miðvikudagur, 21. október 2009

Litlir karlar

Eitt af því allra leiðinlegasta sem ég upplifi er þetta endalausa væl sjálfstæðismanna um hversu allir séu vondir við þá. Útvarpsþættir eins og Víðsjá og Spegillinn hafa farið í taugarnar á þeim og áfram mætti lengi telja. Þeirra gæðingar eru með harla einkennilegar söguskoðanir í þáttum sem Sjónvarp allra landsmanna var látið kaupa á meðan BB var menntamálaráðherra.

Ekki þótti þeim athugavert þó þeir stæðu einir að dagblaðamarkaði um langt tímabil eða sætu við stjórnvölinn og röðuðu inn sínum mönnum í embætti og sniðgengju allar hæfniskröfur og viðhorf matsnefnda.

Ef menn voru ekki sömu skoðunar og þeir, var viðkomandi afgreiddur sem kommi eða thalibani. Það var nægileg röksemd og með því viku þeir sér undan að færa frekari rök fyrir sínu máli. Þessi vinnubrögð urðu sífellt meir áberandi þegar nær dró síðustu aldamótum.

Ég setti inn í gær færslu með ársgamalli ræðu formanns Sjálfstæðisflokksins. Hef fengið allnokkra pósta þar sem bent er á að Steingrímur hafi líka skipt um skoðun. Allir vita það, en er það kjarni málsins?

Bjarni var í ríkistjórn þegar hann hélt þessa ræðu. Forsvarsmenn höfðu þá innstu vitneskju um stöðu mála og gerðu sér grein fyrir að ekki yrði undan þessu vikist þó málið væri vont, mjög vont. Þeir undirrituðu þá afgreiðslu við Breta og Hollendinga og gerðu samkomulag við AGS. Bjarni og félagar tóku þessa afstöðu á málefnalegum grunni. Þegar Steingrímur kemst í ríkisstjórn þá áttar hann sig á því sama og verður sammála Bjarna.

En þá skipta Bjarni og félagar um skoðun?! Það er kjarni málsins. Tefja öll mál með málþófi í vor og halda svo uppi tilgangslausum uppákomum í allt sumar. Bjarni og hans menn leggjast svo lágt að geta ekki horfst í augu við þann vanda sem þeir höfðu skapað og fara í mesta lýðskrum Íslandssögunnar. Litlir karlar.

Það sem Bjarni og félagar uppskera er að þjóðin hefur tapað heilu ári og við sitjum enn verr í súpunni. Aðgerðir til bjargar heimilum og fyrirtækjum hafa tafist. Sá efnahagsvandi sem við þurftum taka á og komast út úr og stefnt var að ná okkur út úr á 4 árum, hefur vaxið og þetta tapaða ár setur okkur í þá stöðu að hækka þarf skatta enn meir á næstu árum, en ella hefði þurft.
Mikið hefðu Bjarni og félagar vaxið og orðið menn að meiri ef þeir hefðu tekið á vandanum eins og menn og staðið í fæturna.

þriðjudagur, 20. október 2009

Ársgömul ummæli Bjarna Ben. á Alþingi

Samningar um ábyrgð ríkissjóðs vegna innistæðna í útibúum íslenskra viðskiptabanka á EES-svæðinu.

Til umræðu var 10 ára lán með 6% vöxtum og jöfnum greiðslum.



Alþingi 38. fundur 28. nóv. 2008 úr ræðu Bjarna Benediktssonar Sjálfstæðisflokki :

Virðulegi forseti. Mér sýnist nú sé að ljúka umræðu um þessa þingsályktunartillögu og málið sé á leiðinni til utanríkismálanefndar til frekari skoðunnar. Hér með er óskað heimildar til þess að leiða til lykta samningaviðræður á grundvelli hinna sameiginlegu viðmiða sem liggja til grundvallar samningaviðræðum sem fara síðan afstað í kjölfarið. Þær voru eins og áður hefur komið fram í umræðunni hér í dag og reyndar áður grundvöllur fyrir því að greiða fyrir afgreiðslu lánsins frá Alþjóðagjaldeyrissjóðnum.

Það er mjög áberandi hér í umræðunni að þátttakendur í henni telja sig sjá það fyrir eftir á að hægt hefði verið að fara aðrar og skynsamlegri leiðir, sem hefðu verið líklegri til þess að valda íslenskum skattgreiðendum inni byrðum en sú leið sem, málið hefur ratað í. Það er vísað til að mynda í lögfræðilegt álit í því samhengi.

Ég held að það sé afskaplega mikil einföldun á þessu máli öllu saman að telja í raun og veru að það hafi verið valkostur fyrir íslensk stjórnvöld að standa stíf á lögfræðilegri túlkun og halda henni til streitu, jafnvel fyrir dómstólum, hvort sem það væri á alþjóðlegum vettvangi eða hér heima fyrir íslenskum dómstólum.
....
Það er alveg ljóst að sú leið sem valin var og sá farvegur sem málið er í núna mun alveg örugglega skila okkur hagstæðari niðurstöðu en við hefðum fengið með því að láta reyna á rétt okkar og ef við hefðum síðan mögulega tapað þeirri þrætu fyrir dómstólum. Það er alveg öruggt.
.....
Þegar heildarmyndin er skoðuð er tel ég að ekki sé hægt að komast að annarri niðurstöðu en að vel hafi verið haldið á íslenskum hagsmunum í þessu máli.
...

Laxness

Spurt er: Hvað er hraðfrystihús?
Og svarað: „Það eru íslensk fyrirtæki. Spaugararnir reisa þau fyrir styrk frá ríkinu, síðan fá þeir styrk af ríkinu til að reka þau, þvínæst láta þeir ríkið borga allar skuldir en verða seinast gjaldþrota og láta ríkið bera gjaldþrotið. Ef svo slysalega vill til að einhvertíma kemur eyrir í kassann þá fara þessir grínistar út að skemmta sér"

(Kristnihald undir Jökli, bls. 301)

mánudagur, 19. október 2009

Ferð án fyrirheits

Datt þetta einhverra hluta í hug eftir að hafa hlustað á málfutning fyrrv. menntamálaráðherra og einni helstu klappstýru bankaæðisins.

Mér finnst einvern veginn þetta þurfi ekki frekari útskýringa við. Svona er þetta barasta.


Ég var móðgaður, hæddur, svívirtur, kvalinn og kúgaður
Af kumpánum nokkrum, sem allt virtust geta og mega.
Og þótt ég sé maður á sigur sannleikans trúaður,
Sýndist mér stundum því von minni í flestu geiga.

Að endingu sagði ég yfirdrottnunarvaldinu
í alvöru stríð á hendur, án nokkurrar vægðar.
Og styrkur minn liggur allur í undanhaldinu.
Þótt einhverjum, sýnist það málstaðnum lítið til þægðar.

Og stríð mitt er nútímastríð, en ekki af því taginu
að standa til lengdar í tvísýnum vopnabrýnum.
Þið vitið að jörðin er líkt og knöttur í laginu.
Og loksins kemst maður aftan að fjandmanni sínum.

Steinn Steinar. Ferð án fyrirheits.

Lýðskrumsmet

Öll vitum hverjir voru við stjórnvöl efnahagsmála þegar Ísland flaug fram af bjargbrúninni á fullri ferð. Þorgerður Katrín sagði að þeir sem hefðu einhverjar efasemdir um þá efnahagsstefnu ættu að fara á endurmenntunarnámskeið. Hún ásamt Geir og forsetanum fóru um heimsbyggðina og mæltu Íslenska efnahagsundrinu bót, þrátt fyrir aðvaranir frá nágrannalöndum okkar.

Öll vitum við að þáverandi Seðlabankastjóri og forsætisráðherra höfðu undir höndum skýrslur um hvert stefndi. Sama gilti um Icesave Landsbankans. Ekkert var gert. Þessir menn undirrituðu yfirlýsingu um ábyrgð Íslands.

Sú yfirlýsing hefur legið fyrir í rúmt ár. Það hefur einnig legið fyrir að ekkert yrði um neina aðstoð fyrr en Ísland færi að leikreglum á alþjóðalegs efnahagslífs.

Að teknu tilliti til þess er allur málatilbúnaður sjálfstæðismanna allt þetta ár og svo maður tali nú ekki um yfirlýsingar formanns og varaformanns flokksins nú um helgina ómerkilegasta og óábyrgasta lýðskrum sem við höfum upplifað og þá langt til jafnað.

sunnudagur, 18. október 2009

Smjörklípur og klisjur

Ég var á norrænu þingi í síðustu viku. Undir lok þingsins vék einn af íslensku fulltrúunum sér að mér og sagði; „Tekur þú eftir því Guðmundur hversu mikil munur er á umræðunni hérna og heima. Hér er umræðan markviss og fer hávaðalaust og málefnalega fram, engar rakalausar upphrópanir, klisjur eða smjörklípur.“

Umræðan hér á Íslandi er föst á ákveðnu plani og ákveðnir aðilar virðast ekki vilja sleppa henni þaðan. Í gær skrifaði ég ég pistil þar sem bent var á nokkur atriði sem mæltu gegn því að farið yrði að tillögum Sjálfstæðismanna. Í athugasemdum voru áberandi þekktar klisjur sem ákveðnir klifa á en hafa aldrei fært nein rök fyrir. „Verkalýðshreyfingin er ekkert að gera, ég hef ekki séð neinar tillögur frá henni.“ Bíddu aðeins; Hvað stóð í pistlinum? Voru þar ekki tillögur og færð rök fyrir þeim. Það er einnig alþekkt að verkalýðshreyfingin lagði mjög mikla vinnu í gerð þeirra tillagna og áætlana sem Stöðugleikasáttmálinn er reistur á. Braut sem menn vildu fylgja til þess að komast upp úr þessum táradal á um 3 - 4 árum.

Einnig stóð í athugasemdadálkunum önnur klisja sem aldrei hefur verið rökstudd; „Verkalýðsrekendur eru búin að valda lífeyrissjóðunum svo miklum skaða.“ Nú liggur það fyrir að íslensku lífeyrissjóðirnir, þá er ég að tala um almennu sjóðina, komu mun betur úr hruninu en sambærilegir erlendir sjóðir.

Einnig má spyrja hvaða fjárfestingarkostir voru hér? Tilteknir aðilar voru búnir að taka lán hjá bönkunum og þurrka upp ríkistryggð skuldabréf . Einnig ættu menn að vita að hér eru lög sem takmarka hversu mikið af fjármagni lífeyrissjóðanna má fara erlendis.

Daglega kemur fram í fréttum að hið gríðarlega fjármagn sem er í lífeyrissjóðunum sé eini bjarghringur íslendinga, samt gala sumir að þeir séu galtómir. Það eru ekki nema 10 ár síðan að Sjálfstæðismenn gerðu atlögu að lífeyrissjóðakerfinu og vildu fara sömu leið með þá og þeir gerðu við sparisjóðina og bankana. (Hét það ekki; "Fé án hirðis" hjá helsta fjármálaspeking þeirra og taldi sig sjálfkjörinn í það verkefni) Hvar værum við í ef verkalýðshreyfingin hefði með aðstoð fyrirtækjanna ekki hrundið þeirri árás?

Hörður Torfa byrjaði hvern einasta fund á Austurvelli með þeim orðum að þetta væru fundir fólksins og hann vildi ekki hleypa að neinum hagsmunasamtökum. Það myndi eyðileggja trúverðugleika fundanna. Í viðtölum sagði Hörður að þetta viðhorf sitt hefði bjargað fundunum og gert þá trúverðuga. Hann hefði ítrekað orðið fyrir háværum kröfum frá ýmsum hagsmunaðilum sem vildu komast að stjórnun fundanna.

Ef hann hefði farið að kröfum þeirra, þá hefðu fundirnir samstundis breyst og legið undir höggi um að vera málpípur tiltekinna hagsmuna, eins og t.d. verkalýðshreyfingunni eða einhverjum stjórnmálaflokk. Ég er hjartanlega sammála Herði. Það var rætt í miðstjórn Rafiðnaðarsambandsins hvort við ættum að koma með einhverjum hætti að fundum Harðar. Menn voru sammála um að virða óskir Harðar. Margir af forystumönnum rafiðnaðarmanna voru fastir gestir á fundum Harðar og vildu vera þar sem einstaklingar. Þrátt fyrir þetta varð til föst klisja um að verkalýðshreyfingin hafi ekki viljað koma að fundunum.

Ég á einhvern veginn von á að það sama muni gerast með væntanlegan Þjóðfund. Þar er tekið fram að þar eigi hagsmunahópar ekki að marka umræðuna, heldur hinn almenni borgari. Það er fínt og vona að það takist. Það hefur alla vega ekki verið leitað til verkalýðshreyfingarinnar í vinnu við undirbúning fundanna.

Ef litið er yfir shina sviðnu jörð í dag þá eru það sjóðir launamanna og það öryggisnet sem þeir hafa barist fyrir og náð fram í harðvítugri baráttu sem eru bjarghringir þessa samfélags í dag. Á hverjum degi koma fleiri tugir einstaklinga á skrifstofur stéttarfélaganna og sækja þangað aðstoð og þjónustu. T.d. hafa útgjöld sjúkrasjóðs Rafiðnaðarsambandsins aukist um 147%. Útgjöld og styrkir vegna sóknar félagsmanna á fagnámskeið hafa rúmlega tvöfaldast og þannig mætti lengi telja.

Og svo standa gaspurhænurnar og garga í síbylju; „Verkalýðshreyfingin er ekkert að gera.“ Þar er m.a. um að kenna fréttamati fjölmiðlanna, ef verkalýðshreyfingin sendir frá álit eða umsögn eða reynir að vekja máls á einhverju kemst það ekki í fréttir og spjallþáttastjórnendur velja frekar lýðskrumara sem tala nóga illa um annað fólk í þætti sína. Pottþétt leið er níða niður starfsfólk stéttarfélaganna eða lífeyrissjóðanna.

Það þykir fréttnæmt að einhver framsóknarmaður fer á bar í Osló og rekst þar á þekktan kverólant, sem segist vilja lána Íslandi 2.000 milljarða. Þetta bull varð undirstöðufrétt í heila viku og aðalumræðuefni á Alþingi. Aldrei höfðu fréttamenn fyrir því að kanna með einu símtali til Noregs hvaða maður þetta væri eiginlega.

Síðar kom fram að þessi maður hefði undirritað yfirlýsingu um að það kæmi aldrei til greina að lána íslendingum eina krónu fyrr en þeir væru búnir að hreinsa til hjá sér og uppfylltu alþjóðlegar reglur á fjármálamarkaði. Það var rosalegt grín sem norðmennirnir, sem voru á ráðstefnunni sem ég minntist á í upphafi, gerðu af okkur íslendingum vegna þessa máls, Svo mikið að maður baðst vægðar.

Íslendingar hafa látið stjórnmálamenn sína komast upp með margskonar spillingu sem ekki er liðin í öðrum löndum. Margoft hafa komið upp stöður hjá íslenskum ráðherrum sem í öðrum löndum væru ekki liðnar, jafnvel kostað afsagnir. Steinar Sigurjónsson sagði í bókinni Blandað í svartan dauðann: “Íslendingar eru hænsn!”
Eru íslendingar hænsnalýðveldi? Varphænur heimskunnar?!

laugardagur, 17. október 2009

Tillögur Sjálfstæðismanna

Lýðskrumið heldur áfram án þess að gengið sé til verka og tekist á við vandann. Tillögur sjálfstæðismanna eru í raun ekkert annað en lántaka hjá lífeyrisþegum sem mun lenda á börnum okkar og að hluta hrein upptaka á uppsöfnuðu sparifé þeirra sem eru í almennu lífeyrissjóðunum.

Takið vel eftir Almennu lífeyrissjóðunum, ekki lífeyrissjóðum tiltekinna opinberra starfsmanna og þá um leið alþingismanna. Þeirra lífeyrir er bundin við laun og ríkissjóður greiðir það sem upp á vantar, á meðan almennu lífeyrissjóðirnir verða að skerða ef ekki eru til innistæður fyrir skuldbindingum.

Tillögurnar valda gríðarlegri mismunun. Á þetta spila lýðskrumararnir og eru að kynda undir eldum ójöfnunar á vinnumarkaði. Og erlendu lífeyrissjóðirnir auglýsa sem aldrei fyrr í íslenskum fjölmiðlum; „Komdu lífeyri þínum í skjól“ - fyrir misvitrum íslensku stjórnmálamönnum.

Það er niðurlægjandi að vera gert að horfa upp á sjá stærðfræðinga og tryggingarfræðinga sem vilja láta taka sig alvarlega, leggja til hliðar þekkingu sína og setja upp pólitísk sólgleraugu og nota einfalda þríliðu við útreikninga á þessum tillögum. Stærðfræðikennari minn í Tæknifræðiskólanum hér fyrir nokkrum árum sagði að þríliða væri alvarleg aðför að heilbrigðri hugsun og sýndi okkur nokkur haldgóð dæmi þar um.

Þessir „stærðfræðingar!?“ eru með aðför sinni að almennu lífeyrisjóðunum að vekja upp innistæðulausar væntingar hjá almenning, sem vill vitanlega losna við hækkun skatta. Þetta er þráðbeint framhald þess lýðskrums sem hefur verið viðhaft um að hægt sé strika út þær skuldbindingar sem fyrrverandi forsætis- og fjármálaráðherrar undirrituðu; Íslendingar myndu standa við skuldbindingar sínar hvað varðar tryggingarsjóði bankanna og fara að alþjóðlegu regluverki hvað það varðar.

55% af greiðslum út úr almennu lífeyrissjóðunum eru vaxtatekjur. Þetta er sá hluti sem launamenn hafa árangurlaust reynt að fá Alþingi til þess að samþykkja að verði meðhöndlaður eins og annað sparifé með 10% fjármagnskatti í stað tekjuskatts. En nú á í stað þess að gera þessa eign lífeyrisþega upptæka með margfaldri skattlagningu. Þessi tillaga þýðir að þessi stofn minnkar um tæp 40% og lækkar það sem verður til greiðslu lífeyris þegar þar að kemur, þetta samsvarar líklega um 15% lækkun lífeyris þegar að því kemur.

Þessi tillaga tillaga leiðir einnig til þeirrar mismununar að nú á að taka fullan skatt af allri innkomu, en ef kerfið væri óbreytt myndi sá hluti sem lífeyrisþegi fengi útborgað úr sínum sjóð lenda undir skattleysismörkun og sá hlut slyppi óskattaður. Þetta þýðir í raun að lífeyrisþegar glata að auki öðrum 15% væntanlegum lífeyrisgreiðslum sínum.

Þessi mikli réttindamissir þýðir vitnalega að kröfur um hækkun opinbers lífeyris þegar að því kemur.

Allir vita sem einhverja þekkingu hafa tryggingarstærðfræði og eru ekki með pólitísk sólgleraugu, að hlutfall lífeyrisþega samanborið við þá sem verða skattgreiðendur framtíðar á eftir að breytast umtalsvert, lífeyrisþegar tvölfaldast í hlutfalli við skattgreiðendur. Það er af þessum sökum að það eru uppsöfnunarlífeyrissjóðir sem hver þjóðin á fætur annarri stefnir á í stað gegnumstreymissjóða og hefur hingað til verið talinn mesti styrkur íslensks samfélags.

Þetta ætla Sjálfstæðismenn að leggja í rúst með skyndilausnum. Ef við förum þessa leið þá fer í framtíðinni svo stórt hlutfall til lífeyrisgreiðslna að ríkissjóður framtíðar verður að verja sífellt stærra hlutfalli til lífeyrisgreiðslna. Viðbrögð stjórna lífeyrissjóða eru túlkuð af hálfu Sjálfstæðismanna sem vörn gegn valdamissi??!!

Þarna eru stjórnmálamenn blindaðir af eigin gjörðum að yfirfæra viðbrögð annarra. Samkvæmt lögum hafa stjórnendur lífeyrissjóða eitt hlutverk. Ávaxta fjármuni lífeyrissjóðanna sem best og greiða út þann lífeyrir til réttbærra eigenda lífeyrissjóðanna. Af framansögðu ætti það að vera ljóst að það nákvæmlega það sem einkennir viðbrögð stjórna lífeyrissjóðanna.

Forsvarsmenn launamanna hafa algerlega hafnað tillögum Sjálfstæðismanna og atlaga að séreignasparnaði (sem er að öðru leiti bundin í fjárfestingum!) myndi einfaldlega eyðileggja þetta sparnaðarform en atlagan væri bara eingreiðsla (í rauninni ekkert annað en lántaka!) sem leysir ekkert úr vanda ríkisstjórnar með halla á frumjöfnuði eða hvaða jöfnuði sem er inn í framtíðina!

Já frjálshyggjan er alltaf söm við sig, koma sér ætíð í þá stöðu að geta verið fyrst til og hrifsað til sín bestu bitana og koma sér vel fyrir. Hvar eru helstu forsvarsmenn þeirra. Prófessor í háskólanum og í seðlabankastjórn ásamt þess að ríkisfjölmiðlar keyptu af honum allt sem frá honum kom, Seðlabankastjóri, Hæstaréttardómari, 9 sendiherrar sem skipaðir voru korteri áður en þáverandi utanríkisráðherra hætti - eigum við að halda áfram? Allir í tryggu skjóli hjá skattgreiðendum og nú á að leggja aukaskatt á almenna launamenn á meðan þeir halda sínum lífeyri tryggum.

fimmtudagur, 15. október 2009

Óþrjótanleg orka?

Það er ekki af tilviljun að fjármálamenn vilja komast inn í íslenska orkuframleiðslu og ekki heldur tilviljun að erlendir stórnotendur vilji koma hingað og tryggja sér sæti við orkuborðið á meðan eitthvert rúm er þar. Í áætlunum er gert ráð fyrir að orkunotkun í Evrópu hafi minnkað um allt að 20% á næstu 4 árum. Á sama tíma á að minnka raforkuframleiðslu með jarðefnum umtalsvert jafnframt því að auka framleiðslu með endurnýjanlegri orku.

Þetta mun ekki leiða til neins annars en að orku mun snarhækka á komandi árum, jafnvel nefndar tölur sem nema allt að tvöföldun á orkuverð. Hvers vegna? Vegna þess að það eru takmarkaðir möguleikar á því að framleiða orku með endurnýjanlegum aðferðum, nema þá á mun dýrari hátt en gert er í dag. Vindmyllur eru sífellt að verða stærri en orkan frá þeim er töluvert dýrari en t.d frá þeim vatnsaflsvirkjunum sem Íslendingar hafa verið að reisa. Sama á við sjávarölduvirkjanir og sólarorku. Þessar aðferðir leysa þarfir minni notenda, en aldrei stórnotenda.

Sé litið til norðurlandanna þá er búið fyrir allmörgum árum að loka á frekari stórvirkjanir út frá náttúruverndarsjónarmiðum. Það sem eftir er að virkja t.d. í Noregi eru minni virkjanir þar sem bændur eru virkja árnar í löndum sínum. Hér á Íslandi nálgumst við sömu stöðu. Það eru ekki margir möguleikar á stórvirkjunum eftir, nema þá að fara á staði sem hætt er við að vekja heiftarleg viðbrögð almennings. En það er hægt að reisa fjölmargar smærri virkjanir víða um land, enda eru nokkrir íslenskir bændur þegar farnir að virkja heimaár sínar og margir eru komnir á undurbúningsstig.

Þetta kemur óneitanlega upp í hugann þegar stjórnmálamenn tala um stækkun og fjölgun álvera, sem kallar á nálægt tvöföldun orkuframleiðslu. Auk þess að byggja nokkrar aðrar verksmiðjur og gagnaver. Á sama tíma er rætt um að innan nokkurra ára verði búið að rafvæða drjúgan hluta bílaflotans og spara með því gríðarlega fjárhæðir í erlendum gjaldeyri. Og svo eru að birtast greinar um að leggja sæstreng til Evrópu og selja orku þangað.

Vilji menn kynna sér flutning orku um sæstreng þá er vert að hafa í huga örfá grundvallaratriði. Það verður gríðarlegt tap á orku á leið hennar um strengi, sérstaklega háspennu. Strengir eru gríðarlega dýrir. Það leiðir til þess að ef menn ætli sér að fara í þessi viðskipti þarf gríðarlegt magn af orku til þess að þetta borgi sig. Við erum nefnilega svo langt frá Evrópumarkaðnum.

Djúpholur með nánast óendanlegri orku eins og stjórnmálamen lýstu svo fjálglega t.d. í síðustu kosningum eru líklega fjarlægur draumur, kannski algjörlega óraunsær. Gufuaflsvirkjanir eru heldur ekki óendanlegar og valda jafnvel enn meiri umhverfismengun en vatnsaflið.

Þessi umræða einkennist af rakalausum upphrópunum stjórnmálamanna sem virðast í engu telja sig þurfa að standa við orð sín og er nákvæmlega sama hvort vaktar séu óraunsæjar væntingar hjá almenning. Það er svo sem ekki nema von sé litið til þess hvernig íslendingar beita atkvæði sínu endurtekið á sama stað, sama á hverju gengur.

En svo er annað í lokinn. Það eru umtalsverðar líkur á því eftir ekki svo mörg ár að orkan verði orðin svo eftirsótt og svo dýr að íslendingar standist ekki þá freistingu að virkja hér á landi allt sem hönd á festir, kannski líka Gullfoss. En svo er hinn hliðin, kannski verðum við búinn að selja frá okkur öll yfirráð á orkunni og hún verði í höndum örfárra auðjöfra sem búa í skattaparadísum.

miðvikudagur, 14. október 2009

Fjallvegur til gæða umræðunnar

Er á þingi í Kaupmannahöfn þar sem verið er að skilgreina ástæður efnahagsniðursveiflunnar og hvað sé á næsta leiti.

Öll norðurlöndin kominn af stað upp, utan Íslands.

Öll norðurlöndin búinn að skilgreina hvað þurfti að gera og taka á því, utan Íslands.

Gengi gjaldmiðils stendur og kaupmáttur, utan Íslands.

Vextir á lánum tífallt lægri en á Íslandi.

A.m.k. 5 fjallvegir á milli gæða umræðunnar hér og heima.

Heima þykir sjálfsagt að vera með órökstudd upphlaup og fullyrðingar og merkimiða pólitík og fjölmiðlar byggja spjallþætti og fréttatíma utanum rugludallana.

Ekkert miðar heima og íslenskir fjölmiðlar útvarpa frá morgni til kvölds ferðalýsingum tveggja manna til Noregs og viðræðum þeirra við einhvern kverótlant, sem fulltrúar Noregs hér vilja ekki kannast við -

En hér tóku menn á málum og atvinnulífið er að stíga upp.

Ekki til lýsingarorð

Það verður að segjast eins og það er að allur málatilbúnaður framsóknarmanna hvað varðar efnahagsmál er með hreinum ólíkindum. Þeir hittu greinilega systurflokk sinn þarna í Noregi. Ekki er sá vandaðri! Takk fyrir mig og mína fjölskyldu.

En frammistaða fréttastofa í þessu máli öllu er á enn lægra plani og svo maður tali nú ekki um spjallþáttastjórnendur. Athugasemdalaust er tekið við öllu blaðrinu og hinum rakalausu fullyrðingum. Og þetta er ekki í fyrsta skipti sem þessir menn eru með innistæðulaust upphlaup og enn er gleypt við öllum gífuryrðum athugasemdalaust.

Er nema von hversu löskuð öll umræða er á landinu.

Það er einfaldlega ekki til lýsingarorð yfir þennan ómerkilega farsa.

Það er búið að liggja fyrir ekki bara í eitt ár heldur allt árið á undan hruninu, að íslendingar yrðu að taka til hjá sér í efnahagsstjórninni og eftirlitskerfinu. Fyrir hrunið höfðu borist allmargar skýrslur sem Geir og Árni þáverandi ráðherrar efnahagsmála höfðu milli handanna. Allan tímann er það búið að liggja fyrir að ekki kæmi til greina aðstoð fyrr en að lokinni tiltekt.

Sama kom fram í kröfum lífeyrissjóða þegar sótt var að þeim af hálfu þáverandi ríkisstjórnar í september 2008 að koma heim með erlendar eignir. Sett var fram krafa að ef það ætti að gerast þyrfti að koma fram undirritað loforð frá ríkisstjórn að tiltekt færi fram ásamt því að efnahags- og peningastefnu yrði breytt. Þessu hafnaði ríkisstjórnin, eins og kröfum norrænu Seðlabankanna um að eftirlit yrði hert og tekið á bönkunum.

Þetta kom glögglega fram í öllum fréttum. Reyndar kemur það einhverra hluta ekki fram í þeim upprifjunum sem fréttamenn hafa ástundað undanfarnar vikur.

Það þjónar engu að láta eins og óþekkir krakkar og heimta og heimta og segja svo að allir sem ekki vilja láta undan okkar kröfum séu óvinir íslendinga. Sé litið til undanfarinna áratuga blasir það við öllum sem vilja sjá það hvers vegna Sjálfstæðismenn og Framsóknarmenn vilja viðhalda einangrunarstefnunni og koma í veg fyrir nauðsynlega tiltekt í kerfinu.

Við komumst einfaldlega ekki fet áfram með þessu háttalagi og við blasir uppdráttarsýkin í efnahags- og atvinnulífi, sem þetta háttarlag Sjálfstæðis- og Framsóknarmanna veldur. Þeir geta kallað þetta öllum ónöfnum, eins og þeir gera, en samt blasir þessi staðreynd við okkur og hún fer ekki fyrr en þeir láta af þessum andstyggilega leik.