Í gær kom forsætisráðherra fram í fjölmiðlum og sagði ASÍ vera með ósannindi um að þær hækkanir sem ríkisstjórnin keyrði gegn myndu hækka vísitöluna og um leið lán landsmanna. Hann kom svo aðeins síðar og viðurkenndi að þetta hefði verið rétt hjá ASÍ, en svo komu aldeilis fáránlegar útskýringar og útúrsnúningar. Manni er talið í trú um að Geir sé velmenntaður hagfræðingur.
Geir hefur margítrekað verið staðinn að því að fara með ósannindi um hag landsins og oftast hengt sig í einhverjum ásökunum á samtök launamanna. Í þessu sambandi má vísa til ummæla hans um efnahagsmál og stöðu bankanna þegar ASÍ krafðist þess síðasta vetur lagt væri upp 2 – 3 ára plan til þess að takast á við efnahagsvandann. Geir gaf alltaf út yfirlýsingar um að allt væri í lukkunar velstandi og hann ætlaði ekki að láta atvinnulífið segja sér fyrir verkum.
Nú hefur komið fram að allir forsætisráðherrar og seðlabankastjórar Norðurlandanna ásamt forsætisráðherra Englands ræddu oft við Geir fyrri hluta þessa árs um hversu alvarleg staða Íslands væri. Einnig segist Seðlabankastjóri Ísland hafa átt fund með ríkisstjórninnu í vor og bent henni á að íslenskir bankar væru í raun gjaldþrota. Það kom síðar fram að þetta var víst eitt símtal við Geir. En það liggur fyrir að Geir sagði þjóðinni sísvitandi ósatt.
Dagana fyrir hrunið sagði Geir við þjóð sína að þetta myndi bjargast ef lífeyrissjóðirnir kæmu heim með 200 Mia af eignum sínum. Forsvarsmenn lífeyrissjóðanna sögðust ekki gera það nema að Geir gengi til samstarfs við aðila vinnumarkaðs um 2 – 3 ára plan um að takast á við efnahags- og gjaldeyrisvandan, því annars væri verið að henda þesusm peningum á glæ. Þessu hafnaði Geir og gaf út þá yfirlýsingu að hann teldi kröfur lífeyrissjóðanna óaðgengilegar. Nokkrum dögum síðar hrundi allt og kom fram að það var rétt að Geir ætlaði sér að henda þessum fjármunum á glæ, bara til þess að bjarga málunum í nokkurn tíma.
Síðan þá hefur Geir verið með allskonar aðdróttanir garð samtaka launamanna og ekki síður í garð nágrannalanda okkar. Nú hefur komið í ljós að allt frá því um miðjan október hefur legið fyrir samkomulag við Alþjóðagjaldeyrisvarasjóðinn og hvað ríkisstjórnin yrði að gera. Allan þennan tíma hefur Geir sagt þjóð sinni ósatt.
Nú reiknar maður með að aðrir ráðherrar hafa búið yfir samskonar vitneskju. En ef marka má ummæli viðskiptaráðherra þá er nú ekki einu sinni hringt í hann og hann fær fréttir af því hvað ríkisstjórnin er að gera í Morgunblaðinu.
laugardagur, 13. desember 2008
Stjórnvöld
Á bannárunum kom Björn Blöndal framlengd hönd stjórnvaldsins til þess að fá íslendinga til þess að hætta að drekka brennivín, til höfuðstaðar Þingeyjarsýslu og ræddi við yfirvaldið um hvernig best væri að standa að því að finna bruggara í sýslunni. Yfirvaldið sem var þekkt fyrir að vera raunsætt og vel á nótunum um skoðanir fólksins í landinu, taldi best væri að fá bændur til að leita á eigin landi, því þeir þekktu það best. Ekki leyst Blöndal á áætlun yfirvaldsins.
Nú er því haldið að okkur að tímarnir séu breyttir.
Er það svo? Stjórnvaldið hefur falið yfirmönnum bankana að passa upp á gögn og rannsaka sig sjálfa.
Þegar Rússar og Kínverjar sendu hvorum öðrum tóninn, skömmuðu þeir alltaf Albaníu, en allir vissu við hvað þeir áttu. Nú eru innanflokksátök í Sjálfstæðisflokknum komin á það stig að þingmenn flokksins eru farnir að krefjast afsagnar ráðherra Samfylkingarinnar en eiga augljóslega við eigin ráðherra.
Ef ég skil ummæli formanns og varaformanns Sjálfstæðisflokksins rétt, þá voru þeir rétt í þessu að finna upp snjalla lausn framtíðarlausn fyrir Ísland. Það er samstarf við nágrannalönd okkar sem einnig eru í samstarfi sem heitir Evrópusambandið. Þessu lönd eru einnig með gjaldmiðil eftir því sem forystumenn Sjálfstæðisflokksins voru að uppgötva og heitir Evra
Nú er því haldið að okkur að tímarnir séu breyttir.
Er það svo? Stjórnvaldið hefur falið yfirmönnum bankana að passa upp á gögn og rannsaka sig sjálfa.
Þegar Rússar og Kínverjar sendu hvorum öðrum tóninn, skömmuðu þeir alltaf Albaníu, en allir vissu við hvað þeir áttu. Nú eru innanflokksátök í Sjálfstæðisflokknum komin á það stig að þingmenn flokksins eru farnir að krefjast afsagnar ráðherra Samfylkingarinnar en eiga augljóslega við eigin ráðherra.
Ef ég skil ummæli formanns og varaformanns Sjálfstæðisflokksins rétt, þá voru þeir rétt í þessu að finna upp snjalla lausn framtíðarlausn fyrir Ísland. Það er samstarf við nágrannalönd okkar sem einnig eru í samstarfi sem heitir Evrópusambandið. Þessu lönd eru einnig með gjaldmiðil eftir því sem forystumenn Sjálfstæðisflokksins voru að uppgötva og heitir Evra
Austurvöllur kl. 15.00
Austurvöllur 13. desember 2008, klukkan 15.00
Margar glæsilegar ræður hafa verið fluttar á Austurvelli á fjölmennum mótmælafundum undanfarnar 9 vikur. Yfirskrift þeirra hefur verið Breiðfylking gegn ástandinu. Í undanfara jólanna hefur skiljanlega dregið úr aðsókn á fundina. Mæður og feður vilja búa börnum sínum gleðileg og friðsæl jól. Slíkt er sjálfsagt og eðlilegt, en um leið er engin ástæða til að leggja fundina af.
Þessar aðstæður kalla hins vegar á breytt fundarform.Því hefur verið brugðið á það ráð að fresta ræðuhöldum, með tilheyrandi kostnaði vegna leigu á tækjabúnaði, og halda þess í stað kyrrðar og friðarstund. Fólk er hvatt til að mæta á Austurvöll nk. laugardag, 13. desember, klukkan 15.00 og sýna samstöðu gegn ástandinu með 17 mínútna þögn.
Í fyrstu fréttatilkynningunni um þennan viðburð var fólk hvatt til að lúta höfði en það er hérmeð tekið til baka.
Á bakvið tjöldin er unnið af mikilli elju og dugnaði við að undirbúa frekara andóf gegn ríkisstjórninni, sem er rúin trausti mikils meirihluta þjóðarinnar. Stefnt er að öflugum aðgerðum strax að hátíðum afloknum og fyrr ef ástæða þykir.
Raddir fólksins
Kveðja, Hörður Torfason
Margar glæsilegar ræður hafa verið fluttar á Austurvelli á fjölmennum mótmælafundum undanfarnar 9 vikur. Yfirskrift þeirra hefur verið Breiðfylking gegn ástandinu. Í undanfara jólanna hefur skiljanlega dregið úr aðsókn á fundina. Mæður og feður vilja búa börnum sínum gleðileg og friðsæl jól. Slíkt er sjálfsagt og eðlilegt, en um leið er engin ástæða til að leggja fundina af.
Þessar aðstæður kalla hins vegar á breytt fundarform.Því hefur verið brugðið á það ráð að fresta ræðuhöldum, með tilheyrandi kostnaði vegna leigu á tækjabúnaði, og halda þess í stað kyrrðar og friðarstund. Fólk er hvatt til að mæta á Austurvöll nk. laugardag, 13. desember, klukkan 15.00 og sýna samstöðu gegn ástandinu með 17 mínútna þögn.
Í fyrstu fréttatilkynningunni um þennan viðburð var fólk hvatt til að lúta höfði en það er hérmeð tekið til baka.
Á bakvið tjöldin er unnið af mikilli elju og dugnaði við að undirbúa frekara andóf gegn ríkisstjórninni, sem er rúin trausti mikils meirihluta þjóðarinnar. Stefnt er að öflugum aðgerðum strax að hátíðum afloknum og fyrr ef ástæða þykir.
Raddir fólksins
Kveðja, Hörður Torfason
fimmtudagur, 11. desember 2008
Endalaus nauðhyggja
Enn einu sinni virðist eiga að nota bygginga- og verktakaiðnaðinn sem yfirfallsventil í lausn efnahagsmála. Forsvarsmenn Noregs, Svíþjóðar og Finnlands sem öll hafa lent í bankakrísum síðan 1990 hafa sagt í umfjöllun sinni að það séu nokkur grundvallaratriði sem verði að varast.
Gera ráðstafanir til þess að lágmarka gjaldþrot heimila. Það hafi kostað ríkið meiri fjármuni þegar upp var staðið, að hafa ekki varist betur á þeim vígstöðvum.
Og ekki síður gera ráðstafanir til þess að lágmarka atvinnuleysi. Finnar segja til dæmis að það sé stærsta glappaskotið sem þeir gerðu og þeir séu enn að glíma við afleiður þess vanda.
Norðmenn lánuðu sveitarfélögunum vaxtalaust til þess að halda uppi byggingarstarfsemi. Hún sé súrefnið sem haldi atvinnulífinu gangandi. Það blasir t.d. við hvort við séum í niðursveiflu eða ekki að þjóðin er að eldast. Það er að segja að á næstu árum fara barnasprengjuárgangarnir stóru að komast á lífeyrisaldurinn.
Íslenska lífeyriskerfið er miðað við að þola það fall með mikilli uppsöfnun fram að þeim tíma. Margir hafa misreiknað sig illilega á þessu þegar þeir eru að sjá ofsjónum yfir þeim miklu fjármunum sem eru að safnast upp í kerfinu, en eins þekkt er þá byrja þeir sópast út eftir árið 2014.
Í síðustu kosningum kom fram að það væri nauðsynlegt að byggja allt að 1.000 íbúðum með félagslegu umhverfi bæði fyrir öryrkja og ellilífeyrisþega á þessu kjörtímabili og annað eins á því næsta.
Það væri nú aldeilis verðugt verkefni að nýta þá fjármuni sem annars færu beint í tilgangslaust atvinnuleysi til þess að taka á þessu verkefni. Þetta hafa stéttarfélög byggingarmanna reyndar hamrað allt síðasta ár þess að fá nokkrar undirtektir hjá ríkistjórninni.
Nú blasir við að atvinnuleysi er hratt vaxandi og því er spáð að það geti farið allt upp í 50% meðal byggingarmanna á vissum svæðum eftir áramót verði ekkert að gert. Hér ekki einungis um iðnaðarmenn að ræða, einnig arkitekta og verkfræðinga ásamt byggingarverkafólki.
Fjárlagadrögin eru áfall fyrir þetta fólk. Hreint út sagt reiðarslag. Það er lenska hjá íslenskum stjórnvöldum að ráðast aldrei að lausnum vandamála fyrirfram. Það er ætíð unnið aftur fyrir sig og eins og nú er að koma fram þá eru þeir búnir að veltast um með vandamál allt þetta ár, leyna öllum sannleikanum.
Endalaus nauðhyggja einkennir vinnubrögð þessara vonlausu einstaklinga. Sem 30 menn og 3 konur eru búnar að spila með eins og dúkkulísur og nú á að fara setja einhver afturvirk lög til þess að reyna hisja upp um sig.
Reyndar hljóta menn að velta fyrir sér hvert þeir hafa farið milljarðatugirnir sem ríkissjóður hefur hrifsað til sín á undanförnum árum í hratt vaxandi sköttum og óbeinum sköttum. Væri ekki hægt að hreinsa eitthvað til í ríkiskerfinu. Þarf þetta allt að bitna á almenna vinnumarkaðn um?
Gera ráðstafanir til þess að lágmarka gjaldþrot heimila. Það hafi kostað ríkið meiri fjármuni þegar upp var staðið, að hafa ekki varist betur á þeim vígstöðvum.
Og ekki síður gera ráðstafanir til þess að lágmarka atvinnuleysi. Finnar segja til dæmis að það sé stærsta glappaskotið sem þeir gerðu og þeir séu enn að glíma við afleiður þess vanda.
Norðmenn lánuðu sveitarfélögunum vaxtalaust til þess að halda uppi byggingarstarfsemi. Hún sé súrefnið sem haldi atvinnulífinu gangandi. Það blasir t.d. við hvort við séum í niðursveiflu eða ekki að þjóðin er að eldast. Það er að segja að á næstu árum fara barnasprengjuárgangarnir stóru að komast á lífeyrisaldurinn.
Íslenska lífeyriskerfið er miðað við að þola það fall með mikilli uppsöfnun fram að þeim tíma. Margir hafa misreiknað sig illilega á þessu þegar þeir eru að sjá ofsjónum yfir þeim miklu fjármunum sem eru að safnast upp í kerfinu, en eins þekkt er þá byrja þeir sópast út eftir árið 2014.
Í síðustu kosningum kom fram að það væri nauðsynlegt að byggja allt að 1.000 íbúðum með félagslegu umhverfi bæði fyrir öryrkja og ellilífeyrisþega á þessu kjörtímabili og annað eins á því næsta.
Það væri nú aldeilis verðugt verkefni að nýta þá fjármuni sem annars færu beint í tilgangslaust atvinnuleysi til þess að taka á þessu verkefni. Þetta hafa stéttarfélög byggingarmanna reyndar hamrað allt síðasta ár þess að fá nokkrar undirtektir hjá ríkistjórninni.
Nú blasir við að atvinnuleysi er hratt vaxandi og því er spáð að það geti farið allt upp í 50% meðal byggingarmanna á vissum svæðum eftir áramót verði ekkert að gert. Hér ekki einungis um iðnaðarmenn að ræða, einnig arkitekta og verkfræðinga ásamt byggingarverkafólki.
Fjárlagadrögin eru áfall fyrir þetta fólk. Hreint út sagt reiðarslag. Það er lenska hjá íslenskum stjórnvöldum að ráðast aldrei að lausnum vandamála fyrirfram. Það er ætíð unnið aftur fyrir sig og eins og nú er að koma fram þá eru þeir búnir að veltast um með vandamál allt þetta ár, leyna öllum sannleikanum.
Endalaus nauðhyggja einkennir vinnubrögð þessara vonlausu einstaklinga. Sem 30 menn og 3 konur eru búnar að spila með eins og dúkkulísur og nú á að fara setja einhver afturvirk lög til þess að reyna hisja upp um sig.
Reyndar hljóta menn að velta fyrir sér hvert þeir hafa farið milljarðatugirnir sem ríkissjóður hefur hrifsað til sín á undanförnum árum í hratt vaxandi sköttum og óbeinum sköttum. Væri ekki hægt að hreinsa eitthvað til í ríkiskerfinu. Þarf þetta allt að bitna á almenna vinnumarkaðn um?
miðvikudagur, 10. desember 2008
Góður gestur
Göran Person fyrrverandi forsætis- og fjármálaráðherra Svíþjóðar er áhugaverður og þarfur gestur er hér á landi. Maður sem getur kennt íslenskum ráðamönnum margt hafandi stýrt Svíum í gegnum bankakreppu í byrjun síðasta áratugar. Hann segir að Evrópusambandsaðild hafi skipt sköpum fyrir Svía til að vinna bug á kreppunni.
Svíar þurftu að endurskipuleggja nánast allt sitt fjármálakerfi. Göran leggur á það áherslu að við verðum að endurheimta trúverðugleikann. Yfirvöld verði að hafa skýra aðgerðaáætlun. Fólk verði að vita hvert eigi að stefna og þekkja markmiðin. Hafi fjármunum verið komið undan í bankahruninu væri lífsnauðsyn að ná aftur eins miklu af því fé því það væri eign þjóðarinnar.
Ég hef reyndar komið að þessu öllu nokkrum sinnum áður í pistlum hér á síðunni, þar sem ég hef verið að vitna í ummæli nágranna okkar frá ráðstefnum sem ég hef verið þátttakandi á. Margoft hefur komið fram að Svíar hafa ásamt öðrum nágrannalöndum sett íslenskum ráðamönnum ákveðin skilyrði. Það var gert vegna þess að íslenskir ráðamenn hafa allt fram á síðustu daga þverskallast við að horfast í augum við staðreyndir og hafa forsætisráðherra ásamt samflokksmönnum hingað til kallað ráðleggingar annarra Norðurlanda kúgun. Það segir okkur hversu veruleikafyrrtir íslenskir ráðherrar eru.
Svíar þurftu að endurskipuleggja nánast allt sitt fjármálakerfi. Göran leggur á það áherslu að við verðum að endurheimta trúverðugleikann. Yfirvöld verði að hafa skýra aðgerðaáætlun. Fólk verði að vita hvert eigi að stefna og þekkja markmiðin. Hafi fjármunum verið komið undan í bankahruninu væri lífsnauðsyn að ná aftur eins miklu af því fé því það væri eign þjóðarinnar.
Ég hef reyndar komið að þessu öllu nokkrum sinnum áður í pistlum hér á síðunni, þar sem ég hef verið að vitna í ummæli nágranna okkar frá ráðstefnum sem ég hef verið þátttakandi á. Margoft hefur komið fram að Svíar hafa ásamt öðrum nágrannalöndum sett íslenskum ráðamönnum ákveðin skilyrði. Það var gert vegna þess að íslenskir ráðamenn hafa allt fram á síðustu daga þverskallast við að horfast í augum við staðreyndir og hafa forsætisráðherra ásamt samflokksmönnum hingað til kallað ráðleggingar annarra Norðurlanda kúgun. Það segir okkur hversu veruleikafyrrtir íslenskir ráðherrar eru.
Hverju breytir ESB aðild fyrir íslenska neytendur?
Ég hlusta óneitanlega dáldið undrandi á ræður þeirra sem hafna því að ræða við Alþjóðagjaldeyrissjóðinn (AGS), auk þess að því er hafnað að skipta um gjaldmiðil og því er hafnað að ganga í ESB.
Staðreyndin er nú sú að allir sem voru tilbúnir að lána okkur fjármuni settu það sem skilyrði að það færi í gegnum AGS, annars fengjum við ekkert. Þetta átti m.a. við öll Norðurlöndin. Þar var m.a. átt við að taka yrði á þeirri spillingu sem væri hér í fjármálum og þeirri „hyglingu“ sem ráðandi stjórnmálamenn nýttu sér.
Ljóst er að ef við fengjum engin lán þá var þjóðargjaldþrot og allur innflutningur legðist af, lyf, matvara, eldsneyti og fl. Allir erlendir bankar settu sömu skilyrði.
Íslenska krónan hefur verið nýtt af fjármálamönnum til þess að hagnast á óförum hennar og hún er svo lítil að þeir geta auðveldlega skapað sveiflur sem eru þeim hagstæðar en bitna á íslenskum heimilum í formi falls krónunnar, hækkandi verðbólgu og vaxta.
Í nágrannalöndum okkar sem eru innan ESB er verðlag lægra, verðbólga 2 – 4%, vextir 4 – 6%. Þar ríkir stöðugleiki og þar er getur fólk gert langtímaáætlanir um uppbyggingu heimila sinna sem standast.
Fyrirtækin segjast ekki geta rekið sín viðskipti með krónunni og utan ESB, störfum hér fækkar.
Á þessu skoðuðu bíð ég eftir að menn útskýri fyrir mér hvað menn ætli þá að gera annað.
Hverju myndi ESB aðild breyta fyrir íslenska neytendur?
Evrópufræðasetrið við Háskólann við Bifröst hefur unnið skýrslu fyrir Neytendasamtökin „Hverju myndi ESB aðild breyta fyrir íslenska neytendur?“ Í skýrslunni eru skoðaðir kostar og gallar og þeir metnir út frá hagsmunum íslenskra neytenda.
Helstu niðurstöður eru:
· Með aðild að ESB yrði Ísland um leið aðili að tollabandalagi ESB. Því myndu þeir tollar sem enn eru milli Íslands og ESB landanna falla niður og munar þar mestu um landbúnaðarvörur. Þetta myndi skila sér í lægra verði á þessum vörum. Tollar gagnvart ríkjum utan ESB gætu í sumum tilvikum hækkað.
· Með aðild að tollabandalaginu myndu netviðskipti við fyrirtæki innan ESB verða ódýrari og einfaldari. Slíkt myndi auka samkeppni gagnvart ýmsum innlendum fyrirtækjum.
· Ljóst er að samhliða aðild þyrfti að endurskipuleggja íslenskan landbúnað á sama hátt og Svíar og Finnar gerðu áður en þessi lönd gengu í ESB. Draga þyrfti úr stuðningi við íslenskan landbúnað en nú er sá stuðningur með því hæsta sem gerist. Það er hins vegar ljóst að við eigum góða möguleika að ná samningum varðandi stuðning við innlendan landbúnað miðað við þá samninga sem Finnar náðu fram, þar sem allt Ísland fellur undir skilgreiningu um landbúnað á harðbýlu svæði eða heimsskautalandbúnað. Vegna þessa eru möguleikar á að fá meiri styrki til íslensks landbúnaðar frá ESB en lönd sunnar í álfunni fá. Einnig er mögulegt að íslensk stjórnvöld fengju heimild til að styrkja landbúnað sinn meira en gildir um önnur lönd innan ESB.
· Talið er að matvælaverð geti lækkað um allt að 25% með inngöngu Íslands í ESB.
· Með aðild að myntbandalagi ESB má gera ráð fyrir að vextir á íbúðarlánum myndu lækka töluvert. Erfitt er hins vegar að segja til um hve mikil sú lækkun yrði. Minnt er á að hvert prósentustig hefur mikla þýðingu fyrir heimilin.
· Með aðild að ESB og myntbandalaginu myndi viðskiptakostnaður lækka og ætti slíkt að leiða til lægra vöruverðs.
· Ætla má að með aðild myndu viðskipti og fjárfestingar erlendra aðila aukast hér á landi og þar með yrði samkeppnin meiri.
· Með aðild að ESB myndu Íslendingar geta sótt í ýmsa sjóði sem ekki er mögulegt í dag. Þar má nefna styrki til landbúnaðar og til byggðamála. Einnig yrði samstarf við lönd ESB öflugra á ýmsum sviðum eins og í mennta- og menningarmálum, rannsóknum og félagsmálum.
Rétt er að taka fram að Neytendasamtökin eru ekki með þessari skýrslu að taka afstöðu hvort við eigum að sækja um aðild að Evrópusambandinu. Neytendasamtökin vilja hins vegar leggja sitt að mörkum til að fram fari opinská og málefnaleg umræða um kosti og galla slíkrar aðildar og er skýrslan framlag samtakanna til þeirrar umræðu.
Staðreyndin er nú sú að allir sem voru tilbúnir að lána okkur fjármuni settu það sem skilyrði að það færi í gegnum AGS, annars fengjum við ekkert. Þetta átti m.a. við öll Norðurlöndin. Þar var m.a. átt við að taka yrði á þeirri spillingu sem væri hér í fjármálum og þeirri „hyglingu“ sem ráðandi stjórnmálamenn nýttu sér.
Ljóst er að ef við fengjum engin lán þá var þjóðargjaldþrot og allur innflutningur legðist af, lyf, matvara, eldsneyti og fl. Allir erlendir bankar settu sömu skilyrði.
Íslenska krónan hefur verið nýtt af fjármálamönnum til þess að hagnast á óförum hennar og hún er svo lítil að þeir geta auðveldlega skapað sveiflur sem eru þeim hagstæðar en bitna á íslenskum heimilum í formi falls krónunnar, hækkandi verðbólgu og vaxta.
Í nágrannalöndum okkar sem eru innan ESB er verðlag lægra, verðbólga 2 – 4%, vextir 4 – 6%. Þar ríkir stöðugleiki og þar er getur fólk gert langtímaáætlanir um uppbyggingu heimila sinna sem standast.
Fyrirtækin segjast ekki geta rekið sín viðskipti með krónunni og utan ESB, störfum hér fækkar.
Á þessu skoðuðu bíð ég eftir að menn útskýri fyrir mér hvað menn ætli þá að gera annað.
Hverju myndi ESB aðild breyta fyrir íslenska neytendur?
Evrópufræðasetrið við Háskólann við Bifröst hefur unnið skýrslu fyrir Neytendasamtökin „Hverju myndi ESB aðild breyta fyrir íslenska neytendur?“ Í skýrslunni eru skoðaðir kostar og gallar og þeir metnir út frá hagsmunum íslenskra neytenda.
Helstu niðurstöður eru:
· Með aðild að ESB yrði Ísland um leið aðili að tollabandalagi ESB. Því myndu þeir tollar sem enn eru milli Íslands og ESB landanna falla niður og munar þar mestu um landbúnaðarvörur. Þetta myndi skila sér í lægra verði á þessum vörum. Tollar gagnvart ríkjum utan ESB gætu í sumum tilvikum hækkað.
· Með aðild að tollabandalaginu myndu netviðskipti við fyrirtæki innan ESB verða ódýrari og einfaldari. Slíkt myndi auka samkeppni gagnvart ýmsum innlendum fyrirtækjum.
· Ljóst er að samhliða aðild þyrfti að endurskipuleggja íslenskan landbúnað á sama hátt og Svíar og Finnar gerðu áður en þessi lönd gengu í ESB. Draga þyrfti úr stuðningi við íslenskan landbúnað en nú er sá stuðningur með því hæsta sem gerist. Það er hins vegar ljóst að við eigum góða möguleika að ná samningum varðandi stuðning við innlendan landbúnað miðað við þá samninga sem Finnar náðu fram, þar sem allt Ísland fellur undir skilgreiningu um landbúnað á harðbýlu svæði eða heimsskautalandbúnað. Vegna þessa eru möguleikar á að fá meiri styrki til íslensks landbúnaðar frá ESB en lönd sunnar í álfunni fá. Einnig er mögulegt að íslensk stjórnvöld fengju heimild til að styrkja landbúnað sinn meira en gildir um önnur lönd innan ESB.
· Talið er að matvælaverð geti lækkað um allt að 25% með inngöngu Íslands í ESB.
· Með aðild að myntbandalagi ESB má gera ráð fyrir að vextir á íbúðarlánum myndu lækka töluvert. Erfitt er hins vegar að segja til um hve mikil sú lækkun yrði. Minnt er á að hvert prósentustig hefur mikla þýðingu fyrir heimilin.
· Með aðild að ESB og myntbandalaginu myndi viðskiptakostnaður lækka og ætti slíkt að leiða til lægra vöruverðs.
· Ætla má að með aðild myndu viðskipti og fjárfestingar erlendra aðila aukast hér á landi og þar með yrði samkeppnin meiri.
· Með aðild að ESB myndu Íslendingar geta sótt í ýmsa sjóði sem ekki er mögulegt í dag. Þar má nefna styrki til landbúnaðar og til byggðamála. Einnig yrði samstarf við lönd ESB öflugra á ýmsum sviðum eins og í mennta- og menningarmálum, rannsóknum og félagsmálum.
Rétt er að taka fram að Neytendasamtökin eru ekki með þessari skýrslu að taka afstöðu hvort við eigum að sækja um aðild að Evrópusambandinu. Neytendasamtökin vilja hins vegar leggja sitt að mörkum til að fram fari opinská og málefnaleg umræða um kosti og galla slíkrar aðildar og er skýrslan framlag samtakanna til þeirrar umræðu.
þriðjudagur, 9. desember 2008
Losun séreignasparnaðar
Í séreignarsparnaði landsmanna eru um 250-300 milljarðar. Nú spá sumir stjórnmálamenn í hvort breyta eigi lögum þannig að eigendur séreignarsparnaðar geti nýtt hann til þess að mæta greiðsluerfiðleikum. Reyndar verður að telja að það sé frekar fólk undir miðjum aldri sem á þessu þurfi að halda, en það er einmitt það fólk sem hefur hvað minnst sinnt því að greiða í séreign.
En þetta er ekki eins einfalt og sumir vilja vera láta, því séreignarsparnaður er ekki laust fé. Reyndar virðist vera hér á ferðinni enn ein sönnun þess hversu lítið stjórnmálamenn vita um lífeyriskerfið, eins og ég hef margoft komið að.
Séreignasparnaður er eins og annað vörslufé fjárfest í mismunandi sjóðum og leiðum. Eins og flestir vita þá er seljanleiki á verðbréfamörkuðum í dag lítill og ekki hlaupið að því að losa fjárfestingar sjóðanna. Einhver verður að kaupa þær fjárfestingarnar sem séreignarsparnaðurinn á í dag. Sá aðili verður líklega vandfundinn.
Vandséð er að lífeyrissjóðir geti keypt eignir séreignarsparnaðar til þess að gera útgreiðslur mögulegar. Þegar atvinnuástand var í lagi höfðu lífeyrissjóðir um 150 Mia kr. á ári í ráðstöfunarfé. Þetta er einmitt það fjármagn sem ríkissjóður og sveitarfélög hafa litið til í útgáfu á skuldabréfum til þess að afla sér framkvæmdafjármagn.
Líklega verða það ríkisskuldabréf sem sett verða í sölu til þess að lágmarka eignatap. Ef stjórnmálamenn opna aðgang að séreignarsparnaði eru því umtalsverðar líkur á að eignaverð lækki verð fjárfestinga séreignasjóðanna. Það myndi þá einfaldlega leiða til að það fjármagn sem yrði til ráðstöfunar myndi lækka.
Í sumum tilfellum er lífeyris- og séreignarsparnaður verðmætasta eign einstaklinga. Sérstaklega í ljósi þess að þessar eignir eru ekki aðfarahæfar. Það er því þörf á að huga vel að öllum hliðum þessa máls, vitanlega með hag heimilanna efst í huga.
Eðlilegra væri fyrir stjórnmálamenn að byrja að því að huga að vaxtabótum og barnabótum eins og ég hef nokkrum sinnum komið að í fyrri pistlum. Til að fjármagna það mætti t.d. afnema eftirlaunalögin og þá sparast 600 millj. kr. fyrir ríkissjóð.
En þetta er ekki eins einfalt og sumir vilja vera láta, því séreignarsparnaður er ekki laust fé. Reyndar virðist vera hér á ferðinni enn ein sönnun þess hversu lítið stjórnmálamenn vita um lífeyriskerfið, eins og ég hef margoft komið að.
Séreignasparnaður er eins og annað vörslufé fjárfest í mismunandi sjóðum og leiðum. Eins og flestir vita þá er seljanleiki á verðbréfamörkuðum í dag lítill og ekki hlaupið að því að losa fjárfestingar sjóðanna. Einhver verður að kaupa þær fjárfestingarnar sem séreignarsparnaðurinn á í dag. Sá aðili verður líklega vandfundinn.
Vandséð er að lífeyrissjóðir geti keypt eignir séreignarsparnaðar til þess að gera útgreiðslur mögulegar. Þegar atvinnuástand var í lagi höfðu lífeyrissjóðir um 150 Mia kr. á ári í ráðstöfunarfé. Þetta er einmitt það fjármagn sem ríkissjóður og sveitarfélög hafa litið til í útgáfu á skuldabréfum til þess að afla sér framkvæmdafjármagn.
Líklega verða það ríkisskuldabréf sem sett verða í sölu til þess að lágmarka eignatap. Ef stjórnmálamenn opna aðgang að séreignarsparnaði eru því umtalsverðar líkur á að eignaverð lækki verð fjárfestinga séreignasjóðanna. Það myndi þá einfaldlega leiða til að það fjármagn sem yrði til ráðstöfunar myndi lækka.
Í sumum tilfellum er lífeyris- og séreignarsparnaður verðmætasta eign einstaklinga. Sérstaklega í ljósi þess að þessar eignir eru ekki aðfarahæfar. Það er því þörf á að huga vel að öllum hliðum þessa máls, vitanlega með hag heimilanna efst í huga.
Eðlilegra væri fyrir stjórnmálamenn að byrja að því að huga að vaxtabótum og barnabótum eins og ég hef nokkrum sinnum komið að í fyrri pistlum. Til að fjármagna það mætti t.d. afnema eftirlaunalögin og þá sparast 600 millj. kr. fyrir ríkissjóð.
Hlutdrægur fundarstjóri
Mér var stillt upp á svið í Háskólabíó í gærkvöldi ásamt 12 öðrum. Forsetar ASÍ, ásamt VR formanni, formanni Eflinga, og svo vorum við þarna tveir iðnaðarmannaformenn. Auk þess voru formenn BSRB, BHM, kennara og sjúkraliða. Hrafn og Árni frá lífeyrissjóðunum og svo Benedikt Jóhannesson stærðfræðingur.
Og svo voru tvær þingkonur úr VG búnar að stilla sér upp á sviðinu og Steingrímur J. á fyrsta bekk!?
Bíóið var vel liðlega hálfsetið og fjöldi fréttamanna. Fundurinn var í mörgu ágætur. Oft ágætar fyrirspurnir utan úr sal, en sumar þeirra voru reyndar frekar fullyrðingar án þess að vera rökstuddar. En það gerist oft á fjöldafundum. Sum svör mátti gagnrýna. En ég velti fyrir mér hvers vegna verið var að bjóða öllum þessum fjölda upp á svið.
Það hefði verið líklegra til árangurs að fá lífeyrissjóðsspekingana og stærðfræðinga sér og einbeita sér að umræða um þau mál, ásamt viðskiptaráðherra. Hvers vegna er verðtrygging? Hvað er hún? Er eitthvað annað betra til? Af hverju lagfærir Alþingi ekki lögin um starfsemi lífeyrissjóðanna? Á sviðinu voru eins og sagði fyrr voru menn sem hafa mjög mikla þekkingu á þessum málum og hafa skrifað mikið um þau eins og t.d. Benedikt og Árni, en þeir fengu ekki eina einustu spurningu.
Taka svo innri mál verkalýðshreyfingarinnar fyrir á öðrum fundi. Það að hræra saman mörgum málum slátrar svona fundum. Það liggur fyrir að ekki er hægt að tala um verkalýðshreyfinguna í heilu lagi í mörgum atriðum eins og Gunnar fundarstjóri vísvitandi gerði. Þau eru ákaflega misjöfn stéttarfélögin og heildarsamtök þeirra. Fundurinn snérist um upphrópanir eins og Gunnar fundarstjóra stefndi að. Hann var fádæma lélegur. Greinilega frekar að hugsa um eigin ímynd en málefni fundarins.
Gunnar spilaði fundinn upp og kom oft vísvitandi í veg fyrir að fram kæmu svör við spurningum. Mér er kunnugt um að honum höfðu fyrir fundinn verið gerð grein fyrir sumum svaranna, en það þjónaði ekki tilgangi hans að fá þau fram. Það kom glögglega fram í hvert hann beindi spurningum og vísvitandi skellti jafnvel 3 spurningum samtímis á þá sem honum augljóslega var í nöp við. Og gaf þeim tvær mínútur til þess að svara 3 flóknum spurningum. Gunnar sniðgekk markvisst þá sem höfðu svörin á, milli þess að kynna reglulega þingmenn VG og klappa fyrir þeim. Gunnar er búinn að slátra þessu fundarformi.
Á leiðinni heim hlustaði ég svo á Steingrím J. í þætti hjá Bubba. Ja hérna og ég skipti yfir á rás 1.
Eitt í lokin, ég hef verið ræðumaður á fundum Harða Torfa og ég hef séð á þessum fundum marga úr verkalýðsforystunni. Hörður og Borgarsamtökin hafa ítrekað tekið það fram að það mætti ekki undir neinum kringumstæðum tengja þessa grasrót við samtök af einhverju tagi.
Hvers vegna Gunnar og fleiri tuða svo á því hvers vegna verkalýðshreyfingin sniðgengið þessa fundi er furðulegt. Svarið er einfalt þau voru beðin um að koma ekki að fundunum og verkalýðsfélögin hafa þess vegna staðið fyrir tugum funda á undanförnum vikum og mánuðum á eigin vegum.
Og svo voru tvær þingkonur úr VG búnar að stilla sér upp á sviðinu og Steingrímur J. á fyrsta bekk!?
Bíóið var vel liðlega hálfsetið og fjöldi fréttamanna. Fundurinn var í mörgu ágætur. Oft ágætar fyrirspurnir utan úr sal, en sumar þeirra voru reyndar frekar fullyrðingar án þess að vera rökstuddar. En það gerist oft á fjöldafundum. Sum svör mátti gagnrýna. En ég velti fyrir mér hvers vegna verið var að bjóða öllum þessum fjölda upp á svið.
Það hefði verið líklegra til árangurs að fá lífeyrissjóðsspekingana og stærðfræðinga sér og einbeita sér að umræða um þau mál, ásamt viðskiptaráðherra. Hvers vegna er verðtrygging? Hvað er hún? Er eitthvað annað betra til? Af hverju lagfærir Alþingi ekki lögin um starfsemi lífeyrissjóðanna? Á sviðinu voru eins og sagði fyrr voru menn sem hafa mjög mikla þekkingu á þessum málum og hafa skrifað mikið um þau eins og t.d. Benedikt og Árni, en þeir fengu ekki eina einustu spurningu.
Taka svo innri mál verkalýðshreyfingarinnar fyrir á öðrum fundi. Það að hræra saman mörgum málum slátrar svona fundum. Það liggur fyrir að ekki er hægt að tala um verkalýðshreyfinguna í heilu lagi í mörgum atriðum eins og Gunnar fundarstjóri vísvitandi gerði. Þau eru ákaflega misjöfn stéttarfélögin og heildarsamtök þeirra. Fundurinn snérist um upphrópanir eins og Gunnar fundarstjóra stefndi að. Hann var fádæma lélegur. Greinilega frekar að hugsa um eigin ímynd en málefni fundarins.
Gunnar spilaði fundinn upp og kom oft vísvitandi í veg fyrir að fram kæmu svör við spurningum. Mér er kunnugt um að honum höfðu fyrir fundinn verið gerð grein fyrir sumum svaranna, en það þjónaði ekki tilgangi hans að fá þau fram. Það kom glögglega fram í hvert hann beindi spurningum og vísvitandi skellti jafnvel 3 spurningum samtímis á þá sem honum augljóslega var í nöp við. Og gaf þeim tvær mínútur til þess að svara 3 flóknum spurningum. Gunnar sniðgekk markvisst þá sem höfðu svörin á, milli þess að kynna reglulega þingmenn VG og klappa fyrir þeim. Gunnar er búinn að slátra þessu fundarformi.
Á leiðinni heim hlustaði ég svo á Steingrím J. í þætti hjá Bubba. Ja hérna og ég skipti yfir á rás 1.
Eitt í lokin, ég hef verið ræðumaður á fundum Harða Torfa og ég hef séð á þessum fundum marga úr verkalýðsforystunni. Hörður og Borgarsamtökin hafa ítrekað tekið það fram að það mætti ekki undir neinum kringumstæðum tengja þessa grasrót við samtök af einhverju tagi.
Hvers vegna Gunnar og fleiri tuða svo á því hvers vegna verkalýðshreyfingin sniðgengið þessa fundi er furðulegt. Svarið er einfalt þau voru beðin um að koma ekki að fundunum og verkalýðsfélögin hafa þess vegna staðið fyrir tugum funda á undanförnum vikum og mánuðum á eigin vegum.
mánudagur, 8. desember 2008
Uppl. til þeirra sem skrifa í aths.bálkinn
Það er einhver sem í sífellu klifar á því í athugasemdakerfinu hvaða laun ég hef. Þessar upplýsingar má finna á heimasíðu Rafiðnaðarsambandsins. Einnig hafa laun mín verið birt á launablaði Frjálsrar verzlunnar. Þar er reyndar einhver útreiknuð tala.
Hér er bréf til RSÍ sem birt var á heimasíðunni:
Sæl öll, í ljósi umræðunnar undanfarna daga langar mér til að spyrja RSÍ hvort félagið eða félög innan RSÍ hafi átt fulltrúa í bankastjórnum einhverra banka líkt og VR sannanlega átti ?
Situr einhver á vegum lífeyrissjóðsins okkar í sambærilegum nefndum eða stjórnum?
kveðja, Árni Haraldsson
Sæll Árni. Nei engin úr forystu RSÍ eða aðildarfélaga situr eða hefur setið í stjórn banka.
Sama á við um stjórnarmenn eða aðra hvað varðar lífeyrissjóðinn okkar
Undirritaður situr í einni launaðri nefnd þ.e. starfsmenntaráði Félagsmálaráðuneytis og fæ fyrir það 5 þús. kr á mán.
Ég hef aldrei verið aðalmaður í stjórn lífeyrissjóðs, en hef ég verið varamaður í stjórn lífeyrissjóðs rafiðnaðarmanna síðustu 2 ár. En stjórnarmenn eru heilsuhraustir þannig að ég hef ekki þurft að mæta í stað aðalmanns.
Ég sat fyrir um 10 árum í stjórn SR á vegum lífeyrissjóðsins, það er eina stjórn fyrirtækis sem ég hef setið í á vegum Rafiðnaðarsambandsins og lífeyrissjóðsins. Nýtti stöðu mína til þess að gera kröfur um leiðréttingar á launum starfsmanna sem voru að byggja verksmiðjuna í Helguvík. Leiðarahöfundur Moggans missti stjórn á sér og helti sér yfir mig að nýta aðstöðu mína með þessum hætti og mér var hent úr stjórninni á næsta aðalfundi.
Eftir því sem ég best veit þá situr einn miðstjórnarmaður í Rafiðnaðarsambandinu í velferðarnefnd á vegum sveitarstjórnar.
En allnokkrir forystumenn í Rafiðnaðarsambandinu eru virkir í fjölmörgum nefndum á vegum íslenskrar og norrænnar verkalýðshreyfingar. Þær eru allar ólaunaðar
Kv Guðmundur
Úr launakönnun Capacent innan Rafiðnaðarsambandsins í september síðastliðnum, Úrtak var 1.200 og svörun 63%:
Meðalregluleg laun (það eru laun fyrir 40 stunda vinnuviku, að öllu meðtöldu, bónusum og hverskonar öðrum greiðslum.
Karlar með sveinspróf eða meira 354.þús. kr.
Konur með sveinspróf eða meira 407.þús. kr.
Rafkonur eru með 15% hærri regluleg laun er rafkarlar.
Meðalheildarlaun rafiðnaðarmanna
Karlar með sveinspróf eða meira 474.þús. kr. Meðalyfirvinna rafkarla er 31 klst. á mán
Konur með sveinspróf eða meira 449.þús. kr. Meðalyfirvinna rafkvenna er 19 klst. á mán.
Laun starfsmanna Rafiðnaðarsambandsins eru bundin einum kjarasamninga sambandsins í einu og öllu og er haldið utan um þau á vegum kjörinnar launanefndar. Engin starfsmanna situr í þeirri nefnd.
Laun formanns Rafiðnaðarsambandsins eru þau sömu og aðrir starfsmenn hafa. Starf formanns er í raun framkvæmdastjórastarf fyrir sambandið. Nokkrir starfsmanna auk formanns vinna út á mörkinni og er gert að mæta á eigin bifreið vegna flækings á milli vinnustaða og fundarstaða og fá fyrir það greiddan fast km.gjald samkv. umræddum kjarasamning, það tekur mið af meðalakstri.
Vinnutími hjá stéttarfélagi er ákaflega óreglulegur, mikið um kvöld og um helgar til þess að hitta félagsmenn utan þeirra vinnutíma og sitja fundi. Þeir sem sinna þessu starfi fá greiddan fastan yfirvinnutíma.
Formaður RSÍ er með 12 klst. fleiri yfirvinnustundir en fram kemur í kjarakönnuninni hér að ofan og verkstjóraálag í samræmi við kjarasamninginn. Starfsmenn RSÍ eru 11. Auk þess eru 2 á Fræðsluskrifstofu rafiðnaðar. 1 er á Ákvæðisvinnustofu og 5 fastráðnir i í Rafiðnaðarskólanum auk fjölda lausráðinna kennara.
Heildarlaun formanns Rafiðnaðarsambandsins með öllu eru um 700 þús. kr. á mán. Hér er átt við pylsuna brauðið, sinnepið steikta laukinn og allt. Allir bónusar, bílapen. og yfirv.
22% félagsmanna Rafiðnaðarsambandsins eru með hærri launen formaðurinn, samkvæmt könnun Capacent.
Formaður RSÍ býr í timburhúsi í Grafarvogi sem hann byggði að mestu sjálfur ásamt sonum og tengdasonum fyrir 22 árum síðan. Enda er hann iðnaðarmaður og starfaði sem slíkur alllengi. Húsið er 85 ferm. að grunnfleti með innbyggðum 35 ferm bílskúr. Efri hæð er undir risi og er um 70 ferm. Formaður RsÍ brá á það ráð fyrir 8 árum síðan að byggja 10 ferm. sólstofu undir altani efri hæðar, til þess að geta tekið á móti börnum og barnabörnum. En hann býr við mikið barnalán, á 6 börn og 11 barnabörn.
Í lok þessa má minna á að kjarasamningar eru ákvæði um lágmörk í þeirri starfsgrein sem samið er um og á því svæði sem starfað er á. Öðrum stéttarfélögum er fullkomlega heimilt að semja um betri kjör en RSÍ og eins er öllum vinnuveitendum heimilt að greiða hærri kjör. Þetta er tekið fram vegna fullyrðinga um að RSÍ standi í vegi fyrir því að aðrar starfstéttir geti ekki samið. Sem er vitanlega út í hött.
Hér er bréf til RSÍ sem birt var á heimasíðunni:
Sæl öll, í ljósi umræðunnar undanfarna daga langar mér til að spyrja RSÍ hvort félagið eða félög innan RSÍ hafi átt fulltrúa í bankastjórnum einhverra banka líkt og VR sannanlega átti ?
Situr einhver á vegum lífeyrissjóðsins okkar í sambærilegum nefndum eða stjórnum?
kveðja, Árni Haraldsson
Sæll Árni. Nei engin úr forystu RSÍ eða aðildarfélaga situr eða hefur setið í stjórn banka.
Sama á við um stjórnarmenn eða aðra hvað varðar lífeyrissjóðinn okkar
Undirritaður situr í einni launaðri nefnd þ.e. starfsmenntaráði Félagsmálaráðuneytis og fæ fyrir það 5 þús. kr á mán.
Ég hef aldrei verið aðalmaður í stjórn lífeyrissjóðs, en hef ég verið varamaður í stjórn lífeyrissjóðs rafiðnaðarmanna síðustu 2 ár. En stjórnarmenn eru heilsuhraustir þannig að ég hef ekki þurft að mæta í stað aðalmanns.
Ég sat fyrir um 10 árum í stjórn SR á vegum lífeyrissjóðsins, það er eina stjórn fyrirtækis sem ég hef setið í á vegum Rafiðnaðarsambandsins og lífeyrissjóðsins. Nýtti stöðu mína til þess að gera kröfur um leiðréttingar á launum starfsmanna sem voru að byggja verksmiðjuna í Helguvík. Leiðarahöfundur Moggans missti stjórn á sér og helti sér yfir mig að nýta aðstöðu mína með þessum hætti og mér var hent úr stjórninni á næsta aðalfundi.
Eftir því sem ég best veit þá situr einn miðstjórnarmaður í Rafiðnaðarsambandinu í velferðarnefnd á vegum sveitarstjórnar.
En allnokkrir forystumenn í Rafiðnaðarsambandinu eru virkir í fjölmörgum nefndum á vegum íslenskrar og norrænnar verkalýðshreyfingar. Þær eru allar ólaunaðar
Kv Guðmundur
Úr launakönnun Capacent innan Rafiðnaðarsambandsins í september síðastliðnum, Úrtak var 1.200 og svörun 63%:
Meðalregluleg laun (það eru laun fyrir 40 stunda vinnuviku, að öllu meðtöldu, bónusum og hverskonar öðrum greiðslum.
Karlar með sveinspróf eða meira 354.þús. kr.
Konur með sveinspróf eða meira 407.þús. kr.
Rafkonur eru með 15% hærri regluleg laun er rafkarlar.
Meðalheildarlaun rafiðnaðarmanna
Karlar með sveinspróf eða meira 474.þús. kr. Meðalyfirvinna rafkarla er 31 klst. á mán
Konur með sveinspróf eða meira 449.þús. kr. Meðalyfirvinna rafkvenna er 19 klst. á mán.
Laun starfsmanna Rafiðnaðarsambandsins eru bundin einum kjarasamninga sambandsins í einu og öllu og er haldið utan um þau á vegum kjörinnar launanefndar. Engin starfsmanna situr í þeirri nefnd.
Laun formanns Rafiðnaðarsambandsins eru þau sömu og aðrir starfsmenn hafa. Starf formanns er í raun framkvæmdastjórastarf fyrir sambandið. Nokkrir starfsmanna auk formanns vinna út á mörkinni og er gert að mæta á eigin bifreið vegna flækings á milli vinnustaða og fundarstaða og fá fyrir það greiddan fast km.gjald samkv. umræddum kjarasamning, það tekur mið af meðalakstri.
Vinnutími hjá stéttarfélagi er ákaflega óreglulegur, mikið um kvöld og um helgar til þess að hitta félagsmenn utan þeirra vinnutíma og sitja fundi. Þeir sem sinna þessu starfi fá greiddan fastan yfirvinnutíma.
Formaður RSÍ er með 12 klst. fleiri yfirvinnustundir en fram kemur í kjarakönnuninni hér að ofan og verkstjóraálag í samræmi við kjarasamninginn. Starfsmenn RSÍ eru 11. Auk þess eru 2 á Fræðsluskrifstofu rafiðnaðar. 1 er á Ákvæðisvinnustofu og 5 fastráðnir i í Rafiðnaðarskólanum auk fjölda lausráðinna kennara.
Heildarlaun formanns Rafiðnaðarsambandsins með öllu eru um 700 þús. kr. á mán. Hér er átt við pylsuna brauðið, sinnepið steikta laukinn og allt. Allir bónusar, bílapen. og yfirv.
22% félagsmanna Rafiðnaðarsambandsins eru með hærri launen formaðurinn, samkvæmt könnun Capacent.
Formaður RSÍ býr í timburhúsi í Grafarvogi sem hann byggði að mestu sjálfur ásamt sonum og tengdasonum fyrir 22 árum síðan. Enda er hann iðnaðarmaður og starfaði sem slíkur alllengi. Húsið er 85 ferm. að grunnfleti með innbyggðum 35 ferm bílskúr. Efri hæð er undir risi og er um 70 ferm. Formaður RsÍ brá á það ráð fyrir 8 árum síðan að byggja 10 ferm. sólstofu undir altani efri hæðar, til þess að geta tekið á móti börnum og barnabörnum. En hann býr við mikið barnalán, á 6 börn og 11 barnabörn.
Í lok þessa má minna á að kjarasamningar eru ákvæði um lágmörk í þeirri starfsgrein sem samið er um og á því svæði sem starfað er á. Öðrum stéttarfélögum er fullkomlega heimilt að semja um betri kjör en RSÍ og eins er öllum vinnuveitendum heimilt að greiða hærri kjör. Þetta er tekið fram vegna fullyrðinga um að RSÍ standi í vegi fyrir því að aðrar starfstéttir geti ekki samið. Sem er vitanlega út í hött.
Spilling þingmanna
Sá kattarþvottur sem formenn stjórnarflokkanna standi fyrir á Eftirlaunalögunum sé algjörlega óþolandi. Vitanlega á að afnema lögin strax, annað er eins og blaut tuska framan í almenning frá ríkistjórninni, sem þessa dagana þurfa að horfa upp á að glatast hafa hundruð milljóna úr lífeyrissjóðum launamanna vegna slakrar frammistöðu stjórnmála- og embættismanna . Þingmenn, ráðherrar og æðstu embættismenn eiga að njóta sömu lífeyriskjara og aðrir opinberir starfsmenn. Eftirlaunalögin er dæmi um spillingu á hæsta stigi.
Sú mismunum, sem launamenn á almennum markaði verða að búa við gagnvart opinberum starfsmönnum er óásættanleg. Um áramótin stefnir í að það þurfi að flytja allt að 30 milljörðum króna úr ríkissjóð í lífeyrissjóð opinberra starfsmanna svo hann geti staðið undir skuldbindingum, á sama tíma verða almennu lífeyrissjóðirinir að skerða réttindi vegna slakarar efnahagsstjórnunar valdahanna sem setja lögin. Þessir 30 milljarðar verða vitanlega sóttir í auknum sköttum á alla landsmenn.
Á sama tíma þurfa almennir launamenn að horfa upp á skerðingar í sínum lífeyrissjóðum, sem stjórnmálamenn ætla reyndar til að fela með því að færa skerðingarmörk almennum lífeyrisssjóðanna úr 10% upp í 15%, eins og ríkistjórnin er að bauka með núna í þingsölum í sínum venjubundnu kattarþvottum í kringum lífeyriskerfi landsmanna.
Stéttarfélögin hafa oft í gegnum árin gagnrýnt afskipti stjórnmálamanna af lífeyriskerfinu, með afskiptum sínum hafa þeir sílfellt aukið sín gæði á kostnað almennings.
Sú mismunum, sem launamenn á almennum markaði verða að búa við gagnvart opinberum starfsmönnum er óásættanleg. Um áramótin stefnir í að það þurfi að flytja allt að 30 milljörðum króna úr ríkissjóð í lífeyrissjóð opinberra starfsmanna svo hann geti staðið undir skuldbindingum, á sama tíma verða almennu lífeyrissjóðirinir að skerða réttindi vegna slakarar efnahagsstjórnunar valdahanna sem setja lögin. Þessir 30 milljarðar verða vitanlega sóttir í auknum sköttum á alla landsmenn.
Á sama tíma þurfa almennir launamenn að horfa upp á skerðingar í sínum lífeyrissjóðum, sem stjórnmálamenn ætla reyndar til að fela með því að færa skerðingarmörk almennum lífeyrisssjóðanna úr 10% upp í 15%, eins og ríkistjórnin er að bauka með núna í þingsölum í sínum venjubundnu kattarþvottum í kringum lífeyriskerfi landsmanna.
Stéttarfélögin hafa oft í gegnum árin gagnrýnt afskipti stjórnmálamanna af lífeyriskerfinu, með afskiptum sínum hafa þeir sílfellt aukið sín gæði á kostnað almennings.
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)