Við erum stundum að velta því fyrir okkur fólkið sem ég hitti á kaffistofunni þar sem ég starfa og hér heima hvort þingmenn Sjálfstæðismanna ætlist til þess að maður trúi þeim eða hvort þeir séu bara að bulla svona eitthvað sem þeim dettur í hug þegar þeir eru að tala um einhverjar ofsóknir í garð þeirra og pólitískt ofbeldi. T.d. það sé verið að semja lög til þess að reka einn mann, þegar allir vita að það er ekki bara Davíð sem hefur sýnt okkur fram á að að vera fullkomlega vanhæfur, heldur ekki síður þeir sem eru í stjórn Seðlabankans. T.d. eins og kvæðabálkurinn Halldór Blöndal og íslenska efnahagsundrið Hannes Hólmsteinn.
Flokkur sem búinn er að sýna ótrúlegt ofbeldi gagnvart þjóðinni t.d. við setningu eftirlaunalaga og hefur þrátt fyrir kröfur allrar þjóðarinnar þvertekið fyrir að draga þau til baka. Gerði okkur að stríðfélögum Bush. Vék sér undan stjórnarskránni og bar ekki fjölmiðlalög undir þjóðina. Eða þá skipan hæstaréttardómara, héraðsdómara, prófessors í Háskólann og svo síðast en ekki síst hina 9 litlu sendiherra Davíðs. Flokkur sem hefur stjórnað efnahagsmálum undanfarna 2 áratugi og eftir standa rústir einar.
Það þurfti að setja hryðjuverkalög í Bretlandi og allar Norðurlandaþjóðirnar ásamt Bandaríkjunum að þverneita að lána okkur fjármuni nema við féllumst á að Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn tæki okkur í gjörgæslu til þess að koma þingflokki Sjálfstæðismanna í skilning um að þetta gengi ekki lengur. Þrátt fyrir allt þetta þráast þeir við og hún var hreint út sagt sárgrætileg og ekki boðleg skýringin sem fyrrv. fjármálaráðherra gaf í gær þegar Bretarnir tóku hann í bakaríið, eða þá þegar Davíð hélt því fram að það væri ekkert að marka einhverjar skoðanakannanir þær væru bara samdar á skrifstofum Baugsmiðla og hann hefði ekkert gert til þess að verðskulda svona meðferð.
En Jóhönnu er að takast að losa okkur við brennuvargana. Takk fyrir Jóhanna.
laugardagur, 28. febrúar 2009
föstudagur, 27. febrúar 2009
Er botninum loks náð?
Hin róttæka og umfangsmikla frjálshyggjuvæðing staðið hefur yfir undan farin 18 ár er orðin íslendingum æði dýr. En dauðateygjurnar sem hafa staðið yfir síðan í nóvember hafa dregið öll viðbrögð og aukið kostnaðinn enn meir.
Nú skammast frjálshyggjumenn sín fyrir sín verk og sverja þau öll af sér, eins og komið hefur fram í viðtölum undanfarnar vikur. Þar þeir bera af sér alla sök og ganga svo langt að kenna öðrum flokksfélögum sínum sem hafa verið í ríkisstjórn nú síðustu ár um allt. Allir að Seðlabankinn ber ábyrgð á fjármálastöðugleika og hefur frá árinu 2001 haft full yfirráð yfir þeim stjórntækjum sem þarf til að bregðast við þróun á fjármálamarkaði. Mistök Seðlabankans eru að hafa ekki brugðist við.
Sömu menn hafa haldið á lofti ranghugmyndum um Evrópusambandið og staðið í vegi fyrir viðræðum. Þar hefur ráðið ríkjum óttinn við að missa völd. Og það eru sömu menn sem standa í vegi fyrir því að sett verði á laggirnar Stjórnlagaþing. Þeir vilja viðhalda ráðherraræðinu.
Það er einungis ein leið að losna, það er að skipta um gjaldmiðil og fara inn í umhverfi þar sem ekki eru hinar ofsafengnu sveiflur krónunnar, þegar stjórnvöld eru að leiðrétta of há laun blóðsúthellingalaust með gengisfellingum eins og Hannes Hólmsteinn segir þegar hann er að reyna að réttlæta krónuna og efnahagstefnu sína.
Ef við ætlum að vinna á verðbólgu, verðlagi, vöxtum og þá um leið verðtryggingu er nauðsynlegt að breyta viðhorfum manna til alþjóðlegrar samvinnu og þeirri ranghugmynd á lofti að Evrópusambandið sé botnlaus félagshyggja. Frjálshyggjan hefur verið hér við völd í 18 ár, eftir hana er sviðin jörð, gjaldþrota fyrirtæki og heimili og á þeim vanda verður að taka.
Erum við loksins búin að ná botninum og höfum viðspyrnu til þess að komast af stað upp.
Og allir spyrja milljón dollara spurningarinnar. Hvers vegna settu stjórnvöld ekki allt bankakerfið í hendurnar á efnahagsbrotadeild strax í haust? Þar hefði t.d. verið hægt að fá aðstoð frá Noregi eins og ríkisstjórnin gerði hvað varðar upplýsingamál. Er það rétt eins og Davíð gaf í skyn að það sé vegna þess að stjórnmálaflokkanrir og tilteknir stjórnmálamenn þoli ekki að flett sé ofan af öllu bixinu?
Nú skammast frjálshyggjumenn sín fyrir sín verk og sverja þau öll af sér, eins og komið hefur fram í viðtölum undanfarnar vikur. Þar þeir bera af sér alla sök og ganga svo langt að kenna öðrum flokksfélögum sínum sem hafa verið í ríkisstjórn nú síðustu ár um allt. Allir að Seðlabankinn ber ábyrgð á fjármálastöðugleika og hefur frá árinu 2001 haft full yfirráð yfir þeim stjórntækjum sem þarf til að bregðast við þróun á fjármálamarkaði. Mistök Seðlabankans eru að hafa ekki brugðist við.
Sömu menn hafa haldið á lofti ranghugmyndum um Evrópusambandið og staðið í vegi fyrir viðræðum. Þar hefur ráðið ríkjum óttinn við að missa völd. Og það eru sömu menn sem standa í vegi fyrir því að sett verði á laggirnar Stjórnlagaþing. Þeir vilja viðhalda ráðherraræðinu.
Það er einungis ein leið að losna, það er að skipta um gjaldmiðil og fara inn í umhverfi þar sem ekki eru hinar ofsafengnu sveiflur krónunnar, þegar stjórnvöld eru að leiðrétta of há laun blóðsúthellingalaust með gengisfellingum eins og Hannes Hólmsteinn segir þegar hann er að reyna að réttlæta krónuna og efnahagstefnu sína.
Ef við ætlum að vinna á verðbólgu, verðlagi, vöxtum og þá um leið verðtryggingu er nauðsynlegt að breyta viðhorfum manna til alþjóðlegrar samvinnu og þeirri ranghugmynd á lofti að Evrópusambandið sé botnlaus félagshyggja. Frjálshyggjan hefur verið hér við völd í 18 ár, eftir hana er sviðin jörð, gjaldþrota fyrirtæki og heimili og á þeim vanda verður að taka.
Erum við loksins búin að ná botninum og höfum viðspyrnu til þess að komast af stað upp.
Og allir spyrja milljón dollara spurningarinnar. Hvers vegna settu stjórnvöld ekki allt bankakerfið í hendurnar á efnahagsbrotadeild strax í haust? Þar hefði t.d. verið hægt að fá aðstoð frá Noregi eins og ríkisstjórnin gerði hvað varðar upplýsingamál. Er það rétt eins og Davíð gaf í skyn að það sé vegna þess að stjórnmálaflokkanrir og tilteknir stjórnmálamenn þoli ekki að flett sé ofan af öllu bixinu?
fimmtudagur, 26. febrúar 2009
Starfsemi stéttarfélaganna
Hef undanfarnar vikur verið á ferð um landið til þess að hitta rafiðnaðarmenn og fara yfir ástandið á vinnumarkaði og hver sé afstaða þeirra til endurskoðunar kjarasamninga. Búinn að halda 15 fundi með tæplega 500 félagsmönnum. Þar hefur verið ráðandi það viðhorf að okkur beri fyrst og fremst að verja atvinnustigið. Það blasi við öllum uppsagnir og launalækkanir og verkalýðshreyfingin eigi að leggja áherslu á að byggja upp atvinnulífið.
Á grundvelli þessa er einkennilegt að sumir telja sig þess umkomna að krefjast þess að forystumenn stéttarfélaga, sem eru með svona samþykktir bak við sig, gangi þvert á þær og berjist fyrir samþykktum annarra stéttarfélaga, (sem eru með um 7% félagsmanna ASÍ, samkvæmt nýjustu greiningum sem ég hef séð), eins og komið hefur fram í fjölmiðlum undanfarið, þá sérstaklega fréttastofu Sjónvarpsins
Það vekur ætíð athygli mína hversu mikill munur er á þeim viðhorfum sem koma fram á félagsfundum borið saman viðhorf í bloggheimum. Það mikla svartnætti, dylgjur og útúrsnúningar sem mætir manni í bloggheimum, sérstaklega í athugasemdadálkum, hefur leitt til þess að það fækkar sífellt í þeim hópi sem ekki les athugasemdir. En stundum fín innlegg í athugasemdadálkunum. En sé fjöldi athugasemda borin saman við lestur t.d. þessarar bloggsíðu þá eru þær um 0.1%.
Reyndar má segja það sama um sumar af þeim skoðunum sem settar eru fram í pistlum á bloggsíðum, t.d. þegar menn slöngva hiklaust fram pistlum með fullyrðingum þar sem við blasir að viðkomandi hefur ekki minnstu þekkingu á því um er fjallað. T.d. eins og þetta sem birtist hér á Eyjunni fyrir nokkrum dögum :“Það er írska alþýðusambandið sem stendur fyrir fjölmennum mótmælum í Dublin. En á Íslandi heyrist lítið sem ekkert frá ASÍ – nema helst þegar þeim finnst að lífeyrisjóðunum sé ógnað.“
Það hefur ítrekað verið kvartað undan því sérstaklega meðal þingmanna, ráðherra og nokkurra embættismanna, að verkalýðshreyfingin sé að skipta sér af of mörgum hlutum. Þetta hefur ítrekað komið fram í fréttum og ætla má að sá sem þetta skrifar fylgist ekki sérstaklega vel með.
Á fundum innan verkalýðshreyfingarinnar hafa félagsmenn oft verið spurðir hvort verkalýðshreyfingin eigi ekki að vera virkari þátttakandi í þeim mótmælum sem hafa t.d. farið fram á Austurvelli. Á þeim fundum sem ég hef setið hefur því verið harkalega mótmælt og tillögur þar að lútandi felldar. Menn hafa talið að það sé í lagi að styðja vel við bakið á þeim sem að fundunum hafa staðið, gera þá mögulega og hvetja fólk til þess að mæta, en láta þar við sitja.
Það fer fram gríðarlega mikið starf á vegum stéttarfélaganna, sem sjálfsagt margir sem ekki eru þátttakendur átta sig á, alla vega þeir sem halda því fram að verkalýðshreyfingin geri ekkert. Fyrirferðarmesta starfsemin fer fram í gerð og viðhaldi kjarasamninga ásamt vinnu við að leysa úr hnútum sem upp koma á vinnustöðum, túlkun og að verja réttindi fólks. Þar á eftir er fyrirferðamikill þáttur að verja réttindi fólks sem lendir í slysum og veikindum, finna út úr bótarétti og afgreiða styrki frá sjúkrasjóðum og sækja réttindi til tryggingarfélaga eða vinnuveitenda.
Þar á eftir er starfsfræðsla í atvinnulífinu. En stéttarfélögin reka í samvinnu við fyrirtækin mjög umsvifamikla starfsemi í fagtengdum námskeiðum og námskeiðum í stjórnum og samskiptum á vinnumarkaði. T.d voru um 1.000 nemendur innan þess kerfis í rafiðnaðargeiranum á síðasta ári. Í þessu kerfi er auk þess umfangsmikil starfsemi meðal iðnaðarmannafélaganna sem tengist námssamningum, sveinsprófum og endurnýjun námskráa.
Stéttarfélögin þurfa að leggja fram umsagnir við frumvörp og reglugerðir og vera þátttakendur ásamt ráðuneytum í mótun og þróun vinnumarkaðarins. Í því sambandi má benda á umfangsmikla hagdeild og lagadeild ASÍ.
Og í lokin má benda þeim sem velta þessu fyrir sér að lífeyrissjóðirnir eru með sérstakar skrifstofur samkvæmt landslögum. En málefni þeirra eru til umræðu á öllum fundum innan verkalýðshreyfingarinnar, enda vill svo til að félagsmenn stéttarfélaganna eru sjóðsfélagar og reyndar líka kjósendur.
Fólki sem ekki hefur komið inn á skrifstofur stéttarfélaga og kannski aldrei verið virkur félagsmaður í stéttarfélagi, veit sannarlega lítið um starfsemina og ætti að láta vera að slöngva ítrekað fram einhverjum sleggjudómum um starfsemi og ekki síður starfsfólk launamanna.
Á grundvelli þessa er einkennilegt að sumir telja sig þess umkomna að krefjast þess að forystumenn stéttarfélaga, sem eru með svona samþykktir bak við sig, gangi þvert á þær og berjist fyrir samþykktum annarra stéttarfélaga, (sem eru með um 7% félagsmanna ASÍ, samkvæmt nýjustu greiningum sem ég hef séð), eins og komið hefur fram í fjölmiðlum undanfarið, þá sérstaklega fréttastofu Sjónvarpsins
Það vekur ætíð athygli mína hversu mikill munur er á þeim viðhorfum sem koma fram á félagsfundum borið saman viðhorf í bloggheimum. Það mikla svartnætti, dylgjur og útúrsnúningar sem mætir manni í bloggheimum, sérstaklega í athugasemdadálkum, hefur leitt til þess að það fækkar sífellt í þeim hópi sem ekki les athugasemdir. En stundum fín innlegg í athugasemdadálkunum. En sé fjöldi athugasemda borin saman við lestur t.d. þessarar bloggsíðu þá eru þær um 0.1%.
Reyndar má segja það sama um sumar af þeim skoðunum sem settar eru fram í pistlum á bloggsíðum, t.d. þegar menn slöngva hiklaust fram pistlum með fullyrðingum þar sem við blasir að viðkomandi hefur ekki minnstu þekkingu á því um er fjallað. T.d. eins og þetta sem birtist hér á Eyjunni fyrir nokkrum dögum :“Það er írska alþýðusambandið sem stendur fyrir fjölmennum mótmælum í Dublin. En á Íslandi heyrist lítið sem ekkert frá ASÍ – nema helst þegar þeim finnst að lífeyrisjóðunum sé ógnað.“
Það hefur ítrekað verið kvartað undan því sérstaklega meðal þingmanna, ráðherra og nokkurra embættismanna, að verkalýðshreyfingin sé að skipta sér af of mörgum hlutum. Þetta hefur ítrekað komið fram í fréttum og ætla má að sá sem þetta skrifar fylgist ekki sérstaklega vel með.
Á fundum innan verkalýðshreyfingarinnar hafa félagsmenn oft verið spurðir hvort verkalýðshreyfingin eigi ekki að vera virkari þátttakandi í þeim mótmælum sem hafa t.d. farið fram á Austurvelli. Á þeim fundum sem ég hef setið hefur því verið harkalega mótmælt og tillögur þar að lútandi felldar. Menn hafa talið að það sé í lagi að styðja vel við bakið á þeim sem að fundunum hafa staðið, gera þá mögulega og hvetja fólk til þess að mæta, en láta þar við sitja.
Það fer fram gríðarlega mikið starf á vegum stéttarfélaganna, sem sjálfsagt margir sem ekki eru þátttakendur átta sig á, alla vega þeir sem halda því fram að verkalýðshreyfingin geri ekkert. Fyrirferðarmesta starfsemin fer fram í gerð og viðhaldi kjarasamninga ásamt vinnu við að leysa úr hnútum sem upp koma á vinnustöðum, túlkun og að verja réttindi fólks. Þar á eftir er fyrirferðamikill þáttur að verja réttindi fólks sem lendir í slysum og veikindum, finna út úr bótarétti og afgreiða styrki frá sjúkrasjóðum og sækja réttindi til tryggingarfélaga eða vinnuveitenda.
Þar á eftir er starfsfræðsla í atvinnulífinu. En stéttarfélögin reka í samvinnu við fyrirtækin mjög umsvifamikla starfsemi í fagtengdum námskeiðum og námskeiðum í stjórnum og samskiptum á vinnumarkaði. T.d voru um 1.000 nemendur innan þess kerfis í rafiðnaðargeiranum á síðasta ári. Í þessu kerfi er auk þess umfangsmikil starfsemi meðal iðnaðarmannafélaganna sem tengist námssamningum, sveinsprófum og endurnýjun námskráa.
Stéttarfélögin þurfa að leggja fram umsagnir við frumvörp og reglugerðir og vera þátttakendur ásamt ráðuneytum í mótun og þróun vinnumarkaðarins. Í því sambandi má benda á umfangsmikla hagdeild og lagadeild ASÍ.
Og í lokin má benda þeim sem velta þessu fyrir sér að lífeyrissjóðirnir eru með sérstakar skrifstofur samkvæmt landslögum. En málefni þeirra eru til umræðu á öllum fundum innan verkalýðshreyfingarinnar, enda vill svo til að félagsmenn stéttarfélaganna eru sjóðsfélagar og reyndar líka kjósendur.
Fólki sem ekki hefur komið inn á skrifstofur stéttarfélaga og kannski aldrei verið virkur félagsmaður í stéttarfélagi, veit sannarlega lítið um starfsemina og ætti að láta vera að slöngva ítrekað fram einhverjum sleggjudómum um starfsemi og ekki síður starfsfólk launamanna.
Losun séreignarsparnaðar
Fékk þessar 2 spurningar varðandi séreignarsparnaðinn varðandi grein frá því desember. Birti þessvegna svarið hér
1- Ef séreignarsparnaður verður laus til útborgunar, er hann þá ekki aðfararhæfur skv. lögum ef eigandinn fer í þrot?
2- Geta þá ekki sjálfstætt starfandi menn skotið peningum úr rekstri sínum inn í séreignasparnaðinn, farið á hausinn og tekið hann svo út þegar búið er að gera upp?
Ég veit til þess að lögfræðingar eru að skoða ákvæðin, en í frumvarpinu segir í 5. mgr. 3.gr. að “Skuldheimtumönnum er óheimilt að krefjast þess að skuldarar taki út séreignarsparnað sinn samkvæmt þessu ákvæði, sbr. 2. mgr. 8. gr.” Með þessu er ætlað að koma í veg fyrir að séreignin verði aðfarahæf.
En fljótt á litið virðist ekkert því til fyrirstöðu að sjálfstætt starfandi menn borgi sér stórar upphæðir í séreign. Skattstjóri gæti mögulega gert athugasemdir ef séreignagreiðslan er ekki í samræmi við laun viðkomandi.
Skiptastjóri í þrotabúi gæti túlkað það sem undanskot eigna og krafist þess að greiðslan yrði tekin til baka. Lífeyrissjóður gæti hafnað móttöku á stórum séreignargreiðslum ef það er augljóslega verið að skjóta undan eignum. Lífeyrissjóðum er skylt að kanna greiðslur er gætu fallið undir lög um peningaþvætti.
Þetta er áhugaverð pæling og þörf í þessu umhverfi. Hingað til hafa þessir aðilar verið tregir til að borga í lífeyrissjóði, en a.m.k sumir þeirra hafa farið fram og krafist þess að lífeyriseign sjóðsfélaga sé nýtt til þess að greiða upp skuldir annarra. Það væri sannarlega kaldhæðnislegt ef aðfarahæfið yrði til þess áhugi þeirra vaknaði á lífeyrissparnaði.
1- Ef séreignarsparnaður verður laus til útborgunar, er hann þá ekki aðfararhæfur skv. lögum ef eigandinn fer í þrot?
2- Geta þá ekki sjálfstætt starfandi menn skotið peningum úr rekstri sínum inn í séreignasparnaðinn, farið á hausinn og tekið hann svo út þegar búið er að gera upp?
Ég veit til þess að lögfræðingar eru að skoða ákvæðin, en í frumvarpinu segir í 5. mgr. 3.gr. að “Skuldheimtumönnum er óheimilt að krefjast þess að skuldarar taki út séreignarsparnað sinn samkvæmt þessu ákvæði, sbr. 2. mgr. 8. gr.” Með þessu er ætlað að koma í veg fyrir að séreignin verði aðfarahæf.
En fljótt á litið virðist ekkert því til fyrirstöðu að sjálfstætt starfandi menn borgi sér stórar upphæðir í séreign. Skattstjóri gæti mögulega gert athugasemdir ef séreignagreiðslan er ekki í samræmi við laun viðkomandi.
Skiptastjóri í þrotabúi gæti túlkað það sem undanskot eigna og krafist þess að greiðslan yrði tekin til baka. Lífeyrissjóður gæti hafnað móttöku á stórum séreignargreiðslum ef það er augljóslega verið að skjóta undan eignum. Lífeyrissjóðum er skylt að kanna greiðslur er gætu fallið undir lög um peningaþvætti.
Þetta er áhugaverð pæling og þörf í þessu umhverfi. Hingað til hafa þessir aðilar verið tregir til að borga í lífeyrissjóði, en a.m.k sumir þeirra hafa farið fram og krafist þess að lífeyriseign sjóðsfélaga sé nýtt til þess að greiða upp skuldir annarra. Það væri sannarlega kaldhæðnislegt ef aðfarahæfið yrði til þess áhugi þeirra vaknaði á lífeyrissparnaði.
Vanhæfni Davíðs
Barst þetta bréf :
Í Kastljósviðtali varpaði formaður stjórnar Seðlabanka Íslands fram efnislega röngum staðhæfingum um bindiskyldu lánastofnana og áhrif þeirra. Hvort sem skýringin er vísvitandi afflutningur staðreynda eða vanþekking á stjórntækjum Seðlabankans hljóta að vakna alvarlegar spurningar um faglegt hæfi viðkomandi til að stýra lykilstofnun í viðhaldi fjármálastöðugleika:
Í fyrsta lagi hélt seðlabankastjóri því fram að helmingslækkun bindisskyldu lánastofnana í áföngum árið 2003 hafi verið vegna Evrópureglna og ýjaði að því að vegna þess hafi stjórn Seðlabankans ekki átt þess kost að beita þessu lykilstjórntæki við að hemja ofvöxt banka.
Þetta er rangt eins og sjá má í 11. gr. laga um Seðlabanka Íslands þar sem heimildir hans eru útlistaðar og óskertar. Enda segir orðrétt í tilkynningu Seðlabankans um lækkun bindisskyldunnar 28. febrúar 2003: "Seðlabanki Íslands hefur á undanförnum árum stefnt að því að búa, eftir því sem aðstæður leyfa, íslenskum lánastofnunum starfsumhverfi sem er sambærilegt því sem tíðkast í flestum Evrópuríkjum."
Lykilatriðin eru að þetta er stefna Seðlabankans sjálfs og að samræmingin verði "eftir því sem aðstæður leyfa". Þegar frá leið blasti við að hér voru að skapast allt aðrar og alvarlegri aðstæður en í nágrannalöndunum með vaxtarhraða bankakerfisins langt umfram það sem eðlilegt var og verðbólgu umfram vikmörk.
Í öðru lagi hélt seðlabankastjóri því fram að beiting bindisskyldu hefði fyrst og fremst bitnað á sparisjóðunum og smærri fjármálastofnunum á meðan stóru bankarnir hefðu vaxið eftir sem áður enda nægt framboð á ódýru fjármagni. Þessi ranga fullyrðing gæti stafað af því að seðlabankastjóri þekkir ekki til þeirra breytinga á ákvæðum um bindisskyldu sem gerðar voru gagngert til að mæta aukinni lánsfjármögnun banka og birtast í 11. gr laga um Seðlabankanna.
Í stað þess að taka nær aðeins til innlána er ekki aðeins hægt að láta hana ná til ráðstöfunarfjár sem aflað er með öðrum hætti heldur er beinlínis mögulegt að hafa reglurnar mismunandi eftir eðli lánastofnana og flokkum skuldbindinga. Seðlabankinn hefðu sumsé getað aukið sérstaklega bindiskyldu vegna fjármögnunar í erlendri mynt, hvort sem er vegna erlendrar lánsfjármögnunar eða söfnunar innlána hefði hann haft raunverulegar áhyggjur af útþenslu bankakerfisins. Fullyrðingin um áhrifaleysi bindiskyldunnar er best hrakin með vísun í gögn Seðlabankans sjálfs um afleiðingar lækkunarinnar 2003 en þegar í október 2004 taldi bankinn að hún hefði aukið laust fé fjármálastofnana um 84 milljarða. Lækkunin hafði margfeldisáhrif, jók útlánamöguleika sem blés upp eignaverðsbólu sem aftur jók verðmæti mögulegra veða sem enn ýtti undir eftirspurn eftir lánsfjármagni. Mjög hraður vöxtur peningamagns er almennt talin ein helsta vísbending um yfirvofandi bankakreppu og fjármálaóróa og það átti svo sannarlega við hér á landi þótt ekki væri gripið inn í af hálfu Seðlabankans.
Í ræðu á morgunfundi Viðskiptaráðs Íslands 18. nóvember 2008 gerði seðlabankastjóri lítið úr stjórntækjum bankans og sagði þau litlu máli hafa skipt í því sem gerst hefði. Þar afgreiddi hann m.a. lausafjárreglur með þeim orðum að bankinn ynni lausafjárskýrslur. Þetta er mjög alvarlegt vanmat á mikilvægi þeirra heimilda sem bankinn hefur á grundvelli 12. gr. laga um Seðlabankann til að setja reglur um lágmark eða meðaltal lauss fjár lánastofnana og geta verið mismunandi milli flokka lánastofnana. Markviss beiting slíkra reglna hefði hamið vöxt bankanna erlendis og jafnframt þvingað þá til að efla sitt erlenda lausafé þegar vöxtur þeirra var sem hraðastur.
Þegar litið er til þess að stjórn bankans beitti ekki þessum stjórntækjum en hélt því fram í opinberum skýrslum, ræðu og riti, að íslenska bankakerfið stæði styrkum fótum, er erfitt að leggja mat á fullyrðingar formanns stjórnar Seðlabankans þess efnis að hann hafi persónulega varað, einkum fyrrverandi forsætisráðherra en einnig aðra ráðherra og embættismenn, mjög sterklega við að bankakerfið væri á leið í þrot. Engin gögn eru til um þá fundi og sjálfur hefur fyrrverandi forsætisráðherra sagt að sig reki ekki minni til slíkra viðvarana en útilokar ekki að þær gætu hafa komið fram í einkasamtölum.
Mikilvægara en öll aðvörunarorð eru þó aðgerðir eða tillögur um aðgerðir. Fyrir liggur að sjálfur beitti bankinn ekki þeim stjórntækjum sem honum voru tiltæk skv. lögum og formaður stjórnar bankaráðs hefur ekki nefnt neina efnislega tillögu um aðgerðir sem hann kom á framfæri við ráðherra og ríkisstjórnin ekki framfylgt.
Í ljósi þess sem gerst hefur er mjög alvarlegt ef formaður stjórnar Seðlabanka Íslands hefur ekki haft fullan skilning á eðli eða gildi þeirra stjórntækja sem bankinn hafði yfir að ráða né getað veitt forsætisráðherra ráðgjöf um viðeigandi ráðstafanir.
Í Kastljósviðtali varpaði formaður stjórnar Seðlabanka Íslands fram efnislega röngum staðhæfingum um bindiskyldu lánastofnana og áhrif þeirra. Hvort sem skýringin er vísvitandi afflutningur staðreynda eða vanþekking á stjórntækjum Seðlabankans hljóta að vakna alvarlegar spurningar um faglegt hæfi viðkomandi til að stýra lykilstofnun í viðhaldi fjármálastöðugleika:
Í fyrsta lagi hélt seðlabankastjóri því fram að helmingslækkun bindisskyldu lánastofnana í áföngum árið 2003 hafi verið vegna Evrópureglna og ýjaði að því að vegna þess hafi stjórn Seðlabankans ekki átt þess kost að beita þessu lykilstjórntæki við að hemja ofvöxt banka.
Þetta er rangt eins og sjá má í 11. gr. laga um Seðlabanka Íslands þar sem heimildir hans eru útlistaðar og óskertar. Enda segir orðrétt í tilkynningu Seðlabankans um lækkun bindisskyldunnar 28. febrúar 2003: "Seðlabanki Íslands hefur á undanförnum árum stefnt að því að búa, eftir því sem aðstæður leyfa, íslenskum lánastofnunum starfsumhverfi sem er sambærilegt því sem tíðkast í flestum Evrópuríkjum."
Lykilatriðin eru að þetta er stefna Seðlabankans sjálfs og að samræmingin verði "eftir því sem aðstæður leyfa". Þegar frá leið blasti við að hér voru að skapast allt aðrar og alvarlegri aðstæður en í nágrannalöndunum með vaxtarhraða bankakerfisins langt umfram það sem eðlilegt var og verðbólgu umfram vikmörk.
Í öðru lagi hélt seðlabankastjóri því fram að beiting bindisskyldu hefði fyrst og fremst bitnað á sparisjóðunum og smærri fjármálastofnunum á meðan stóru bankarnir hefðu vaxið eftir sem áður enda nægt framboð á ódýru fjármagni. Þessi ranga fullyrðing gæti stafað af því að seðlabankastjóri þekkir ekki til þeirra breytinga á ákvæðum um bindisskyldu sem gerðar voru gagngert til að mæta aukinni lánsfjármögnun banka og birtast í 11. gr laga um Seðlabankanna.
Í stað þess að taka nær aðeins til innlána er ekki aðeins hægt að láta hana ná til ráðstöfunarfjár sem aflað er með öðrum hætti heldur er beinlínis mögulegt að hafa reglurnar mismunandi eftir eðli lánastofnana og flokkum skuldbindinga. Seðlabankinn hefðu sumsé getað aukið sérstaklega bindiskyldu vegna fjármögnunar í erlendri mynt, hvort sem er vegna erlendrar lánsfjármögnunar eða söfnunar innlána hefði hann haft raunverulegar áhyggjur af útþenslu bankakerfisins. Fullyrðingin um áhrifaleysi bindiskyldunnar er best hrakin með vísun í gögn Seðlabankans sjálfs um afleiðingar lækkunarinnar 2003 en þegar í október 2004 taldi bankinn að hún hefði aukið laust fé fjármálastofnana um 84 milljarða. Lækkunin hafði margfeldisáhrif, jók útlánamöguleika sem blés upp eignaverðsbólu sem aftur jók verðmæti mögulegra veða sem enn ýtti undir eftirspurn eftir lánsfjármagni. Mjög hraður vöxtur peningamagns er almennt talin ein helsta vísbending um yfirvofandi bankakreppu og fjármálaóróa og það átti svo sannarlega við hér á landi þótt ekki væri gripið inn í af hálfu Seðlabankans.
Í ræðu á morgunfundi Viðskiptaráðs Íslands 18. nóvember 2008 gerði seðlabankastjóri lítið úr stjórntækjum bankans og sagði þau litlu máli hafa skipt í því sem gerst hefði. Þar afgreiddi hann m.a. lausafjárreglur með þeim orðum að bankinn ynni lausafjárskýrslur. Þetta er mjög alvarlegt vanmat á mikilvægi þeirra heimilda sem bankinn hefur á grundvelli 12. gr. laga um Seðlabankann til að setja reglur um lágmark eða meðaltal lauss fjár lánastofnana og geta verið mismunandi milli flokka lánastofnana. Markviss beiting slíkra reglna hefði hamið vöxt bankanna erlendis og jafnframt þvingað þá til að efla sitt erlenda lausafé þegar vöxtur þeirra var sem hraðastur.
Þegar litið er til þess að stjórn bankans beitti ekki þessum stjórntækjum en hélt því fram í opinberum skýrslum, ræðu og riti, að íslenska bankakerfið stæði styrkum fótum, er erfitt að leggja mat á fullyrðingar formanns stjórnar Seðlabankans þess efnis að hann hafi persónulega varað, einkum fyrrverandi forsætisráðherra en einnig aðra ráðherra og embættismenn, mjög sterklega við að bankakerfið væri á leið í þrot. Engin gögn eru til um þá fundi og sjálfur hefur fyrrverandi forsætisráðherra sagt að sig reki ekki minni til slíkra viðvarana en útilokar ekki að þær gætu hafa komið fram í einkasamtölum.
Mikilvægara en öll aðvörunarorð eru þó aðgerðir eða tillögur um aðgerðir. Fyrir liggur að sjálfur beitti bankinn ekki þeim stjórntækjum sem honum voru tiltæk skv. lögum og formaður stjórnar bankaráðs hefur ekki nefnt neina efnislega tillögu um aðgerðir sem hann kom á framfæri við ráðherra og ríkisstjórnin ekki framfylgt.
Í ljósi þess sem gerst hefur er mjög alvarlegt ef formaður stjórnar Seðlabanka Íslands hefur ekki haft fullan skilning á eðli eða gildi þeirra stjórntækja sem bankinn hafði yfir að ráða né getað veitt forsætisráðherra ráðgjöf um viðeigandi ráðstafanir.
miðvikudagur, 25. febrúar 2009
Vinur er sá sem til vamms segir
Hvar er sómatilfinning þeirra sem létu allar aðvaranir sem vind um eyri þjóta? Hlustuðu ekki á aðvörunarbjöllurnar glymja. Létu aðvaranir Seðlabankastjóra sem vind um eru þjóta. Hlustuðu ekki á aðvaranir erlendra banka. Það er ástæða fyrir lagasetningu breskra gegn íslendingum. Það er einnig ástæða fyrir því að enn hafa íslenskir stjórnmálamenn látið efnahagsbrotadeildir skoða hátterni stjórnenda og eigenda bankanna. Stjórnmálamönnum og stjórnmálaflokkum voru boðin sérkjör.
En þessir hinir sömu ætla að sitja áfram eins og ekkert hafi gerst, þrátt fyrir að þjóðin krefjist að menn verði dregnir til ábyrgðar. En einn maður stóð upp og benti á að þetta væri ekki í lagi. Allar athugasemdir um störf hans standast ekki. Allt er það ættað frá Baugsmiðlunum og Sigmari. Fjölmargir hafa komu til Seðlabankastjóra og hrósuðu honum fyrir vel unnin störf, það er mark takandi á þeim, ekki hinum.
Þegar ríkisstjórnin bað um aðstoð var okkur hafnað og Geir og félagar þráuðust við vikum saman og hreyttu ónotum í vinarþjóðir okkar. Íslensk stjórnvöld voru virkir þátttakendur á hömlulausu eyðslufylleríi bankanna og ýttu undir skuldaaukningu almennings.
Allt þetta sagði Davíð. En hvers vegna kemur allt annað fram í ummælum Davíðs í upprifjun fréttastofa sjónvarpsstöðvanna í kvöld?
En þessir hinir sömu ætla að sitja áfram eins og ekkert hafi gerst, þrátt fyrir að þjóðin krefjist að menn verði dregnir til ábyrgðar. En einn maður stóð upp og benti á að þetta væri ekki í lagi. Allar athugasemdir um störf hans standast ekki. Allt er það ættað frá Baugsmiðlunum og Sigmari. Fjölmargir hafa komu til Seðlabankastjóra og hrósuðu honum fyrir vel unnin störf, það er mark takandi á þeim, ekki hinum.
Þegar ríkisstjórnin bað um aðstoð var okkur hafnað og Geir og félagar þráuðust við vikum saman og hreyttu ónotum í vinarþjóðir okkar. Íslensk stjórnvöld voru virkir þátttakendur á hömlulausu eyðslufylleríi bankanna og ýttu undir skuldaaukningu almennings.
Allt þetta sagði Davíð. En hvers vegna kemur allt annað fram í ummælum Davíðs í upprifjun fréttastofa sjónvarpsstöðvanna í kvöld?
þriðjudagur, 24. febrúar 2009
Davíð og ríkisstjórn Geirs
Mér fannst Sigmar komast vel frá öllum smjörklípunum sem Davíð kastaði fram í Kastljósinu til þess að losna undan að svara Sigmari og tilraunum Davíðs að gera hann ótrúverðugan.
Það er greinilegt einlæg skoðun Davíðs að Geir og ríkisstjórn hans hafi algjörlega brugðist og í beinu framhaldi kom fullyrðing Davíðs, að stjórnmálamenn hafi fengið sérstaka fyrirgreiðslu af hálfu auðmanna og bankanna.
Hvers vegna setti Geir og stjórn hans ekki strax í gang öflugar efnahagsbrotarannsóknir hjá stjórnendum bankanna og auðmannanna eigenda þeirra?
Það að Seðlabankastjóri Íslands fullyrði þetta í sjónvarpi allra landsmanna er um leið skýlaus krafa um að þetta verði rannsakað strax og ætti í raun að vera ástæða til þess að fresta prófkjörum og þingkosningum þar til að þessari rannsókn er lokið. Og jafnvel uppsagnarbréfi Davíðs.
Það er greinilegt einlæg skoðun Davíðs að Geir og ríkisstjórn hans hafi algjörlega brugðist og í beinu framhaldi kom fullyrðing Davíðs, að stjórnmálamenn hafi fengið sérstaka fyrirgreiðslu af hálfu auðmanna og bankanna.
Hvers vegna setti Geir og stjórn hans ekki strax í gang öflugar efnahagsbrotarannsóknir hjá stjórnendum bankanna og auðmannanna eigenda þeirra?
Það að Seðlabankastjóri Íslands fullyrði þetta í sjónvarpi allra landsmanna er um leið skýlaus krafa um að þetta verði rannsakað strax og ætti í raun að vera ástæða til þess að fresta prófkjörum og þingkosningum þar til að þessari rannsókn er lokið. Og jafnvel uppsagnarbréfi Davíðs.
ASÍ og SA funda
Í gær var haldinn fyrsti samningafundur ASÍ og SA. Til umræðu var hvort aðilar vildu framlengja líf núverandi kjarasamnings og hvernig gengið yrði frá launahækkunum og umsömdum kjarabótum. Það hefur komið fram í ummælum forsvarsmanna SA á undanförnum vikum að ekki séu við núverandi aðstæður möguleiki að fyrirtækin geti hækkað laun.
Bankakerfið nánast óvirkt, vextir vel á þriðja tug prósenta, rekstrarvandinn gríðarlegur og fjöldi fyrirtækja gjaldþrota í hverri viku. Byggingariðnaður stopp, víðtækar uppsagnir standi nú yfir í þjónustu og verslun, fiskur seljist ekki erlendis og verð lág, því fylgi gríðarleg birgðasöfnun. Ef fyrirtækjunum yrði stillt upp með kröfu um hækkun launa væri ljóst að það myndi verða brugðist við því með enn frekari uppsögnum eða uppsögn kjarasamninga.
En SA hefur jafnframt látið það koma fram að þeir væru tilbúnir að ræða það við ASÍ hvort hægt væri að mynda samstöðu allra heildarsamtaka báðum megin borðs á vinnumarkaði ásamt komandi ríkisstjórn um hvort hægt sé að móta sameiginlega áætlun um hvernig atvinnulífið verði byggt upp með t.d. tveggja ára áætlun. Þá verði endurskoðun kjarasamninga hluti af því plani. Töluverðar líkur væru á að á næstu mánuðum væri bankakerfið komið af stað, verðbólga á hraðri niðurleið og búið að lækka vexti. Ef stéttarfélögin væru tilbúin að fresta hækkunum launa um nokkurn tíma væru töluverðar líkur að aðilar gætu náð samkomulagi.
Eftir mikil fundahöld meðal landssambanda innan ASÍ á síðustu vikum þar sem sett var fram sú spurning fyrir félagsmenn, hvort þeir vildu láta á það reyna hvort viðunandi niðurstaða næðist með samningaleiðinni, eða láta á það reyna hvort fyrirtækin myndu segja upp kjarasamningum, eða mæta hækkunum með enn stórfelldari uppsögnum. Niðurstaða 85% félagsmanna innan ASÍ var að láta reyna á samningaleiðina og taka þá afstöðu til þeirrar niðurstöðu sem þar næðist.
Forsvarsmenn 15% minnihlutans hafa haft í frammi mikla gagnrýni og gefa sér að það hafi legið fyrir að launahækkunum muni standa. Þeir stilla málinu þannig upp að það sé fámenn klíka í forystu ASÍ sem hafi tekið það upp hjá sjálfri sér að afþakka hækkun launa af þeim launalægstu.
Þessi málflutningur hefur að venju átt greiða leið til nokkurra fréttamanna, sérstaklega á fréttastofu RÚV. Einnig má velta fyrir sér hvernig hausinn fúnkeri á þeim skrifaði Reykjavíkurbréf Moggans um helgina, þar er ég vitna til upphafs bréfsins. Nú má vitanlega spyrja hvort fréttamenn fylgist svona illa með því sem forsvarsmenn fyrirtækjanna hafa sagt á undanförnum vikum og eins hvort þeim sé ekki kunnugt um hvernig ástand sé á íslenskum vinnumarkaði.
Einnig má spyrja hvers vegna fréttamenn hafi ekki kannað á hvaða forsendum hin „fámenna klíku ASÍ“ sé að óþörfu að hafa launahækkanir af launamönnum. Síðast en ekki síst að þegar það liggur fyrir að hin fámenna klíka var búinn að fara inn í sín baklönd og leggja framangreindar spurningar fyrir fjölmenna fundi á hvaða forsendum málinu sé þá stillt upp, hvenær hún hætti að vera fámenn klíka, sem sé að ofsækja fámennan minnihluta og launamenn í landinu.
Á fyrsta samningafundinum í gær fór mestur í að skoða með hvaða hætti væri hægt að hækka lægstu laun strax og nokkrar hugmyndir settar fram. Ákveðið var að hittast aftur á morgun, miðvikudag.
Bankakerfið nánast óvirkt, vextir vel á þriðja tug prósenta, rekstrarvandinn gríðarlegur og fjöldi fyrirtækja gjaldþrota í hverri viku. Byggingariðnaður stopp, víðtækar uppsagnir standi nú yfir í þjónustu og verslun, fiskur seljist ekki erlendis og verð lág, því fylgi gríðarleg birgðasöfnun. Ef fyrirtækjunum yrði stillt upp með kröfu um hækkun launa væri ljóst að það myndi verða brugðist við því með enn frekari uppsögnum eða uppsögn kjarasamninga.
En SA hefur jafnframt látið það koma fram að þeir væru tilbúnir að ræða það við ASÍ hvort hægt væri að mynda samstöðu allra heildarsamtaka báðum megin borðs á vinnumarkaði ásamt komandi ríkisstjórn um hvort hægt sé að móta sameiginlega áætlun um hvernig atvinnulífið verði byggt upp með t.d. tveggja ára áætlun. Þá verði endurskoðun kjarasamninga hluti af því plani. Töluverðar líkur væru á að á næstu mánuðum væri bankakerfið komið af stað, verðbólga á hraðri niðurleið og búið að lækka vexti. Ef stéttarfélögin væru tilbúin að fresta hækkunum launa um nokkurn tíma væru töluverðar líkur að aðilar gætu náð samkomulagi.
Eftir mikil fundahöld meðal landssambanda innan ASÍ á síðustu vikum þar sem sett var fram sú spurning fyrir félagsmenn, hvort þeir vildu láta á það reyna hvort viðunandi niðurstaða næðist með samningaleiðinni, eða láta á það reyna hvort fyrirtækin myndu segja upp kjarasamningum, eða mæta hækkunum með enn stórfelldari uppsögnum. Niðurstaða 85% félagsmanna innan ASÍ var að láta reyna á samningaleiðina og taka þá afstöðu til þeirrar niðurstöðu sem þar næðist.
Forsvarsmenn 15% minnihlutans hafa haft í frammi mikla gagnrýni og gefa sér að það hafi legið fyrir að launahækkunum muni standa. Þeir stilla málinu þannig upp að það sé fámenn klíka í forystu ASÍ sem hafi tekið það upp hjá sjálfri sér að afþakka hækkun launa af þeim launalægstu.
Þessi málflutningur hefur að venju átt greiða leið til nokkurra fréttamanna, sérstaklega á fréttastofu RÚV. Einnig má velta fyrir sér hvernig hausinn fúnkeri á þeim skrifaði Reykjavíkurbréf Moggans um helgina, þar er ég vitna til upphafs bréfsins. Nú má vitanlega spyrja hvort fréttamenn fylgist svona illa með því sem forsvarsmenn fyrirtækjanna hafa sagt á undanförnum vikum og eins hvort þeim sé ekki kunnugt um hvernig ástand sé á íslenskum vinnumarkaði.
Einnig má spyrja hvers vegna fréttamenn hafi ekki kannað á hvaða forsendum hin „fámenna klíku ASÍ“ sé að óþörfu að hafa launahækkanir af launamönnum. Síðast en ekki síst að þegar það liggur fyrir að hin fámenna klíka var búinn að fara inn í sín baklönd og leggja framangreindar spurningar fyrir fjölmenna fundi á hvaða forsendum málinu sé þá stillt upp, hvenær hún hætti að vera fámenn klíka, sem sé að ofsækja fámennan minnihluta og launamenn í landinu.
Á fyrsta samningafundinum í gær fór mestur í að skoða með hvaða hætti væri hægt að hækka lægstu laun strax og nokkrar hugmyndir settar fram. Ákveðið var að hittast aftur á morgun, miðvikudag.
föstudagur, 20. febrúar 2009
Okurbúllur
Það bregst ekki að þegar starfsfólk ASÍ gerir verðkannanir og í ljós kemur að hinar íslensku okurbúllur koma illa út má starfsfólkið ASÍ una því að sitja undir persónulegum svívirðungum og útúrsnúningum frá forsvarsmönnum hinna svokölluðu "lágvöruverzlana".
Þrátt fyrir þetta hefur ítrekað komið í ljós að þeir spila með verðin upp og niður. Fela verðkönnunar lærin aftast í kæliborðin og þar fram eftir götum. Og krefjast þess að fá að leiða verðkönnunar fólkið í gegnum búðirnar og fá að vita með hæfilegum fyrirvara áður en það kemur. Þegar því er hafnað af hálfu ASÍ þá reynt að gera kannanirnar ótrúverðugar með allskonar upphrópunum í fjölmiðlum.
Ég þekki starfsfólk ASÍ vel og veit að það vinnur sín störf við verðkannanir og rannsóknir á verðlagsþróun af mikilli nákvæmni og heiðarleika. En það lendir ítrekað í því að forsvarsmenn "lágvöruverzlanna" koma fram við það á aldeilis óásættanlegan hátt og virðast hafa það eitt að markmiði að fá að okra á landsmönnum án afskipta annarra.
Einföld spurning; Hvers vegna er verðlag á dagvöru svona mikið hærra hér en í nágrannalöndum, meir að segja þegar króna var skráð allt að 30% og há?
Þrátt fyrir þetta hefur ítrekað komið í ljós að þeir spila með verðin upp og niður. Fela verðkönnunar lærin aftast í kæliborðin og þar fram eftir götum. Og krefjast þess að fá að leiða verðkönnunar fólkið í gegnum búðirnar og fá að vita með hæfilegum fyrirvara áður en það kemur. Þegar því er hafnað af hálfu ASÍ þá reynt að gera kannanirnar ótrúverðugar með allskonar upphrópunum í fjölmiðlum.
Ég þekki starfsfólk ASÍ vel og veit að það vinnur sín störf við verðkannanir og rannsóknir á verðlagsþróun af mikilli nákvæmni og heiðarleika. En það lendir ítrekað í því að forsvarsmenn "lágvöruverzlanna" koma fram við það á aldeilis óásættanlegan hátt og virðast hafa það eitt að markmiði að fá að okra á landsmönnum án afskipta annarra.
Einföld spurning; Hvers vegna er verðlag á dagvöru svona mikið hærra hér en í nágrannalöndum, meir að segja þegar króna var skráð allt að 30% og há?
miðvikudagur, 18. febrúar 2009
Sjálftaka þingmanna og ráðherra
Þegar Davíð kynnti til leiks eftirlaunafrumvarpið sagði hann að kostnaður vegna þess yrði líklega, eða í mesta lagi 6 millj .kr. Hann þverbraut þingreglur og lagði ekki fram neitt kostnaðarmat. Nú kemur fram í þinginu að þetta séu nokkur hundruð milljónir á ári og ef eftirlaunafrumvarpið verði fellt niður sparist um 1,7 milljarðar á næstum árum. Við þessar upplýsingar sýpur engin þingmaður hveljur og engum þeirra dettur í hug að biðja almenning afsökunar á öllum þeim ósannyndum, sem þeir hafa borið á borð almennings þegar eftirlaunafrumvarpið hefur borið á góma undafarin ár.
Undirritaður hefur ásamt nokkrum skrifaði allmargar greinar um málið. Við bentum á að kostnaður væri umtalsverður og frumvarpið væri ekkert annað en ósvífin sjálftaka úr ríkissjóð. Því var svarað af þingmönnum eins og t.d. Sigurði Kára og Birgi Ármannssyni að við færum með fleipur.
Í greinum mínum kom fram að við útreikning þessarar ákvörðunar hafi hæstvirt Alþingi gert ráð fyrir að þingmenn og ráðherrar ættu ekki launalíf fyrir þingsetu og fengju auk þess ekki vinnu eftir þingstörf. Á þessum forsendum úthlutuðu þeir sjálfum sér umframlífeyriskjör sem samkvæmt útreikningum hagdeildar Samtaka atvinnulífsins má leggja að jöfnu við 23 - 35% mánaðarlega launauppbót.
Umframlífeyriskjör ráðherra sem gegndi embætti í þrjú kjörtímabil eru ígildi 85 -102 m.kr. starfslokagreiðslu og 66 - 79% mánaðarlegrar launauppbótar. Umframlífeyriskjör forsætisráðherra sem situr í tvö kjörtímabil eru samkvæmt eftirlaunafrumvarpinu ígildi 113 m.kr. starfslokagreiðslu eða 122% launauppbótar.
En Davíð keyrði málið í gegnum þingið á nokkrum dögum þrátt fyrir áköf mótmæli almennings, eða hávaðamaskínu ASÍ eins og þingmennirnir kalla almenning í dag. Hingað til hefur það verið óframkvæmanlegt að fá þingmenn og ráðherra til þess ræða niðurfellingu frumvarpsins og hefur þingflokkur Sjálfstæðismanna staðið þar helst í veginum Geir kallaði þá umræðu einelti og Sigurður Kári, Pétur Blöndal og Birgir Ármannsson hafa verið allan tímann þar fremst í flokki við að tína fram ábendingar um öll þau vandræði sem afnám laganna myndi valda.
En hvað er upp á teningunum núna í málflutningnum? Jú það er eðlilegt að gera þetta segja þeir, og vitanlega ættu öll kjaramál þingmanna að vera inn á borði Kjararáðs, segja þeir og við eigum rétt á 36% launahækkun!!
Bíddu aðeins það er Kjararáð sem á að ákvarða launakjör þingmanna og ráðherra, en þeir hafa stundað sjálftöku úr sjóðum almennings framhjá ákvörðunaraðilanum og þegar þeir loks fást til þess að hætta því, þá heimta þeir launahækkun í staðinn. Ef launamaður tæki sér ófrjálsri hendi kjör umfram umsaminn launakjör, væru þeir mjög líklega reknir á staðnum, en allavega fengju þeir ekki launauppbót fyrir það.
Það er sífellt að koma betur fram hversu ótrúlega langt frá almennum þankagangi þingmenn og ráðherra eru þegar málin snúa að þeirra eigin skinni. Siðblindir.
Undirritaður hefur ásamt nokkrum skrifaði allmargar greinar um málið. Við bentum á að kostnaður væri umtalsverður og frumvarpið væri ekkert annað en ósvífin sjálftaka úr ríkissjóð. Því var svarað af þingmönnum eins og t.d. Sigurði Kára og Birgi Ármannssyni að við færum með fleipur.
Í greinum mínum kom fram að við útreikning þessarar ákvörðunar hafi hæstvirt Alþingi gert ráð fyrir að þingmenn og ráðherrar ættu ekki launalíf fyrir þingsetu og fengju auk þess ekki vinnu eftir þingstörf. Á þessum forsendum úthlutuðu þeir sjálfum sér umframlífeyriskjör sem samkvæmt útreikningum hagdeildar Samtaka atvinnulífsins má leggja að jöfnu við 23 - 35% mánaðarlega launauppbót.
Umframlífeyriskjör ráðherra sem gegndi embætti í þrjú kjörtímabil eru ígildi 85 -102 m.kr. starfslokagreiðslu og 66 - 79% mánaðarlegrar launauppbótar. Umframlífeyriskjör forsætisráðherra sem situr í tvö kjörtímabil eru samkvæmt eftirlaunafrumvarpinu ígildi 113 m.kr. starfslokagreiðslu eða 122% launauppbótar.
En Davíð keyrði málið í gegnum þingið á nokkrum dögum þrátt fyrir áköf mótmæli almennings, eða hávaðamaskínu ASÍ eins og þingmennirnir kalla almenning í dag. Hingað til hefur það verið óframkvæmanlegt að fá þingmenn og ráðherra til þess ræða niðurfellingu frumvarpsins og hefur þingflokkur Sjálfstæðismanna staðið þar helst í veginum Geir kallaði þá umræðu einelti og Sigurður Kári, Pétur Blöndal og Birgir Ármannsson hafa verið allan tímann þar fremst í flokki við að tína fram ábendingar um öll þau vandræði sem afnám laganna myndi valda.
En hvað er upp á teningunum núna í málflutningnum? Jú það er eðlilegt að gera þetta segja þeir, og vitanlega ættu öll kjaramál þingmanna að vera inn á borði Kjararáðs, segja þeir og við eigum rétt á 36% launahækkun!!
Bíddu aðeins það er Kjararáð sem á að ákvarða launakjör þingmanna og ráðherra, en þeir hafa stundað sjálftöku úr sjóðum almennings framhjá ákvörðunaraðilanum og þegar þeir loks fást til þess að hætta því, þá heimta þeir launahækkun í staðinn. Ef launamaður tæki sér ófrjálsri hendi kjör umfram umsaminn launakjör, væru þeir mjög líklega reknir á staðnum, en allavega fengju þeir ekki launauppbót fyrir það.
Það er sífellt að koma betur fram hversu ótrúlega langt frá almennum þankagangi þingmenn og ráðherra eru þegar málin snúa að þeirra eigin skinni. Siðblindir.
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)