Hún var á margan hátt afskaplega þörf sú áminning sem Dr. Michael Porter þrumaði yfir okkur í Háskólabíó í gær. Hann lagði áherslu á að Íslendingar yrðu sjálfir að hafa frumkvæði að því að vinna sig upp úr vandanum, en við værum að eyða öllum tíma okkar í að slá pólitískar keilur og koma höggi hver á annan. Pólitíkin væri alls ráðandi. Við hefðum mikla möguleika til þess að geta unnið okkur út úr vandanum, ættum mikla orku, mannauð og ættum að vera komnir lengra af stað í uppbyggingunni. En til þess þyrfti að taka ákvarðanir - og standa við þær.
Porter sagði hreint út að Íslendingar væru sjálfumglaðir og oft ekki hægt að skilja þá öðruvísi en svo að við teldum okkur vera nánast ein með þekkingu á vinnslu jarðvarma. Svo væri ekki, til væru stór samfélög á nokkrum stöðum á jörðinni þar sem væri umfangsmeiri jarðvarmavirkjanir en hér. Þessi svæði veittu okkur, eða myndu örugglega veita okkur mikla samkeppni. Þau væru á sumum sviðum framar en við og betur búinn tækjum.
Mesta þekkingin og reynslan í jarðborunum væri í gas- og olíubransanum. Framleiðsla á tækjabúnaði vegna borana, pípna, hverfla og annars tæknibúnaðar væri ekki hér og fyrir lægi að hér væri ekki fjárhagslegt fjármagn til þróunar á þannig búnaði. Hér væri til góð þekking og reynsla á rekstri veitna.
Hann velti einnig mikið fyrir sér á hvaða forsendum íslensk stjórnvöld tækju ákvarðanir. Þeir hefðu í vinnuhópnum leitað mikið eftir gögnum sem sýndu fram á vegna íslenskir stjórnmálamenn hefðu kosið frekar að reisa álver, en setja fjármagn og raforku í gagnver, hugtæknibúnað og líftækniframleiðslu.
Við fundum engar kannanir, engar skýrslur, sagði Porter, þar sem sýnt væri fram á að Ísland væri að fá meiri arð af þeim kílówöttum sem færu í álframleiðslu en ef það væri sett í aðra þætti. Hér virðast ráða för ákvarðanir sem eru að taka mið af einhverju öðru en rannsóknum og staðföstum rökum.
Í þessu sambandi verða menn að velta fyrir þjóðhagslegum hagnaði, fjölda starfa, skatttekna og samfélagslega uppbyggingu. T.d. væri ekki með nokkrum hætti hægt að sjá að útflutningur raforku myndi skila miklu í íslenskt samfélag. Kostnaður við uppbyggingu mikilla orkuvera og lagning langs sæstrengs til markaðssvæðis kallaði á orkuverð sem væri hærra en fengist í sölu. Íslendingar myndu niðurgreiða orkuna, alla vega um langa næstu framtíð.
Íslendingar geta lært mikið af Klösum sem hafa verið byggðir upp í kringum vinnslujarðvarma, t.d. í Nevada og Nýja Sjálandi. Þið eigið að senda fólk þangað og koma á samböndum. Þið hafið alla möguleika til þess að geta byggt upp mjög sterka Klasa í kringum þekkingariðnað og jarðvarmavinnslu og sjálfbært grænt hagkerfi . Klasi er samstarf margra aðila og það er það sem þið þurfið að gera. Þið hafið takmarkað fjármagn, en ef þið gætuð komið ykkur saman um stefnu, tekið ákvarðanir þá myndi ykkur ekki skorta fjármagn til þess að framkvæma þessa hluti.
þriðjudagur, 2. nóvember 2010
föstudagur, 29. október 2010
Verkalýðsmafían
Við starfsmenn stéttarfélaganna áttum okkur stundum á þeirri umfjöllum sem virðist eiga greiða leið upp á pallborðið, allavega hjá sumum fréttamönnum og spjallþáttastjórnendum. Það hringdi í mig fréttamaður í gær og spurðist fyrir um hvort ég þekkti til þess að einhverjir vinnuveitendur væru farnir að nýta sér ástandið á vinnumarkaðnum til þess að hafa réttindi af fólki. „Já, en það er ekkert nýtt þetta hefur verið svona frá því daginn eftir Hrun, en þið fréttamennirnir hafið ekki tekið eftir því hvað sé að gerast á vinnumarkaði og haldið því að við gerum ekkert, nema að en sitja við tölvurnar og gambla með fjármuni lífeyrissjóðanna“ svaraði ég.
„Ætlið þið verkalýðsforkólfarnir að gera eitthvað sérstakt átak í þessu ástandi á vinnumarkaðnum?“spurði hann
„Nei“ svaraði ég „við erum búin að vera á vígvellinum alla daga vikunnar frá Hruni í þessu blóðugir upp að öxlum. Fyrst nú í mörg ár sjáum við fram á þann möguleika að geta beitt fyrir okkur verkfallsheimildum og neitt ríkisstjórnina til þess að láta okkur fá þau lög sem búið er að lofa okkur t.d. um viðspyrnu í kennitöluflakki og víðtækari heimildir til aðgerða. T.d. heimilda til pólitískra verkfalla eins og hin stéttarfélögin á Norðurlöndum hafa, en Páll Pétursson með ríkistjórn sjálfstæðismanna og framsóknar tóku af okkur um svipað leit og þeir lögðu félagslega húsnæðiskerfið í rúst.“
Lesandi góður þú afsakar pirringinn, en þetta var eiginlega það sem fyllti mælinn. Við höfum verið að upplifa það undanfarin misseri að SA er með námskeið í því hvernig fyrirtæki geti vikið sér undan umsömdum launahækkunum og endurtekið hafa nokkrir einstaklingar sett saman óskalista og fara með hann í fjölmiðla og gera þar verkalýðshreyfinguna ábyrga fyrir því að allar kröfum listans nái fram að ganga.
Í þeim tilfellum sem við fáum að vita hverjir séu þar á ferð, er það æði oft fólk utan stéttarfélaga. Ef stéttarfélag á að bera ábyrgð á framgangi einhverra krafna, verður vitanlega að bera þær upp við stjórn viðkomandi félags og félagsfundur að samþykkja þær. Oft er kröfurnar óraunhæfar og stundum ganga þær þvert gegn samþykktum kröfum viðkomandi stéttarfélags, en oftast eru þar mál sem búið að takast á við stjórnvöld árum saman en án árangurs.
Stundum hittum við í þessu ferli svokallaða „góðkunningja“ starfsmanna stéttarfélaganna. Í starfi okkar og ferðum á vinnustaði kynnumst við vel undirheimum vinnumarkaðsins, þekkjum þá sem beita öllum brögðum í bókinni til þess að svíkja og pretta fólk og hafa af launamönnum réttindi eins og veikindadaga, orlof, greiða ekki nema hluta launa og gufa svo upp með því að skipta um kennitölu. Það er fjöldi fyrirtækja sem eru rekinn beinlínis með það að markmiði að láta allan kostnað renna á ábyrgðarsjóð launa og skipta bara um kennitölu.
Nú er gósentíð fyrir svona menn. Örvæntingarfullir heimilisfeður að reyna að ná endum saman fyrir mat og nauðþurftum fyrir fjölskylduna, svefnlausir yfir því hvort þeim takist að fá smá aukavinnu á morgun eða hvort uppsögnin berist. Oft hittum við massaða og flotta gæja á góðum bílum og slá mikið um sig. Þeir láta fólkið vinna svo svart á smánarlaunum og það öðlast engin réttindi „Drullaðu þér heim ef þú ert eitthvað óhress,“ „Ertu geggjaður, heldur þú að þú fáir eitthvað frí, þú ert á fullum bótum frá mér sem borga skatta.“
Þegar við vorum í reglulegu vinnustaðaeftirlit nýlega gengum við fram á einn Mr. X. Hann var búinn að kaupa raðhúsalengju og að fylla hana af mönnum sem allir voru á atvinnuleysisbótum og enginn þeirra var með réttindi, samt voru þeir að leggja raflagnir og vinna við smíðar, múrverk og pípulagnir. Mr. X sagði góðlátlega við okkur „Þetta eru nú bara vinir mínir, ha. Þeir eru bara að gera mér greiða, ég hjálpaði þeim um daginn, hvaða bull er þetta, ha strákar erum við ekki vinir?“ Og mennirnir nikkuðu álútir og reyndu að láta sig hverfa. Oftast taka þeir á sprett þegar við mætum og gufa upp. Og Mr. X kveður okkur oft með þessum orðum, "Ef þið farið með þetta í fjölmiðla fer ég í meiðyrðamál við ykkur, ha."
Ég hef gert það nokkrum sinnum, alltaf eru það sömu lögmennirnir sem alltaf birtast þegar þessi Mr.X er að níðast á launamönnum og beita öllum brögðum til þess að verja þær gerðir. Einu sinni náðu þeir því fram að ég var dæmdur fyrir meiðyrði, þá hafði ég sett fundargerð á heimasíðuna, sem túlkur hafði skrifað og þar kom fram, sem var reyndar staðfest af verkstjórum, að Mr. X sagði að það ætti bara að berja starfsmennina, ef þeir væru með eitthvað múður. Ég var dæmdur fyrir meiðyrði og 250 þús. kr. sekt.
Margir félagsmanna sem hringja í okkur vilja ekki segja til nafns, en láta okkur vita um eitt og annað ólöglegt sem er í gangi, en segja okkur jafnframt að þeir sitji undir stanzlausum hótunum um að ef þeir tali við Rafiðnaðarsambandið. Oft er það svo að fólk þorir ekki að láta okkur fá launaseðla eða önnur gögn, sem við verðum að hafa til svo hægt sé að byggja upp mál. Það er ekki bara óttinn við að missa vinnuna, heldur einnig þá vita menn að ef einhver rekinn vegna deilna við vinnuveitanda í gegnum sitt stéttarfélag, þá takmarkar það möguleika til annarrar vinnu, sama á við um einstakling sem hefur störf hjá verkalýðsfélagi.
Þessir Mr. X borga helst ekkert til samfélagsins og ef þeir borga í lífeyrisjóð þá er það einhverja af þessum erlendu sjóðum. Þeir reka sjálfa sig sem EHF og skella stundum einni greiðslu í stéttarfélagsgjaldi af 50 þús. kr. mánaðarlaunum og mæta svo og gera kröfur um styrki og bætur upp tugi þúsunda og aðgang að námskeiðum á styrkjum. Þegar þeim er bent á þær starfsreglur sem okkur starfsfólki eru settar af sambandsstjórn, þá sleppa þeir sér og setja allt á annan endann. Við sjáum þessa góðkunningja okkar svo fremsta í mótmælum á Austurvelli eða fremst á sviðinu í Háskólabíó með glampandi ræður, koma vel fyrir og tala flott. Ég er ekki að segja að allir á Austurvelli séu svona, en margir þeirra sem mest ber á. Við höfum einnig séð nokkra þeirra í spjallþáttum, þar sem þeir geta vart lokið setningu án þess að veitast að stéttarfélögunum og starfsfólki þeirra og kallað okkur verkalýðsmafíu, líklega vegna þess að við neituðum að brjóta reglur og moka fjármunum í þá.
Skrifstofa RSÍ fær um 100 símtöl á dag og um 50 tölvupósta auk beinna heimsókna. Við réðum í fyrra lögmann inn á skrifstofuna og sálfræðing til þess að hjálpa okkar fólki, áður vorum við með samninga við fagfólk út í bæ og erum ennþá, en viljum geta tekið við bráðamóttökur. Það er fullt út úr dyrum hjá þeim. Þar eru til umfjöllunar mörg mál sem eru svo viðkvæm að ekki er hægt að fjalla um þau opinberlega. Fólk sem berst fyrir húsum sínum og við erum í slagsmálum fyrir það við bankana. Fáránleg lán sem bankar létu fólk fá, en tók veð í húsum foreldra þeirra. Það hefur leitt til sjálfsmorða ungs fólk eða það er flúið af landi brot, og skuldirnar sitja í fanginu á fullorðnum niðurbrotnum foreldrum. Bankarnir gera hverja aðförina á fætur annarri að því og við stöndum með því í vörninni. Við hvetjum þessu fullorðna að borga ekki þar sem bankinn muni ekki gera fjárnál í lífeyri. En bankinn laug samt sem áður og lét viðkomandi greiða 70% af lífeyrinum í afborganir.
Mr. X verður oft svo undurmjúkmáll og lofar starfsmanni sínum öllu fögru, bara að hann fari nú upp á skrifstofu RSÍ og nái í gögnin og komi þar með í veg fyrir að farið verði í mál. Mr. X veit að getum vitanlega ekkert gert nema að hafa gögnin og staðfestingu félagsmanna um að misrétti hafi verið beitt. Mjög algengt er að menn hafi ekki fengið laun í 3-4 mánuði, en þora ekkert að gera vegna þess þá missi þeir vinnuna. Hanga í voninni um að þetta bjargist og lifa á gjöfum frá mömmu og pabba.
Einnig erum við með nokkur dæmi þar sem einstaklingum hafði verið gert undir hótunum um uppsögn að taka ekki orlof heldur vinna það og áttu inni jafnvel sumir yfir 100 daga. Þá stundum kemur það upp að skipt er um kennitölu fyrirvaralaust og málunum vísað á ábyrgðarsjóði þar sem hámark vegna svo er einungis liðlega 500 þús. Skyndilega er bókhaldið týnt og aðilaskipti og engin skrifleg gögn til og viðkomandi missir tveggja til þriggja mánaðalaun.
Eða manninn sem fékk seint og jafnvel aldrei borgað hjá sínum vinnuveitanda. Í ráðningarsamningi hans var hann átti hann að fá síma til afnota og allt slíkt. Þegar hann fór að rukka um þessar græjur þá fékk vinnuveitandinn hann til að lána sér fyrir þessu ofan á allt annað. Nú er það er allt í vanskilum auk launanna að sjálfsögðu eins og annað.
Það eru liðlega 100 mál sem við starfsmenn höfum komið inn á borð lögmannsins á þessu ári og tekist að leysa um 80, sumir eru svo hálir að það er erfitt að ná þeim. En við sjáum Mr. Xin niður á Austurvelli öskrandi um það óréttlæti sem þeir telja sig vera beitta af handónýtri verkalýðshreyfingu. Og fréttamenn jamma og jésúsa sig yfir þessari mafíu sem kýs sig sjálfa og ákvarðar eigin laun og bónusa og allan pakkann.
Eftir Hrun hafa útgjöld styrkja úr sjóðum RSÍ vaxið um 100 millj. kr. á ári. Heimsóknir á vinnustaði vegna átaka hafa aldrei verið fleiri. Svört vinna fer vaxandi. Fjöldi starfsmenntanámskeiða hefur aldrei verið meiri. Við vorum í sumar að stækka skólann okkar um helming. Og styrkja hann um 150 millj k.r aukalega. Öll 43 orlofshús sambandsins eru fullbókuð allt árið. Tjaldsvæðið hefur verið stækkað tvö undanfarin sumur, en allt er þar yfirfullt og við vorum með um 15.000 gesti þar síðasta sumar.
Það er ekki tekið út með sældinni að vera starfsmaður stéttarfélags og við sitjum undir mörgum leiðinlegum ákúrum og sumt okkar fólks bognar í þessum átökum og beygir af. En það stendur svo upp og heldur áfram undir endalausum svívirðingum fjölmiðlamanna sem njóta dyggrar aðstoðar lýðskrumaranna. Starfsmenn stéttarfélaganna hafa ekkert með fjármuni lífeyrissjóðanna að gera, en við köllum framkv.stj. okkar sjóðs og stjórnarformann á alla okkar fundi þar sem þeir eru teknir á beinið og látnir útskýra fyrir okkur rekstur sjóðsins. Almennu lífeyrissjóðirnir eru einu fjármálastofnanirnar sem ekki hafa hrunið. Okkar sjóður stendur prýðilega, það voru aftur á móti sumir sjóðir sem ekki standa eins vel, þá helst þeir sjóðir sem bankarnir sáu um. Slagsmál í starfsnefndum ríkisstjórnar og innan ASÍ hafa aldrei tekið jafnmikinn tíma.
En það sem heltekur umræðunni er að við starfsmenn stéttarfélaganna viljum ekki standa með góðkunningjum okkar á Austurvelli og kasta grjóti í lögregluna og krefjumst þess að gengið verði gegn vilja yfirgnæfandi meirihluta félagsmanna og sparifé þeirra tekið eignarnámi og nýtt til þess að greiða upp skuldir annarra, þar á meðal góðkunningja okkar,sem eru með mun meir skuldir en hinn venjulegi launamaður.
„Ætlið þið verkalýðsforkólfarnir að gera eitthvað sérstakt átak í þessu ástandi á vinnumarkaðnum?“spurði hann
„Nei“ svaraði ég „við erum búin að vera á vígvellinum alla daga vikunnar frá Hruni í þessu blóðugir upp að öxlum. Fyrst nú í mörg ár sjáum við fram á þann möguleika að geta beitt fyrir okkur verkfallsheimildum og neitt ríkisstjórnina til þess að láta okkur fá þau lög sem búið er að lofa okkur t.d. um viðspyrnu í kennitöluflakki og víðtækari heimildir til aðgerða. T.d. heimilda til pólitískra verkfalla eins og hin stéttarfélögin á Norðurlöndum hafa, en Páll Pétursson með ríkistjórn sjálfstæðismanna og framsóknar tóku af okkur um svipað leit og þeir lögðu félagslega húsnæðiskerfið í rúst.“
Lesandi góður þú afsakar pirringinn, en þetta var eiginlega það sem fyllti mælinn. Við höfum verið að upplifa það undanfarin misseri að SA er með námskeið í því hvernig fyrirtæki geti vikið sér undan umsömdum launahækkunum og endurtekið hafa nokkrir einstaklingar sett saman óskalista og fara með hann í fjölmiðla og gera þar verkalýðshreyfinguna ábyrga fyrir því að allar kröfum listans nái fram að ganga.
Í þeim tilfellum sem við fáum að vita hverjir séu þar á ferð, er það æði oft fólk utan stéttarfélaga. Ef stéttarfélag á að bera ábyrgð á framgangi einhverra krafna, verður vitanlega að bera þær upp við stjórn viðkomandi félags og félagsfundur að samþykkja þær. Oft er kröfurnar óraunhæfar og stundum ganga þær þvert gegn samþykktum kröfum viðkomandi stéttarfélags, en oftast eru þar mál sem búið að takast á við stjórnvöld árum saman en án árangurs.
Stundum hittum við í þessu ferli svokallaða „góðkunningja“ starfsmanna stéttarfélaganna. Í starfi okkar og ferðum á vinnustaði kynnumst við vel undirheimum vinnumarkaðsins, þekkjum þá sem beita öllum brögðum í bókinni til þess að svíkja og pretta fólk og hafa af launamönnum réttindi eins og veikindadaga, orlof, greiða ekki nema hluta launa og gufa svo upp með því að skipta um kennitölu. Það er fjöldi fyrirtækja sem eru rekinn beinlínis með það að markmiði að láta allan kostnað renna á ábyrgðarsjóð launa og skipta bara um kennitölu.
Nú er gósentíð fyrir svona menn. Örvæntingarfullir heimilisfeður að reyna að ná endum saman fyrir mat og nauðþurftum fyrir fjölskylduna, svefnlausir yfir því hvort þeim takist að fá smá aukavinnu á morgun eða hvort uppsögnin berist. Oft hittum við massaða og flotta gæja á góðum bílum og slá mikið um sig. Þeir láta fólkið vinna svo svart á smánarlaunum og það öðlast engin réttindi „Drullaðu þér heim ef þú ert eitthvað óhress,“ „Ertu geggjaður, heldur þú að þú fáir eitthvað frí, þú ert á fullum bótum frá mér sem borga skatta.“
Þegar við vorum í reglulegu vinnustaðaeftirlit nýlega gengum við fram á einn Mr. X. Hann var búinn að kaupa raðhúsalengju og að fylla hana af mönnum sem allir voru á atvinnuleysisbótum og enginn þeirra var með réttindi, samt voru þeir að leggja raflagnir og vinna við smíðar, múrverk og pípulagnir. Mr. X sagði góðlátlega við okkur „Þetta eru nú bara vinir mínir, ha. Þeir eru bara að gera mér greiða, ég hjálpaði þeim um daginn, hvaða bull er þetta, ha strákar erum við ekki vinir?“ Og mennirnir nikkuðu álútir og reyndu að láta sig hverfa. Oftast taka þeir á sprett þegar við mætum og gufa upp. Og Mr. X kveður okkur oft með þessum orðum, "Ef þið farið með þetta í fjölmiðla fer ég í meiðyrðamál við ykkur, ha."
Ég hef gert það nokkrum sinnum, alltaf eru það sömu lögmennirnir sem alltaf birtast þegar þessi Mr.X er að níðast á launamönnum og beita öllum brögðum til þess að verja þær gerðir. Einu sinni náðu þeir því fram að ég var dæmdur fyrir meiðyrði, þá hafði ég sett fundargerð á heimasíðuna, sem túlkur hafði skrifað og þar kom fram, sem var reyndar staðfest af verkstjórum, að Mr. X sagði að það ætti bara að berja starfsmennina, ef þeir væru með eitthvað múður. Ég var dæmdur fyrir meiðyrði og 250 þús. kr. sekt.
Margir félagsmanna sem hringja í okkur vilja ekki segja til nafns, en láta okkur vita um eitt og annað ólöglegt sem er í gangi, en segja okkur jafnframt að þeir sitji undir stanzlausum hótunum um að ef þeir tali við Rafiðnaðarsambandið. Oft er það svo að fólk þorir ekki að láta okkur fá launaseðla eða önnur gögn, sem við verðum að hafa til svo hægt sé að byggja upp mál. Það er ekki bara óttinn við að missa vinnuna, heldur einnig þá vita menn að ef einhver rekinn vegna deilna við vinnuveitanda í gegnum sitt stéttarfélag, þá takmarkar það möguleika til annarrar vinnu, sama á við um einstakling sem hefur störf hjá verkalýðsfélagi.
Þessir Mr. X borga helst ekkert til samfélagsins og ef þeir borga í lífeyrisjóð þá er það einhverja af þessum erlendu sjóðum. Þeir reka sjálfa sig sem EHF og skella stundum einni greiðslu í stéttarfélagsgjaldi af 50 þús. kr. mánaðarlaunum og mæta svo og gera kröfur um styrki og bætur upp tugi þúsunda og aðgang að námskeiðum á styrkjum. Þegar þeim er bent á þær starfsreglur sem okkur starfsfólki eru settar af sambandsstjórn, þá sleppa þeir sér og setja allt á annan endann. Við sjáum þessa góðkunningja okkar svo fremsta í mótmælum á Austurvelli eða fremst á sviðinu í Háskólabíó með glampandi ræður, koma vel fyrir og tala flott. Ég er ekki að segja að allir á Austurvelli séu svona, en margir þeirra sem mest ber á. Við höfum einnig séð nokkra þeirra í spjallþáttum, þar sem þeir geta vart lokið setningu án þess að veitast að stéttarfélögunum og starfsfólki þeirra og kallað okkur verkalýðsmafíu, líklega vegna þess að við neituðum að brjóta reglur og moka fjármunum í þá.
Skrifstofa RSÍ fær um 100 símtöl á dag og um 50 tölvupósta auk beinna heimsókna. Við réðum í fyrra lögmann inn á skrifstofuna og sálfræðing til þess að hjálpa okkar fólki, áður vorum við með samninga við fagfólk út í bæ og erum ennþá, en viljum geta tekið við bráðamóttökur. Það er fullt út úr dyrum hjá þeim. Þar eru til umfjöllunar mörg mál sem eru svo viðkvæm að ekki er hægt að fjalla um þau opinberlega. Fólk sem berst fyrir húsum sínum og við erum í slagsmálum fyrir það við bankana. Fáránleg lán sem bankar létu fólk fá, en tók veð í húsum foreldra þeirra. Það hefur leitt til sjálfsmorða ungs fólk eða það er flúið af landi brot, og skuldirnar sitja í fanginu á fullorðnum niðurbrotnum foreldrum. Bankarnir gera hverja aðförina á fætur annarri að því og við stöndum með því í vörninni. Við hvetjum þessu fullorðna að borga ekki þar sem bankinn muni ekki gera fjárnál í lífeyri. En bankinn laug samt sem áður og lét viðkomandi greiða 70% af lífeyrinum í afborganir.
Mr. X verður oft svo undurmjúkmáll og lofar starfsmanni sínum öllu fögru, bara að hann fari nú upp á skrifstofu RSÍ og nái í gögnin og komi þar með í veg fyrir að farið verði í mál. Mr. X veit að getum vitanlega ekkert gert nema að hafa gögnin og staðfestingu félagsmanna um að misrétti hafi verið beitt. Mjög algengt er að menn hafi ekki fengið laun í 3-4 mánuði, en þora ekkert að gera vegna þess þá missi þeir vinnuna. Hanga í voninni um að þetta bjargist og lifa á gjöfum frá mömmu og pabba.
Einnig erum við með nokkur dæmi þar sem einstaklingum hafði verið gert undir hótunum um uppsögn að taka ekki orlof heldur vinna það og áttu inni jafnvel sumir yfir 100 daga. Þá stundum kemur það upp að skipt er um kennitölu fyrirvaralaust og málunum vísað á ábyrgðarsjóði þar sem hámark vegna svo er einungis liðlega 500 þús. Skyndilega er bókhaldið týnt og aðilaskipti og engin skrifleg gögn til og viðkomandi missir tveggja til þriggja mánaðalaun.
Eða manninn sem fékk seint og jafnvel aldrei borgað hjá sínum vinnuveitanda. Í ráðningarsamningi hans var hann átti hann að fá síma til afnota og allt slíkt. Þegar hann fór að rukka um þessar græjur þá fékk vinnuveitandinn hann til að lána sér fyrir þessu ofan á allt annað. Nú er það er allt í vanskilum auk launanna að sjálfsögðu eins og annað.
Það eru liðlega 100 mál sem við starfsmenn höfum komið inn á borð lögmannsins á þessu ári og tekist að leysa um 80, sumir eru svo hálir að það er erfitt að ná þeim. En við sjáum Mr. Xin niður á Austurvelli öskrandi um það óréttlæti sem þeir telja sig vera beitta af handónýtri verkalýðshreyfingu. Og fréttamenn jamma og jésúsa sig yfir þessari mafíu sem kýs sig sjálfa og ákvarðar eigin laun og bónusa og allan pakkann.
Eftir Hrun hafa útgjöld styrkja úr sjóðum RSÍ vaxið um 100 millj. kr. á ári. Heimsóknir á vinnustaði vegna átaka hafa aldrei verið fleiri. Svört vinna fer vaxandi. Fjöldi starfsmenntanámskeiða hefur aldrei verið meiri. Við vorum í sumar að stækka skólann okkar um helming. Og styrkja hann um 150 millj k.r aukalega. Öll 43 orlofshús sambandsins eru fullbókuð allt árið. Tjaldsvæðið hefur verið stækkað tvö undanfarin sumur, en allt er þar yfirfullt og við vorum með um 15.000 gesti þar síðasta sumar.
Það er ekki tekið út með sældinni að vera starfsmaður stéttarfélags og við sitjum undir mörgum leiðinlegum ákúrum og sumt okkar fólks bognar í þessum átökum og beygir af. En það stendur svo upp og heldur áfram undir endalausum svívirðingum fjölmiðlamanna sem njóta dyggrar aðstoðar lýðskrumaranna. Starfsmenn stéttarfélaganna hafa ekkert með fjármuni lífeyrissjóðanna að gera, en við köllum framkv.stj. okkar sjóðs og stjórnarformann á alla okkar fundi þar sem þeir eru teknir á beinið og látnir útskýra fyrir okkur rekstur sjóðsins. Almennu lífeyrissjóðirnir eru einu fjármálastofnanirnar sem ekki hafa hrunið. Okkar sjóður stendur prýðilega, það voru aftur á móti sumir sjóðir sem ekki standa eins vel, þá helst þeir sjóðir sem bankarnir sáu um. Slagsmál í starfsnefndum ríkisstjórnar og innan ASÍ hafa aldrei tekið jafnmikinn tíma.
En það sem heltekur umræðunni er að við starfsmenn stéttarfélaganna viljum ekki standa með góðkunningjum okkar á Austurvelli og kasta grjóti í lögregluna og krefjumst þess að gengið verði gegn vilja yfirgnæfandi meirihluta félagsmanna og sparifé þeirra tekið eignarnámi og nýtt til þess að greiða upp skuldir annarra, þar á meðal góðkunningja okkar,sem eru með mun meir skuldir en hinn venjulegi launamaður.
fimmtudagur, 28. október 2010
Andrés Önd næsti forstjóri DR
Hér í Danmörk ganga hlutirnir fyrir öðru vísi en heima á Fróni, umræðan hér er um það bil 39 þrepum ofar en heima og málefnaleg. Forstjóri DR verður uppvís að því að vilja ritstýra bók um sjálfan sig og lekur upplýsingum í von um að ekki verði fjallað um einkalíf hans. Á forsíðum er hann tekinn í gegn og birtur með Trallann sem stefnuvita. Höfundur og útgefandi láta ekki bjóða sér það og halda sínu striki. Útvarpsstjórinn er tekinn í gegn í fjölmiðlum og hjá almenning og það er ekki liðinn sólarhringurinn þar til hann hefur sagt af sér. Hér er rætt um að Andrés Önd hefði staðið sig betur og hann hvattur til þess að taka við starfinu.
Heima liggur fyrir að stjórn Seðlabanka og þáverandi ríkisstjórn létu hjá líða að gera almenning grein fyrir að það stefndi óhjákvæmilega í þrot bankakerfis og hrun gjaldmiðils. Stjórnvöld hvöttu almenning til dáða um að dansinn væri stiginn enn hraðar og heimilinn skuldsettu sig upp fyrir rjáfur á gengi krónu sem fyrir lá í gögnum stjórnvalda að myndi láta undan síga. Hér voru stjórnmálamenn blindaðir í kosningabaráttu. Hagsmunir almennings skiptu engu, sætin og völdin voru þar í forsæti. Fyrrv. forsætisráðherra í opnuviðtali í norrænum fjölðmiðlum sem gert er stólpagrín að og talið vera enn ein staðfesting hversu fjarstæðukennd íslensk stjórnmál eru, og var nú fjarri því á það bætandi í umræðunni um stöðuna á Íslandi hér á hinum norðurlandanna.
Á Íslandi komast menn upp með að snúa málum á haus og því stillt upp sem persónulegri aðför að fyrrverandi ráðherrum, sé farið fram á þeir beri ábyrgð á gjörðum sínum. Það skipti engu þó Seðlabankastjóri og stjórnarmenn hans haf keyrt bankann í þrot og það hafi valdið gjaldþroti 24 þús. heimila og þúsunda fyrirtækja. Fullkomnu kerfis- og gjaldmiðilshruni. Gerendum tekst leikandi létt að snúa umræðunni upp í farsa átakastjórnmála með aðdróttunum út og suður og enginn fjölmiðlamaður standur í fæturna.
Helst er að skilja á fjölmiðlamönnum og spjallþáttastjórnenda heima á Íslandi, að Hrunið hafi verið í sérstöku boði starfsfólks stéttarfélaganna.
Heima liggur fyrir að stjórn Seðlabanka og þáverandi ríkisstjórn létu hjá líða að gera almenning grein fyrir að það stefndi óhjákvæmilega í þrot bankakerfis og hrun gjaldmiðils. Stjórnvöld hvöttu almenning til dáða um að dansinn væri stiginn enn hraðar og heimilinn skuldsettu sig upp fyrir rjáfur á gengi krónu sem fyrir lá í gögnum stjórnvalda að myndi láta undan síga. Hér voru stjórnmálamenn blindaðir í kosningabaráttu. Hagsmunir almennings skiptu engu, sætin og völdin voru þar í forsæti. Fyrrv. forsætisráðherra í opnuviðtali í norrænum fjölðmiðlum sem gert er stólpagrín að og talið vera enn ein staðfesting hversu fjarstæðukennd íslensk stjórnmál eru, og var nú fjarri því á það bætandi í umræðunni um stöðuna á Íslandi hér á hinum norðurlandanna.
Á Íslandi komast menn upp með að snúa málum á haus og því stillt upp sem persónulegri aðför að fyrrverandi ráðherrum, sé farið fram á þeir beri ábyrgð á gjörðum sínum. Það skipti engu þó Seðlabankastjóri og stjórnarmenn hans haf keyrt bankann í þrot og það hafi valdið gjaldþroti 24 þús. heimila og þúsunda fyrirtækja. Fullkomnu kerfis- og gjaldmiðilshruni. Gerendum tekst leikandi létt að snúa umræðunni upp í farsa átakastjórnmála með aðdróttunum út og suður og enginn fjölmiðlamaður standur í fæturna.
Helst er að skilja á fjölmiðlamönnum og spjallþáttastjórnenda heima á Íslandi, að Hrunið hafi verið í sérstöku boði starfsfólks stéttarfélaganna.
miðvikudagur, 27. október 2010
Hraðbraut hægrisins
Þing danska Rafiðnaðarsambandsins er nú í gangi og stendur yfir dagana 26. – 29. okt. Þingið sitja tæplega 300 fulltrúar frá öllum deildum sambandsins. Atvinnuleysi og ástand meðal danskra rafiðnaðarmanna er svipað og heima á Íslandi, það er um 3% og er mun betra en í öðrum starfsgreinum. Í röðum rafiðnaðarmanna atvinnuástandið verst í byggingariðnaðinum.
Umræður hér þinginu eru gríðarlega fjörugar og í flestu svipar þeim til þess sem fram fór á nýliðnum ársfundi ASÍ. Minnst af því var í sal, mest í vinnunefndum og drógu ekki inn í aðalsalinn, þar var beitt öðrum aðferðum. Það sem einkennir breytingar á dönskum vinnumarkaði er að einföld störf hafa verið flutt af fyrirtækjunum til svæða í heiminum þar sem launakjör eru mun lægri en í Danmörku, um 200 þús., störf í iðnaði hafa verið flutt frá Danmörku. Tekist hefur að skapa allmörg, en hefur ekki nægt til þess að vinna upp tapið.
Hér er skortur á velmenntuðu fólki í tæknigreinum. Á þinginu hefur komið fram harkaleg gagnrýni á stefnu ríkisstjórnarinnar, sem er hægri stjórn. Háværar kröfur eru um stefnubreytingu. Búið sé að fylgja hægri stefnu undanfarin ár með þeim skelfilegu afleiðingum sem við blasa. Efnahagslegt hrun með vaxandi atvinnuleysi og lækkandi kaupmætti.
Margir ræðumenn notfæra sér myndlíkingar á þeim nótum, að undanfarinn áratug hafi stjórnmálamenn fylgt hinni breiðu hraðbraut hægri stefnunnar. Hraðatakmarkanir hafi verið fjarlægðar og dregið úr eftirliti. Með því hafi hinum tillitslausu sem sniðgangi lög og reglur verið veittur forgangur, sem þeir hafi nýtt með skelfilegum afleiðingum fyrir samfélagið. Viðhorf heimtufreku, tillits- og siðlausra ráða, þeir sem minna mega sín og eigi hægfara faratæki eru dæmdir til þess að lenda á eftir og verða undir og ójöfnuðru vaxið. Tímar lýðskrums sé meðal stjórnmálamanna, við hlið þeirra gangi forsvarsmenn gerviverkalýðsfélaga, sem hrópi í kapp við auðhyggjuna og séu í raun jafnvel fremstir allra í að vinna gegn hagsmunum launamanna. Við vinnum með félagsmönnum, en sláumst ekki um þá, er eitt af áberandi kjörorðum Danska sambandsins.
Staðan á dönskum vinnumarkaði staðfesti þessa þróun, þeir sem minnsta menntun hafi og minnst mega sín falla fram af brúninni, á meðan hinir fáu dragi til sín enn meiri auð. Þetta sé ekki hið norræna samfélag sem launamenn reistu á síðustu öld. Á þessum forsendum eigi samtök launamanna að beita sér fyrir því að við næstu gatnamót verði beygt af hraðbraut hins villta hægris og fara inn á þrengri brautir hins svokallaðs vinstris, með auknu eftirliti, minni hraða og tilliti til allra. Aukinnar samkenndar og siðgæðis, það skilaði betri lífskjörum og meiri kaupmáttaraukningu.
Störf hafa verið send úr landi til svæða þar sem launakjör eru lág og aðbúnaður starfsmanna langt fyrir neðan þá þröskulda sem norrænn vinnumarkaður hafi sett sér. Alþjóðavæðingin auki viðskipti og vaxandi vinna í þróunarlöndum með auknum kaupmætti eigi að vera stefna þjóða, en setja verði ákveðnari leikreglur á alþjóðaviðskipti og koma reglum yfir aljóðafyrirtækin. Félagsleg niðurboð leysa engan vanda, þau leiði einungis til þess að lélegur aðbúnaður þeirra sem verst hafa það verur enn lakari.
Áætlanir danskra stjórnvalda um að skera niður í menntakerfinu muni einungis leiða til enn lakari stöðu á dönskum vinnumarkaði. Danmörk geti ekki keppt við láglaunasvæðin og eigi ekki að stefna í neðri deild þó svo þar gætu jafnvel unnist einhverjir sigrar á slökum keppinautum. Danmörk eigi nú að leggja allt kapp á að auka menntunarstöðu vinnumarkaðsins og halda áfram að keppa í efstu deild. Til þess hafi danskur vinnumarkaður alla möguleika. Auka eigi fjárfestingar hins opinbera, nú eigi hið opinbera að taka lán og auka flæðið í hagkerfinu. Hvert tapað starf er ekki einungis fall einstaks heimilis, samfélagið og hagkerfið tapi enn meiru. Danir séu í spíral niður á við og menn verði að skipta um braut á næstu gatnamótum, áður en það verði um seinan.
Eins og fastir lesendur þessarar síðu sjá, þá eru hinir dönsku kollegar að fjalla um nákvæmlega sömu viðhorf og fram hafa komið í fyrri pistlum hér á þessari síðu, þar sem fjallað hefur verið um viðhorf innan íslenskrar verkalýðshreyfingar til þeirrar stöðu sem nú er uppi.
Umræður hér þinginu eru gríðarlega fjörugar og í flestu svipar þeim til þess sem fram fór á nýliðnum ársfundi ASÍ. Minnst af því var í sal, mest í vinnunefndum og drógu ekki inn í aðalsalinn, þar var beitt öðrum aðferðum. Það sem einkennir breytingar á dönskum vinnumarkaði er að einföld störf hafa verið flutt af fyrirtækjunum til svæða í heiminum þar sem launakjör eru mun lægri en í Danmörku, um 200 þús., störf í iðnaði hafa verið flutt frá Danmörku. Tekist hefur að skapa allmörg, en hefur ekki nægt til þess að vinna upp tapið.
Hér er skortur á velmenntuðu fólki í tæknigreinum. Á þinginu hefur komið fram harkaleg gagnrýni á stefnu ríkisstjórnarinnar, sem er hægri stjórn. Háværar kröfur eru um stefnubreytingu. Búið sé að fylgja hægri stefnu undanfarin ár með þeim skelfilegu afleiðingum sem við blasa. Efnahagslegt hrun með vaxandi atvinnuleysi og lækkandi kaupmætti.
Margir ræðumenn notfæra sér myndlíkingar á þeim nótum, að undanfarinn áratug hafi stjórnmálamenn fylgt hinni breiðu hraðbraut hægri stefnunnar. Hraðatakmarkanir hafi verið fjarlægðar og dregið úr eftirliti. Með því hafi hinum tillitslausu sem sniðgangi lög og reglur verið veittur forgangur, sem þeir hafi nýtt með skelfilegum afleiðingum fyrir samfélagið. Viðhorf heimtufreku, tillits- og siðlausra ráða, þeir sem minna mega sín og eigi hægfara faratæki eru dæmdir til þess að lenda á eftir og verða undir og ójöfnuðru vaxið. Tímar lýðskrums sé meðal stjórnmálamanna, við hlið þeirra gangi forsvarsmenn gerviverkalýðsfélaga, sem hrópi í kapp við auðhyggjuna og séu í raun jafnvel fremstir allra í að vinna gegn hagsmunum launamanna. Við vinnum með félagsmönnum, en sláumst ekki um þá, er eitt af áberandi kjörorðum Danska sambandsins.
Staðan á dönskum vinnumarkaði staðfesti þessa þróun, þeir sem minnsta menntun hafi og minnst mega sín falla fram af brúninni, á meðan hinir fáu dragi til sín enn meiri auð. Þetta sé ekki hið norræna samfélag sem launamenn reistu á síðustu öld. Á þessum forsendum eigi samtök launamanna að beita sér fyrir því að við næstu gatnamót verði beygt af hraðbraut hins villta hægris og fara inn á þrengri brautir hins svokallaðs vinstris, með auknu eftirliti, minni hraða og tilliti til allra. Aukinnar samkenndar og siðgæðis, það skilaði betri lífskjörum og meiri kaupmáttaraukningu.
Störf hafa verið send úr landi til svæða þar sem launakjör eru lág og aðbúnaður starfsmanna langt fyrir neðan þá þröskulda sem norrænn vinnumarkaður hafi sett sér. Alþjóðavæðingin auki viðskipti og vaxandi vinna í þróunarlöndum með auknum kaupmætti eigi að vera stefna þjóða, en setja verði ákveðnari leikreglur á alþjóðaviðskipti og koma reglum yfir aljóðafyrirtækin. Félagsleg niðurboð leysa engan vanda, þau leiði einungis til þess að lélegur aðbúnaður þeirra sem verst hafa það verur enn lakari.
Áætlanir danskra stjórnvalda um að skera niður í menntakerfinu muni einungis leiða til enn lakari stöðu á dönskum vinnumarkaði. Danmörk geti ekki keppt við láglaunasvæðin og eigi ekki að stefna í neðri deild þó svo þar gætu jafnvel unnist einhverjir sigrar á slökum keppinautum. Danmörk eigi nú að leggja allt kapp á að auka menntunarstöðu vinnumarkaðsins og halda áfram að keppa í efstu deild. Til þess hafi danskur vinnumarkaður alla möguleika. Auka eigi fjárfestingar hins opinbera, nú eigi hið opinbera að taka lán og auka flæðið í hagkerfinu. Hvert tapað starf er ekki einungis fall einstaks heimilis, samfélagið og hagkerfið tapi enn meiru. Danir séu í spíral niður á við og menn verði að skipta um braut á næstu gatnamótum, áður en það verði um seinan.
Eins og fastir lesendur þessarar síðu sjá, þá eru hinir dönsku kollegar að fjalla um nákvæmlega sömu viðhorf og fram hafa komið í fyrri pistlum hér á þessari síðu, þar sem fjallað hefur verið um viðhorf innan íslenskrar verkalýðshreyfingar til þeirrar stöðu sem nú er uppi.
þriðjudagur, 26. október 2010
Steininn skal hola
Þeir eru margir sem vilja leggja línurnar fyrir ASÍ í komandi kjarasamningum. Þeir sem hafa sig mest í frammi eru undantekningalítið ekki félagsmenn í stéttarfélögum, en þeir ná undantekningalítið til fréttamanna, jafnvel þó við blasi þversagnir í allar áttir. Fréttir eru samdar, ekki skrifaðar.
Okkur er gert að lesa tillögur Svavars Gestss. sem nýja frétt, að launamenn eigi að beita sér fyrir félagslegu húsnæði. Þessa grein hefur hann greinilega samið frá orði til orðs upp úr ályktunum síðasta ársfundi ASÍ. Þar var ítarlega fjallað um nauðsyn þess að byggja aftur upp félagslega íbúðarkerfið sem var búið að byggja upp, en misvitrir stjórnmálamenn lögðu í rúst á eftirminnilegan hátt með rangri ákvarðanatöku.
Þetta ættu fréttamenn að vita, og reyndar fyrrverandi burðarmenn í íslenskri pólitík. Þeir ættu einnig að vita að félagsmenn muna síðast allra spyrja stjórnmálamenn, fréttamenn eða utanfélagsmenn um hvaða stefnu þeir taka í komandi kjarasamningum.
Í hinu virta fréttablaði DV lesum við aftur á móti að helstu forystumenn séu andsnúnir því að laun hækki og standi á móti láglaunamönnum. Sá sem það skrifar vill greinilega ekki horfast í augu við þá staðreynd að verkalýðshreyfinginn hafði náð prýðilegum árangri í að draga upp kaupmátt launa það sem af var þessari öld og var búið að ná betri kaupmætti en er á hinum Norðurlandanna, en allt það starf var lagt í rúst með vitlausustu efnahagsstjórn sem beitt hefur verið í víðri veröld og lagði Íslenskt efnahagskerfi í rúst. Þar var ekki við slaka kjarasamninga að sakast eins og tönglast er á, það var Hrun gjaldmiðilsins sem er orsakavaldur kaupmáttarhruns.
Verkalýðshreyfingin hafði ítrekað ásamt öðrum bent á hvert stefndi en stjórnmálamenn hlustuðu ekki á þær aðvaranir. Það er ásstæða þess að það vefstr fyrir mörgum launamönnum til hvers það sé að semja um launahækkanir á meðan stjórnmálamenn haga sér með jafnárbyrgum hætti og gert hefur verið. Og sviku allt sem hægt var að svíkja í Stöðuleikasáttmála um uppbyggingu atvinnulífs og stefnu á stöðugri gjaldmiðil. Um þetta er fjallað ítarlega í gögnum frá Ársfundi en fjölmiðlar sinna í engu.
Nú erum við í þeirri stöðu að varanleg fátækt blasir við mörgum og á ársfund ASÍ mæta 8 tunnuslagarar og krefjast þess að ASÍ samþykki að sparifé fátækra launamanna verði gert upptækt og nýtt til þess að greiða upp skuldir annarra. Þetta verður að aðalfréttaefni fjölmiðla og það er eins og ekkert annað hafi farið fram á ársfundinum. Fjölmiðlar segja að ársfundafulltrúar hafi setið huldir af lífvörðum, á meðan allir vissu sem fundin sátu, að þessir örfáu tunnuslagarar skiptu fundinn engu og hann hélt áfram eins og ekkert hefði í skorist. Það var aftur á móti hóteleigendur sem settu öryggisverði við út og innganga til þess að verja eigur sínar. Þessu var mótmælt af hálfu fundarmanna en án árangurs.
En niðurstaðan blasir í fyrsta lagi þá fer ASÍ ekki með samningsréttinn það eru stéttarfélögin og félagsmenn þeirra. ASÍ hefur ekkert með þá ákvarðanatöku að gera hvort teknir verði fjármunir út úr lífeyrissjóðunum, það eru landslög og það er háð samþykki sjóðsfélaga.
Það hefur komið fram að félagsmenn gera kröfur um að kaupmáttur verði bættur, og félagsmenn hafa einnig hafnað því að sparifé í lífeyrissjóðum verði gert upptækt. ASÍ er vettvangur sem félagsmenn stéttarfélaganna stjórna ekki öfugt. En eitt vitum við öll, það er nákvæmlega sama hvaða niðurstöðu stéttarfélögin ná í komandi kjarasamningum, fréttamenn munu halda áfram sínu skipulagða niðurrifi á íslensku samfélagi og níða niður allt sem úr kjarasamningum kemur og ef það er eitthvað jákvætt þá er það ekki birt, en jafnframt er því haldið fram að verkalýðshreyfingin geri ekkert.
Steininn skal hola. Markviss neikvæð umræða um samtök launamanna grefur undan stöðu þeirra og þar ganga fréttamenn dyggilega erinda launagreiðenda sinna, fjármagnseigenda og kaupenda auglýsinga, sem vilja vitanlega geta haldið áfram þeirri stórfelldu eignaupptöku sem fram fer og veikja stöðu launamanna. En það sem er sárast er að fréttastofa RÚV bregst endurtekið fullkomlega íslenskum launamönnum.
Okkur er gert að lesa tillögur Svavars Gestss. sem nýja frétt, að launamenn eigi að beita sér fyrir félagslegu húsnæði. Þessa grein hefur hann greinilega samið frá orði til orðs upp úr ályktunum síðasta ársfundi ASÍ. Þar var ítarlega fjallað um nauðsyn þess að byggja aftur upp félagslega íbúðarkerfið sem var búið að byggja upp, en misvitrir stjórnmálamenn lögðu í rúst á eftirminnilegan hátt með rangri ákvarðanatöku.
Þetta ættu fréttamenn að vita, og reyndar fyrrverandi burðarmenn í íslenskri pólitík. Þeir ættu einnig að vita að félagsmenn muna síðast allra spyrja stjórnmálamenn, fréttamenn eða utanfélagsmenn um hvaða stefnu þeir taka í komandi kjarasamningum.
Í hinu virta fréttablaði DV lesum við aftur á móti að helstu forystumenn séu andsnúnir því að laun hækki og standi á móti láglaunamönnum. Sá sem það skrifar vill greinilega ekki horfast í augu við þá staðreynd að verkalýðshreyfinginn hafði náð prýðilegum árangri í að draga upp kaupmátt launa það sem af var þessari öld og var búið að ná betri kaupmætti en er á hinum Norðurlandanna, en allt það starf var lagt í rúst með vitlausustu efnahagsstjórn sem beitt hefur verið í víðri veröld og lagði Íslenskt efnahagskerfi í rúst. Þar var ekki við slaka kjarasamninga að sakast eins og tönglast er á, það var Hrun gjaldmiðilsins sem er orsakavaldur kaupmáttarhruns.
Verkalýðshreyfingin hafði ítrekað ásamt öðrum bent á hvert stefndi en stjórnmálamenn hlustuðu ekki á þær aðvaranir. Það er ásstæða þess að það vefstr fyrir mörgum launamönnum til hvers það sé að semja um launahækkanir á meðan stjórnmálamenn haga sér með jafnárbyrgum hætti og gert hefur verið. Og sviku allt sem hægt var að svíkja í Stöðuleikasáttmála um uppbyggingu atvinnulífs og stefnu á stöðugri gjaldmiðil. Um þetta er fjallað ítarlega í gögnum frá Ársfundi en fjölmiðlar sinna í engu.
Nú erum við í þeirri stöðu að varanleg fátækt blasir við mörgum og á ársfund ASÍ mæta 8 tunnuslagarar og krefjast þess að ASÍ samþykki að sparifé fátækra launamanna verði gert upptækt og nýtt til þess að greiða upp skuldir annarra. Þetta verður að aðalfréttaefni fjölmiðla og það er eins og ekkert annað hafi farið fram á ársfundinum. Fjölmiðlar segja að ársfundafulltrúar hafi setið huldir af lífvörðum, á meðan allir vissu sem fundin sátu, að þessir örfáu tunnuslagarar skiptu fundinn engu og hann hélt áfram eins og ekkert hefði í skorist. Það var aftur á móti hóteleigendur sem settu öryggisverði við út og innganga til þess að verja eigur sínar. Þessu var mótmælt af hálfu fundarmanna en án árangurs.
En niðurstaðan blasir í fyrsta lagi þá fer ASÍ ekki með samningsréttinn það eru stéttarfélögin og félagsmenn þeirra. ASÍ hefur ekkert með þá ákvarðanatöku að gera hvort teknir verði fjármunir út úr lífeyrissjóðunum, það eru landslög og það er háð samþykki sjóðsfélaga.
Það hefur komið fram að félagsmenn gera kröfur um að kaupmáttur verði bættur, og félagsmenn hafa einnig hafnað því að sparifé í lífeyrissjóðum verði gert upptækt. ASÍ er vettvangur sem félagsmenn stéttarfélaganna stjórna ekki öfugt. En eitt vitum við öll, það er nákvæmlega sama hvaða niðurstöðu stéttarfélögin ná í komandi kjarasamningum, fréttamenn munu halda áfram sínu skipulagða niðurrifi á íslensku samfélagi og níða niður allt sem úr kjarasamningum kemur og ef það er eitthvað jákvætt þá er það ekki birt, en jafnframt er því haldið fram að verkalýðshreyfingin geri ekkert.
Steininn skal hola. Markviss neikvæð umræða um samtök launamanna grefur undan stöðu þeirra og þar ganga fréttamenn dyggilega erinda launagreiðenda sinna, fjármagnseigenda og kaupenda auglýsinga, sem vilja vitanlega geta haldið áfram þeirri stórfelldu eignaupptöku sem fram fer og veikja stöðu launamanna. En það sem er sárast er að fréttastofa RÚV bregst endurtekið fullkomlega íslenskum launamönnum.
mánudagur, 25. október 2010
Fýluköstin
Hagfræði nasistaríkisins gekk aldrei upp, reist á græðgi og þjófnaði frá þeim ríkjum sem þeir yfirtóku. Valdastéttin hrifsaði til sín það sem henni þótti sér samboðið, væri einhver með múður var hann settur í fangelsi eða naut þeirrar mannúðar að þurfa ekki að vera barinn og sveltur til bana í fangelsi, heldur var einfaldlega skotinn á staðnum.
Hagfræði sovéts kommúnista var reist á sömu stoðum, þegar hún var kominn í hendurnar á samskonar fólki og síðar rak nasistaríkið. Engin sjáanlegur munur á þeim mannlegu "gæðum" sem þar réðu ríkjum. Nákvæmlega sömu eiginleikar ráða för ef horft er til Bandaríkjanna, þar sem rétturinn og sannleikurinn verður eign þeirra sem hafa hrifsað hann til sín, svo maður tali nú ekki um McCarthyismann.
Það er ekki langur vegur á milli þessara hagkerfa og hagfræði-hrifsunar, óheftrar markaðshyggju sovéts nýfrjálshyggjunnar og hvað hún leiddi yfir okkur íslendinga. Þar sem öfl græðginnar áttu að leiða til jöfnunar og þegar bitarnir væru orðnir of stórir hjá þeim sem völdin höfðu, átti ofgnóttin að hrynja af borðunum niður til almúgans. Valdaklíkan hér heima kom sér strax í þá stöðu að geta hrifsað til sín bestu bitana og reikningurinn liggur gluggaumslagi í pósthólfi þeirra sem minna mega sín. Sagan endurtekur sig.
Ræður stjórnmálamanna einkennast nú fremur af ofbeldi en samræðulist. Almenningur er um margt sekur um svipað hátterni ásamt fjölmiðlum. Umfjöllun fjölmiðla einkenndist af neikvæðni og niðurrifi. Endurrtekið er leitað til einstaklinga sem eru þekktir fyrir þessi viðhorf og beita gjarnan fyrir sig útúrsnúningum. Tekin eru viðtöl við þann eina sem eru á móti öllum hinum, fremur en að kynna niðurstöðu fjöldans og hvaða forsendur liggja þar til grundavallar.
Við stjórn heimila er oft beitt fýluköstum, og oft með ágætum árangri. Þessari aðferð væri beitt víðar í samfélaginu. Má þar t.d. benda á stóra fýlukastið sem birtist í spjallþáttum, þegar forsvarsmenn nokkurrar stéttarfélaga ásamt allmörgum sjóðsfélögum eru atyrtir fyrir að benda á að þar sé lögbrot ætli menn sér að ganga í sparifé nokkurra launamanna og greiða með því skuldir annarra. Mönnum væru jafnvel gerðar upp skoðanir og sem síðan er beitt til þess að drepa málum á dreif. Ekkert eða lítið miðar á uppbyggilegri umræðu til framfara og leiða um aðgerðir til lausnar á þeim vanda sem við höfum búið okkur.
Ríkið á að setja leikreglur sem tryggja stöðu almennings, en stjórnvöld settu lög þar sem samkennd og jöfnuði var vikið til hliðar, markaðshyggjan réð för. Og nú virðist eiga að viðhalda því gjaldmiðilsástandi sem tryggir áframhald óstöðugleikans og ójöfnuðar. Sú stefna sem fylgt hefur verið við mótun þjóðfélagsins hefur leitt til þess að rökvísi efnahagslífsins hefur yfirtekið stjórnmálalífið.
Íslendingar geta byggt upp enn öflugri hátækniiðnað. Iðnað sem flytur lítið inn en mikið út. Verðmætasköpun hins velmenntaða íslenska vinnumarkaðar og hæfilegrar nýtingar orkunnar. Uppbyggingu rafbílaframleiðslu og minnkun jarðefnanotkunar.
Til lengri tíma verður að vera hér gjaldmiðill sem bíður upp á stöðugleika. Verðbólga verði það lág að vextir verði innan við 4,5% og verðtrygging afnuminn. Það þarf að skapa 20 þús. störf á næstu fjórum árum svo meðalatvinnuleysi íslensks vinnumarkaðar fari niður fyrir 5%. Ef það tekst munum við á árinu 2013 hafa endurheimt þau lífskjör sem við bjuggum við fyrri hluta árs 2006.
Krónan hefur reynst okkur ákaflega dýrkeypt. Hún hefur stuðlað að miklum sveiflum vegna agalausrar hagstjórnar. Sveiflurnar hafa kallað á að meðaltali 3,5% hærri vexti en þeir þyrftu að vera og verðtryggingu. Nærtækasti kosturinn er að sækja um aðild að Evrópusambandinu og láta reyna á hvert við komumst í slíkum viðræðum um forræði í auðlindamálum. Það eru nauðsynlegt að fá úr því skorið hvort við eigum kost á ásættanlegri lausn.
Gildismat hefur breyst á undangengnum áratugum. Hógværð hefur vikið fyrir öðrum gildum. Græðgi hefur markað för og krafan hefur verið endalaus velgengni. Alvarlegasta ógnunin við framtíð Íslands er skuldsetning hugarfarsins þar sem vantrú ríkir á öllu sem viðkemur einkaframtaki. Hugarfarsbreytingu þarf ef atvinnulífið á að skapa 20 þúsund störf fyrir árið 2013. Það gerist ekki með því að fjölga störfum hjá ríkinu, það gerist í atvinnulífinu. Við eigum að leggja áherslu á að laða fram jákvæðni, áræðni og frumkvæði.
Þýðingarmesta verkefni okkar er að stuðla að víðtækri sátt um stöðugleika. Styrkleiki okkar liggur meðal annars í miklum náttúruauðlindum, sterkum lífeyrissjóðum, hlutfallslega meira af ungu fólki en hjá öðrum Evrópuþjóðum. Helsti styrkleiki þjóðarinnar liggur í hugarfari; þrautseigju og mestu atvinnuþátttöku sem þekkist í vestrænu landi. Við megum ekki missa þennan styrkleika niður.
Hagfræði sovéts kommúnista var reist á sömu stoðum, þegar hún var kominn í hendurnar á samskonar fólki og síðar rak nasistaríkið. Engin sjáanlegur munur á þeim mannlegu "gæðum" sem þar réðu ríkjum. Nákvæmlega sömu eiginleikar ráða för ef horft er til Bandaríkjanna, þar sem rétturinn og sannleikurinn verður eign þeirra sem hafa hrifsað hann til sín, svo maður tali nú ekki um McCarthyismann.
Það er ekki langur vegur á milli þessara hagkerfa og hagfræði-hrifsunar, óheftrar markaðshyggju sovéts nýfrjálshyggjunnar og hvað hún leiddi yfir okkur íslendinga. Þar sem öfl græðginnar áttu að leiða til jöfnunar og þegar bitarnir væru orðnir of stórir hjá þeim sem völdin höfðu, átti ofgnóttin að hrynja af borðunum niður til almúgans. Valdaklíkan hér heima kom sér strax í þá stöðu að geta hrifsað til sín bestu bitana og reikningurinn liggur gluggaumslagi í pósthólfi þeirra sem minna mega sín. Sagan endurtekur sig.
Ræður stjórnmálamanna einkennast nú fremur af ofbeldi en samræðulist. Almenningur er um margt sekur um svipað hátterni ásamt fjölmiðlum. Umfjöllun fjölmiðla einkenndist af neikvæðni og niðurrifi. Endurrtekið er leitað til einstaklinga sem eru þekktir fyrir þessi viðhorf og beita gjarnan fyrir sig útúrsnúningum. Tekin eru viðtöl við þann eina sem eru á móti öllum hinum, fremur en að kynna niðurstöðu fjöldans og hvaða forsendur liggja þar til grundavallar.
Við stjórn heimila er oft beitt fýluköstum, og oft með ágætum árangri. Þessari aðferð væri beitt víðar í samfélaginu. Má þar t.d. benda á stóra fýlukastið sem birtist í spjallþáttum, þegar forsvarsmenn nokkurrar stéttarfélaga ásamt allmörgum sjóðsfélögum eru atyrtir fyrir að benda á að þar sé lögbrot ætli menn sér að ganga í sparifé nokkurra launamanna og greiða með því skuldir annarra. Mönnum væru jafnvel gerðar upp skoðanir og sem síðan er beitt til þess að drepa málum á dreif. Ekkert eða lítið miðar á uppbyggilegri umræðu til framfara og leiða um aðgerðir til lausnar á þeim vanda sem við höfum búið okkur.
Ríkið á að setja leikreglur sem tryggja stöðu almennings, en stjórnvöld settu lög þar sem samkennd og jöfnuði var vikið til hliðar, markaðshyggjan réð för. Og nú virðist eiga að viðhalda því gjaldmiðilsástandi sem tryggir áframhald óstöðugleikans og ójöfnuðar. Sú stefna sem fylgt hefur verið við mótun þjóðfélagsins hefur leitt til þess að rökvísi efnahagslífsins hefur yfirtekið stjórnmálalífið.
Íslendingar geta byggt upp enn öflugri hátækniiðnað. Iðnað sem flytur lítið inn en mikið út. Verðmætasköpun hins velmenntaða íslenska vinnumarkaðar og hæfilegrar nýtingar orkunnar. Uppbyggingu rafbílaframleiðslu og minnkun jarðefnanotkunar.
Til lengri tíma verður að vera hér gjaldmiðill sem bíður upp á stöðugleika. Verðbólga verði það lág að vextir verði innan við 4,5% og verðtrygging afnuminn. Það þarf að skapa 20 þús. störf á næstu fjórum árum svo meðalatvinnuleysi íslensks vinnumarkaðar fari niður fyrir 5%. Ef það tekst munum við á árinu 2013 hafa endurheimt þau lífskjör sem við bjuggum við fyrri hluta árs 2006.
Krónan hefur reynst okkur ákaflega dýrkeypt. Hún hefur stuðlað að miklum sveiflum vegna agalausrar hagstjórnar. Sveiflurnar hafa kallað á að meðaltali 3,5% hærri vexti en þeir þyrftu að vera og verðtryggingu. Nærtækasti kosturinn er að sækja um aðild að Evrópusambandinu og láta reyna á hvert við komumst í slíkum viðræðum um forræði í auðlindamálum. Það eru nauðsynlegt að fá úr því skorið hvort við eigum kost á ásættanlegri lausn.
Gildismat hefur breyst á undangengnum áratugum. Hógværð hefur vikið fyrir öðrum gildum. Græðgi hefur markað för og krafan hefur verið endalaus velgengni. Alvarlegasta ógnunin við framtíð Íslands er skuldsetning hugarfarsins þar sem vantrú ríkir á öllu sem viðkemur einkaframtaki. Hugarfarsbreytingu þarf ef atvinnulífið á að skapa 20 þúsund störf fyrir árið 2013. Það gerist ekki með því að fjölga störfum hjá ríkinu, það gerist í atvinnulífinu. Við eigum að leggja áherslu á að laða fram jákvæðni, áræðni og frumkvæði.
Þýðingarmesta verkefni okkar er að stuðla að víðtækri sátt um stöðugleika. Styrkleiki okkar liggur meðal annars í miklum náttúruauðlindum, sterkum lífeyrissjóðum, hlutfallslega meira af ungu fólki en hjá öðrum Evrópuþjóðum. Helsti styrkleiki þjóðarinnar liggur í hugarfari; þrautseigju og mestu atvinnuþátttöku sem þekkist í vestrænu landi. Við megum ekki missa þennan styrkleika niður.
sunnudagur, 24. október 2010
Lýðskrumarinn
Sífellt fleiri eru að átta sig á hversu löskuð umræðan er hér á landi. Þetta blasir við í nær hverjum einasta fréttaþætti þar sem sýndar eru umræður á Alþingi. Páll Skúlason fór ákaflega vel yfir þetta í Návígi á þriðjudagskvöld síðastliðið. Íslensk stjórnmál einkennast af valdabaráttu og stjórnmálaflokkarnir gæta sérhagsmuna þeirra valdahópa sem að baki hverjum flokki stendur. Stjórnmálamenn leggja umfram allt áherslu á að viðhalda völdum eða komast til valda. Þessi staða eyðileggur pólitíska umræðu veldur siðrofi og er orðið þröskuldur í vegi framfara.
Erfiðleikatímar er heimavöllur lýðskrumarans. Allir kostir í stöðunni sama hvert litið er, eru slæmir. Við erum dæmd til þess að leita upp besta slæma kostinn, annars blasir við lakari staða. Það eru fáir sem hafa kjark til þess að fara fyrir ákvörðum eins og t.d. að loka hjúkrunardeildum, eða benda á að það sé ekki hægt að þurrka upp skuldir fólks með því að taka sparifé launamanna og nýta það til þess að greiða upp skuldir annarra. Yfirboð eru þekkt við undirbúning kjarasamninga.
Yfirboð einstaklinga sem telja sig hafa fundið sársaukalausar töfralausnir. Vitanlega vill fólk trúa því að hægt sé að vinna sig út úr vandanum á þægilegan hátt, í stöðunni séu möguleiki mikilla launahækkana. Á þessum forsendum vinnur lýðskrumarinn í sinni fullvissu, að hann þurfi ekki að standa við sín yfirboð. Hann veit að fyrir valinu verður leið raunsæis, eftir að skoðaðir hafa verið allir kostir og gallar stöðunnar.
Lýðskrumarinn verður þar af leiðandi endurtekið sigurvegari, en raunsæismaðurinn tapari, hann dæmdist til þess að benda á galla yfirboðsins og þá erfiðu kosti sem eru í stöðu efnahagsvandans, annars föllum við enn neðar og vandamálin vaxi.
Hér spilar fjölmiðlamaðurinn stórt hlutverk og við líðum fyrir það hversu slök íslensk fjölmiðlun er í sumum tilfellum, þekkingarleysi fjölmiðlamanna. Lýðskrumaranum er hampað í viðtölum og spjallþáttum. Það sem er vinsælt er valið til umfjöllunar, töfralausnirnar. Raunsæir menn eiga erfitt með að koma sínum sjónarmiðum á framfæri og þeir tapa atkvæðum.
Samfélagssáttmálinn er í bráðri hættu. Hinir ríku verða ríkari vegna þeirrar efnahafsstefnu sem fylgt hefur verið, gengisfall krónunnar kallar endurtekið á mikla eignatilfærslu í samfélaginu. Ójöfnuður vex og það virðist vera svo eins og staðan er nú að það verði til frambúðar. Ísland fellur alltaf dýpra og við erum að dragast aftur úr hinum Norðurlandanna.
Frá því að íslensku bankarnir féllu í október 2008 hefur ein króna af hverjum tíu tapast út úr verðmætasköpun þjóðarbúsins. Heimilin eru í sárum; kaupmáttur hefur hrapað, atvinnuleysi er meira en við höfum þekkt og skuldir hafa hækkað mikið. Þetta er bein afleiðing þeirra stjórnhátta sem yfir okkar hafa verið leidd, eins og Pál Skúlason fór svo skilmerkilega yfir.
Ef við ætlum að ná samskonar efnahagslegum stöðugleiki og er í þeim löndum sem við viljum bera okkur saman við, verðum við að gera það sama og þau hafa gert. Til þess þarf hugarfarsbreytingu, agaða stjórnarhætti og traustan og stöðugan gjaldmiðill. Það er forgangsverkefni að launamenn endurheimti fyrri lífskjör, það verður ekki gert án aukinnar verðmætasköpunar. Við erum er í fararbroddi í vistvænni orkunýtingu og hér er mikill mannauður. Við eigum að styðja nýsköpun og auðvelda erlenda fjárfestingu.
Erfiðleikatímar er heimavöllur lýðskrumarans. Allir kostir í stöðunni sama hvert litið er, eru slæmir. Við erum dæmd til þess að leita upp besta slæma kostinn, annars blasir við lakari staða. Það eru fáir sem hafa kjark til þess að fara fyrir ákvörðum eins og t.d. að loka hjúkrunardeildum, eða benda á að það sé ekki hægt að þurrka upp skuldir fólks með því að taka sparifé launamanna og nýta það til þess að greiða upp skuldir annarra. Yfirboð eru þekkt við undirbúning kjarasamninga.
Yfirboð einstaklinga sem telja sig hafa fundið sársaukalausar töfralausnir. Vitanlega vill fólk trúa því að hægt sé að vinna sig út úr vandanum á þægilegan hátt, í stöðunni séu möguleiki mikilla launahækkana. Á þessum forsendum vinnur lýðskrumarinn í sinni fullvissu, að hann þurfi ekki að standa við sín yfirboð. Hann veit að fyrir valinu verður leið raunsæis, eftir að skoðaðir hafa verið allir kostir og gallar stöðunnar.
Lýðskrumarinn verður þar af leiðandi endurtekið sigurvegari, en raunsæismaðurinn tapari, hann dæmdist til þess að benda á galla yfirboðsins og þá erfiðu kosti sem eru í stöðu efnahagsvandans, annars föllum við enn neðar og vandamálin vaxi.
Hér spilar fjölmiðlamaðurinn stórt hlutverk og við líðum fyrir það hversu slök íslensk fjölmiðlun er í sumum tilfellum, þekkingarleysi fjölmiðlamanna. Lýðskrumaranum er hampað í viðtölum og spjallþáttum. Það sem er vinsælt er valið til umfjöllunar, töfralausnirnar. Raunsæir menn eiga erfitt með að koma sínum sjónarmiðum á framfæri og þeir tapa atkvæðum.
Samfélagssáttmálinn er í bráðri hættu. Hinir ríku verða ríkari vegna þeirrar efnahafsstefnu sem fylgt hefur verið, gengisfall krónunnar kallar endurtekið á mikla eignatilfærslu í samfélaginu. Ójöfnuður vex og það virðist vera svo eins og staðan er nú að það verði til frambúðar. Ísland fellur alltaf dýpra og við erum að dragast aftur úr hinum Norðurlandanna.
Frá því að íslensku bankarnir féllu í október 2008 hefur ein króna af hverjum tíu tapast út úr verðmætasköpun þjóðarbúsins. Heimilin eru í sárum; kaupmáttur hefur hrapað, atvinnuleysi er meira en við höfum þekkt og skuldir hafa hækkað mikið. Þetta er bein afleiðing þeirra stjórnhátta sem yfir okkar hafa verið leidd, eins og Pál Skúlason fór svo skilmerkilega yfir.
Ef við ætlum að ná samskonar efnahagslegum stöðugleiki og er í þeim löndum sem við viljum bera okkur saman við, verðum við að gera það sama og þau hafa gert. Til þess þarf hugarfarsbreytingu, agaða stjórnarhætti og traustan og stöðugan gjaldmiðill. Það er forgangsverkefni að launamenn endurheimti fyrri lífskjör, það verður ekki gert án aukinnar verðmætasköpunar. Við erum er í fararbroddi í vistvænni orkunýtingu og hér er mikill mannauður. Við eigum að styðja nýsköpun og auðvelda erlenda fjárfestingu.
laugardagur, 23. október 2010
Rangur fréttaflutningur Eyjunnar - að venju?
Eyjan heldur áfram sínum ómerkilega málflutningi af störfum verkalýðshreyfingarinnar og er líklega að ná því marki að verða einhver lágkúrulegasti fréttamiðillinn hvað það varðar, er þó langt til jafnað. Eins og ég hef bent á hér í pistlum þá virðist sama hvar tekið er á fréttum Eyjunnar af ályktunum og störfum innan verkalýðshreyfingarinnar, alltaf er málum hallað á neikvæðan veg. Ef sendar eru inn leiðréttingar þá eru rangar fréttir látnar hverfa af síðunni og síðan þvertekið fyrir að þær hafi birst.
Á þingi ASÍ gengu öll störf mjög vel og eðlilega fyrir sig. Þingheimur tók tunnuslátti nokkurra einstaklinga mjög vel og töluðu menn í ræðustól þingsins um að gott væri að vera hvattir áfram af mönnum sem stóðu utandyra og að starfsemi þingsins drægi til sín athygli fólks og fréttamanna. En Eyjan afbakar sínar fréttir að venju þegar kemur að störfum samtaka launamanna og segir að það hafi truflað þingheim sem er alrangt.
Tunnuslagarar hættu eftir tvær klst. en þingið var að störfum fram undir kl. 18.00. Á þingi ASÍ sátu tæplega 300 manns hver um sig kjörinn af félagsmönnum síns stéttarfélags. Eins og venjulega þá eru menn ekki alltaf sammála um hvert eigi að stefna, annað væri óeðlilegt, en málin eru rædd og niðurstöður fengnar.
Aðalstörfin fara að venju fram í starfsnefndum sem voru að störfum á efri hæðum húsinns og stóðu fram á kvöld fyrri dags og byrjuðu snemma að morgni seinna dags. En niðurstöður starfsnefnda eru síðan afgreiddar í aðalsal, sem hóf störf um hádegið.
Vitað var fyrir þingið að það myndu verða kosningar um báða forseta ASÍ þar sem m.a. Ingibjörg varaforseti hefur átt við erfið veikindi að stríða og myndi ekki gefa kost á sér. Fram kom mikil ánægja meðal þingfulltrúa með að kosið væri um forseta, þar sem Gylfi hafði þurft að sitja undir miklu ámæli í fjölmiðlum en hlaut örugga kosningu 73% þingfulltrúa og styrkti stöðu sína mjög. Kosningar um fulltrúa í miðstjórn fara fram í landsamböndunum, sem kjósa hvert sína fulltrúa í miðstjórn, sem er síðan staðfest á þingi ASÍ.
Óvenjulega góður andi var í þingheim og mikil samhugur, og er næsta víst að einmitt tunnuslátturinn hafi haft þau jákvæðu áhrif, en tunnuslagarar höfðu löngu fyrir þingsetningu boðað komu sína. Mikill samhugur var meðal þingfulltrúa um að Alþingi yrði að taka á skuldum heimilanna, en gagnrýnt hversu óvönduð og illa unnin vinnubrögð ríkisstjórnar væru, endurtekið hefði komið fram hversu illa ríkisstjórnin hefði grundvallað ákvarðanir sínar, sem væri síðan að valda enduteknum seinkunum á niðurstöðum. Á öllum stigum hefði hagdeild ASÍ þurft að leiðrétta útreikninga ríkistjórnar, og oft hefðu skekkjurnar skipt jafnvel hundruðuðum milljarða. Einnig hefðu tillögur oft á tíðum gengið þvert á landslög.
Umræður í starfsnefndum og á þinginu einkenndust að venju af stöðunni í samfélaginu, falli krónunar sem hefði leitt til kaupmáttarhraps og margföldunar skulda, sem væri að valda launamönnum miklum vanda. Á þinginu sitja fulltrúar úr öllum starfsstéttum og mikil þekking þar samankomin á öllum þjóðháttum og vinnumarkaðnum.
Í umræðunni var áberandi umfjöllun um þá hugarfarsbreytingu sem þyrfti að eiga sér stað í samfélaginu, umræðan einkenndist um of af upphrópunum og lýðskrumi, sem hefði þær afleiðingar að lítið miðaði við að komast af stað upp úr lægðinni. Í ályktunum þingsins kemur fram að það væri óásættanlegt hversu mikið ósætti Alþingis- og sveitarstjórnarmanna væri að draga uppgang hagkerfisins.
Oft var vísað til þeirrar myndar sem Páll Skúlason fyrrv. Háskólarektor dró upp um hvernig komið væri fyrir íslensku samfélagi, í sjónvarpsviðtali á RÚV á þriðjudagskvöld, hún væri því miður ákaflega rétt og óþægilega sönn.
Á þingi ASÍ gengu öll störf mjög vel og eðlilega fyrir sig. Þingheimur tók tunnuslátti nokkurra einstaklinga mjög vel og töluðu menn í ræðustól þingsins um að gott væri að vera hvattir áfram af mönnum sem stóðu utandyra og að starfsemi þingsins drægi til sín athygli fólks og fréttamanna. En Eyjan afbakar sínar fréttir að venju þegar kemur að störfum samtaka launamanna og segir að það hafi truflað þingheim sem er alrangt.
Tunnuslagarar hættu eftir tvær klst. en þingið var að störfum fram undir kl. 18.00. Á þingi ASÍ sátu tæplega 300 manns hver um sig kjörinn af félagsmönnum síns stéttarfélags. Eins og venjulega þá eru menn ekki alltaf sammála um hvert eigi að stefna, annað væri óeðlilegt, en málin eru rædd og niðurstöður fengnar.
Aðalstörfin fara að venju fram í starfsnefndum sem voru að störfum á efri hæðum húsinns og stóðu fram á kvöld fyrri dags og byrjuðu snemma að morgni seinna dags. En niðurstöður starfsnefnda eru síðan afgreiddar í aðalsal, sem hóf störf um hádegið.
Vitað var fyrir þingið að það myndu verða kosningar um báða forseta ASÍ þar sem m.a. Ingibjörg varaforseti hefur átt við erfið veikindi að stríða og myndi ekki gefa kost á sér. Fram kom mikil ánægja meðal þingfulltrúa með að kosið væri um forseta, þar sem Gylfi hafði þurft að sitja undir miklu ámæli í fjölmiðlum en hlaut örugga kosningu 73% þingfulltrúa og styrkti stöðu sína mjög. Kosningar um fulltrúa í miðstjórn fara fram í landsamböndunum, sem kjósa hvert sína fulltrúa í miðstjórn, sem er síðan staðfest á þingi ASÍ.
Óvenjulega góður andi var í þingheim og mikil samhugur, og er næsta víst að einmitt tunnuslátturinn hafi haft þau jákvæðu áhrif, en tunnuslagarar höfðu löngu fyrir þingsetningu boðað komu sína. Mikill samhugur var meðal þingfulltrúa um að Alþingi yrði að taka á skuldum heimilanna, en gagnrýnt hversu óvönduð og illa unnin vinnubrögð ríkisstjórnar væru, endurtekið hefði komið fram hversu illa ríkisstjórnin hefði grundvallað ákvarðanir sínar, sem væri síðan að valda enduteknum seinkunum á niðurstöðum. Á öllum stigum hefði hagdeild ASÍ þurft að leiðrétta útreikninga ríkistjórnar, og oft hefðu skekkjurnar skipt jafnvel hundruðuðum milljarða. Einnig hefðu tillögur oft á tíðum gengið þvert á landslög.
Umræður í starfsnefndum og á þinginu einkenndust að venju af stöðunni í samfélaginu, falli krónunar sem hefði leitt til kaupmáttarhraps og margföldunar skulda, sem væri að valda launamönnum miklum vanda. Á þinginu sitja fulltrúar úr öllum starfsstéttum og mikil þekking þar samankomin á öllum þjóðháttum og vinnumarkaðnum.
Í umræðunni var áberandi umfjöllun um þá hugarfarsbreytingu sem þyrfti að eiga sér stað í samfélaginu, umræðan einkenndist um of af upphrópunum og lýðskrumi, sem hefði þær afleiðingar að lítið miðaði við að komast af stað upp úr lægðinni. Í ályktunum þingsins kemur fram að það væri óásættanlegt hversu mikið ósætti Alþingis- og sveitarstjórnarmanna væri að draga uppgang hagkerfisins.
Oft var vísað til þeirrar myndar sem Páll Skúlason fyrrv. Háskólarektor dró upp um hvernig komið væri fyrir íslensku samfélagi, í sjónvarpsviðtali á RÚV á þriðjudagskvöld, hún væri því miður ákaflega rétt og óþægilega sönn.
mánudagur, 18. október 2010
Framboð til stjórnlagaþings
Ný stjórnarskrá
Við höfum tamið okkur slæma stjórnarhætti. Samfélag okkar er ekki byggt upp af skynsemi. Við verðum að tileinka okkar gjörbreytta stjórnarhætti og hefta möguleika ríkisvaldsins til þess að hygla sérhagsmunum og ganga gegn mannréttindum. Við þurfum að byrja með hreint borð eftir Hrunið og eigum að hefja þá ferð með nýrri stjórnarskrá. Hún nauðsynleg til að skýra stjórnkerfi landsins. Stjórnarskráin er ekki ástæða þess hvernig við Íslendingar höfum haldið á málum okkar, en hún hefur reynst stjórnmálamönnum hentug til að tryggja sér völd.
Við eigum einkalíf með fjölskyldu, vinum og starfsfélögum, en verðum að gera margt saman í samfélaginu. Á nokkrum áratugum höfum við byggt upp samfélagskerfi af svo miklum hraða og krafti að ekki stendur steinn yfir steini. Siðferðið hefur setið á hakanum á meðan yfirborðsmennskan hefur orðið hið ráðandi afl. Ef við viljum ná betri þroska verðum við að taka umræðusiði okkar til rækilegrar endurskoðunar og setja okkur reglur sem miða að því að yfirvega lífshætti okkar og breyta þeim svo að börnum okkar finnist eftirsóknarvert að lifa í þessu landi. Leggja grunn að mannsæmandi lífi og koma í veg fyrir hinar endalausu deilur.
Fyrsti áfanginn gæti verið að yfirvega í alvöru, og ekki einungis lögfræðilega, hina dönsku stjórnarskrá frá 1944. Markmiðið á að vera að ný stjórnarskrá endurspegli þær reglur sem við viljum hafa við að leiða sameiginleg mál farsællega til lykta. Valdið sé hjá fólkinu og það geti leitt mál sín til lykta eftir reglum og leiðum sem það sjálft virðir. Tryggja þarf rétt fólksins til þess að grípa inn þróun mála og geti vísað málum til þjóðaratkvæðis. Skerða þarf veldi stjórnmálaflokka og hagsmunasamtaka og setja ýtarleg ákvæði um eignarrétt þjóðarinnar yfir auðlindum.
Ég hef ákveðið að gefa kost á mér til Stjórnlagaþings.
Við höfum tamið okkur slæma stjórnarhætti. Samfélag okkar er ekki byggt upp af skynsemi. Við verðum að tileinka okkar gjörbreytta stjórnarhætti og hefta möguleika ríkisvaldsins til þess að hygla sérhagsmunum og ganga gegn mannréttindum. Við þurfum að byrja með hreint borð eftir Hrunið og eigum að hefja þá ferð með nýrri stjórnarskrá. Hún nauðsynleg til að skýra stjórnkerfi landsins. Stjórnarskráin er ekki ástæða þess hvernig við Íslendingar höfum haldið á málum okkar, en hún hefur reynst stjórnmálamönnum hentug til að tryggja sér völd.
Við eigum einkalíf með fjölskyldu, vinum og starfsfélögum, en verðum að gera margt saman í samfélaginu. Á nokkrum áratugum höfum við byggt upp samfélagskerfi af svo miklum hraða og krafti að ekki stendur steinn yfir steini. Siðferðið hefur setið á hakanum á meðan yfirborðsmennskan hefur orðið hið ráðandi afl. Ef við viljum ná betri þroska verðum við að taka umræðusiði okkar til rækilegrar endurskoðunar og setja okkur reglur sem miða að því að yfirvega lífshætti okkar og breyta þeim svo að börnum okkar finnist eftirsóknarvert að lifa í þessu landi. Leggja grunn að mannsæmandi lífi og koma í veg fyrir hinar endalausu deilur.
Fyrsti áfanginn gæti verið að yfirvega í alvöru, og ekki einungis lögfræðilega, hina dönsku stjórnarskrá frá 1944. Markmiðið á að vera að ný stjórnarskrá endurspegli þær reglur sem við viljum hafa við að leiða sameiginleg mál farsællega til lykta. Valdið sé hjá fólkinu og það geti leitt mál sín til lykta eftir reglum og leiðum sem það sjálft virðir. Tryggja þarf rétt fólksins til þess að grípa inn þróun mála og geti vísað málum til þjóðaratkvæðis. Skerða þarf veldi stjórnmálaflokka og hagsmunasamtaka og setja ýtarleg ákvæði um eignarrétt þjóðarinnar yfir auðlindum.
Ég hef ákveðið að gefa kost á mér til Stjórnlagaþings.
sunnudagur, 17. október 2010
Vilji félagsmanna um afdrif lífeyrissjóðanna
Hún er oft harla einkennileg umræðan og oft er það þannig að menn telja sig vera yfir aðra hafna og semja sínar eigin forsendur, telja sig vera forsvarsmenn sannleikans. En ef einhverjir koma fram og benda á vankanta á þeim forsendum sem fram eru settar, þá skortir rökin og þá er farið út í ómerkilegt skítkast.
Hagsmunasamtök heimilanna hafa stundum verið með fullyrðingar um samtök launamanna og telja sig vita betur en við starfsmenn stéttarfélaganna hver vilji félagsmanna er. Fréttamenn hafa gjarnan birt ummæli forsvarsmanna HH án þess að kanna viðbrögð starfsmanna stéttarfélaganna og án þess að kanna hvort fyrir liggi hver vilji félagsmanna er í raun og veru.
Ég og starfsmenn RSÍ vildum mjög gjarnan fella niður skuldir fólks, en við höfum spurt hvernig eigi að fara að því. Sama hafa gert allmargir hagfræðingar og prófessorar í háskólum þessa lands. Við höfum ekki fengið nein svör við þeirri spurningu. Við höfum bent á vaxtabótakerfið og teljum það vera einu raunhæfu leiðina. Það liggur fyrir mjög klár afstaða allmargra félagsmanna RSÍ, að þeir muni ekki samþykkja að þeirra sparifé verði tekið út og nýtt til þess að greiða niður skuldir annarra. Þessir félagsmenn hafa farið fram á að við starfsmenn þeirra komi þessum sjónarmiðum á framfæri.
Við höfum komið þessum sjónarmiðum á framfæri við ríkisstjórnina, en hún hefur brugðist við því með einhverskonar leikriti þar sem reynt er að gera okkur tortryggilega og nú erum við starfsmenn stéttarfélaganna orðnir einhverjir sérstakir andstæðingar Hagsmunasamtaka heimilanna, af því að við göngum ekki gegn vilja félagsmanna okkar og förum að kröfum forsvarsmanna HH. Hverslags málflutningur er þetta?
Jafnvel þótt við starfsmenn stéttarfélaganna héldum fund og samþykktum þar gegn vilja félagsmanna okkar, að við ætluðum að taka út úr lífeyrissjóð félagsmanna 137 milljarða til þess að greiða niður skuldir annarra, þá getum við það ekki, við höfum við enga lagalega heimild til þess. Félagsmenn hafa komið því mjög skilmerkilega á framfæri, að það myndi einfaldlega verða kært og menn dregnir fyrir dómstóla ef menn gerðu þetta.
Það er einnig ástæða til þess að benda á þann mikla mismun sem er á milli almennu lífeyrissjóðanna og hinna opinberu. Almennu lífeyrissjóðirnir verða að skerða réttindi ef ekki eru í þeim nægilegt fjármagn til þess að standa undir skuldbindingum. Það er því afskaplega ódrengilegt af t.d. Ögmundi Jónassyni og hans fylgisveinum, að segja að hann vilji láta taka fjármuni úr öllum lífeyrissjóðum til þess að greiða niður skuldir fólks. Ögmundur er í lífeyrissjóð þar sem skiptir engu hvort hann eigi fyrir skuldbindingum eða ekki, það sem upp á vantar er bara tekið úr ríkissjóð, sem við hin verðum svo að greiða með hærri sköttum.
Það er afskaplega ódýrt að víkja sér með þessum hætti undan því að takast á við vandamálin, það er greinilegt að þeir sem ekki ráða við þau vilja finna einhverja blóraböggla til þess að losa sig undan þeirri byrði og telja sig hafa fundið þá meðal starfsmanna stéttarfélaganna. Ég get fullvissað getulausa þingmenn að við starfsmenn stéttarfélaganna værum búnir að taka til hendinni í vaxtabótakerfinu ef við hefðum til þess völd, nógu lengi erum við búnir að benda þeim á þá leið.
Hagsmunasamtök heimilanna hafa stundum verið með fullyrðingar um samtök launamanna og telja sig vita betur en við starfsmenn stéttarfélaganna hver vilji félagsmanna er. Fréttamenn hafa gjarnan birt ummæli forsvarsmanna HH án þess að kanna viðbrögð starfsmanna stéttarfélaganna og án þess að kanna hvort fyrir liggi hver vilji félagsmanna er í raun og veru.
Ég og starfsmenn RSÍ vildum mjög gjarnan fella niður skuldir fólks, en við höfum spurt hvernig eigi að fara að því. Sama hafa gert allmargir hagfræðingar og prófessorar í háskólum þessa lands. Við höfum ekki fengið nein svör við þeirri spurningu. Við höfum bent á vaxtabótakerfið og teljum það vera einu raunhæfu leiðina. Það liggur fyrir mjög klár afstaða allmargra félagsmanna RSÍ, að þeir muni ekki samþykkja að þeirra sparifé verði tekið út og nýtt til þess að greiða niður skuldir annarra. Þessir félagsmenn hafa farið fram á að við starfsmenn þeirra komi þessum sjónarmiðum á framfæri.
Við höfum komið þessum sjónarmiðum á framfæri við ríkisstjórnina, en hún hefur brugðist við því með einhverskonar leikriti þar sem reynt er að gera okkur tortryggilega og nú erum við starfsmenn stéttarfélaganna orðnir einhverjir sérstakir andstæðingar Hagsmunasamtaka heimilanna, af því að við göngum ekki gegn vilja félagsmanna okkar og förum að kröfum forsvarsmanna HH. Hverslags málflutningur er þetta?
Jafnvel þótt við starfsmenn stéttarfélaganna héldum fund og samþykktum þar gegn vilja félagsmanna okkar, að við ætluðum að taka út úr lífeyrissjóð félagsmanna 137 milljarða til þess að greiða niður skuldir annarra, þá getum við það ekki, við höfum við enga lagalega heimild til þess. Félagsmenn hafa komið því mjög skilmerkilega á framfæri, að það myndi einfaldlega verða kært og menn dregnir fyrir dómstóla ef menn gerðu þetta.
Það er einnig ástæða til þess að benda á þann mikla mismun sem er á milli almennu lífeyrissjóðanna og hinna opinberu. Almennu lífeyrissjóðirnir verða að skerða réttindi ef ekki eru í þeim nægilegt fjármagn til þess að standa undir skuldbindingum. Það er því afskaplega ódrengilegt af t.d. Ögmundi Jónassyni og hans fylgisveinum, að segja að hann vilji láta taka fjármuni úr öllum lífeyrissjóðum til þess að greiða niður skuldir fólks. Ögmundur er í lífeyrissjóð þar sem skiptir engu hvort hann eigi fyrir skuldbindingum eða ekki, það sem upp á vantar er bara tekið úr ríkissjóð, sem við hin verðum svo að greiða með hærri sköttum.
Það er afskaplega ódýrt að víkja sér með þessum hætti undan því að takast á við vandamálin, það er greinilegt að þeir sem ekki ráða við þau vilja finna einhverja blóraböggla til þess að losa sig undan þeirri byrði og telja sig hafa fundið þá meðal starfsmanna stéttarfélaganna. Ég get fullvissað getulausa þingmenn að við starfsmenn stéttarfélaganna værum búnir að taka til hendinni í vaxtabótakerfinu ef við hefðum til þess völd, nógu lengi erum við búnir að benda þeim á þá leið.
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)