Fjötrar brotnir

Fjötrar brotnir
Undanfarna tvo daga hefur verið unnið að því að losa um þá fjötra sem SA/LÍÚ voru búin að setja á viðræður vegna endurnýjunar kjarasamninga. Fyrir liggur fyrir vinnuskjal fram samninganefndum SA og ASÍ þar sem reiknað er með menn vinna það sem af er þessa mánaðar að setja upp útlínur 3ja ára samnings sem rennur út 31. des. 2013.

Samningstímabilið hefst 1. marz 2011 með aðlögunartímabili sem rennur út 1. júní 2011. 1. jan. 2012 og 1. jan. 2013 komi launahækkanir. Inn í samningnum verði verðtryggingar og stefnumið í efnahags- og gengismálum. Samningstímabilið hefjist með launahækkun 1. marz.

Hafi aðilar, það er stjórnvöld, sveitarfélög, SA og samtök launamanna náð samkomulagi fyrir 1. júní, taka umsamdar launahækkanir að fullu gildi og breytingar þá framkvæmdar taxtakerfum. Ekki er búið að semja um hækkanir og ber nokkuð á milli aðila hvað varðar, en reiknað er með krónutöluhækkunum á lægstu taxta, en að öðru leiti prósentuhækkunum.

Ef ekki næst heildarsamkomulag fyrir júní er fellur samningurinn úr gildi og er uppsagnarfrestur samningsins verður er 3 mán. Búið er að ræða ýmis tækniatriði, en eins og vanir samningamenn þekkja, þá getur sambland krónutöluhækkana og prósentuhækkana í mörgum tilfellum orðið mjög flókið í taxtakerfum.

Miklu máli skiptir í þessu samhengi öllu hvernig umsamin atriði tengjast efnahagsstjórn og verðtryggingu samningsins og uppbyggingu atvinnulífs. Ná þarf sátt um hlutlæg markmið og viðmiðanir til þess að verja kaupmátt í svona löngum samning. Í marz verður lögð megin áhersla á að ná sáttum um launahækkanir og mál tengd þeim þætti. Í apríl og maí verður síðan lögð áhersla á sameiginleg mál hvað varðar stjórnvöld.

Með þessu er stefnt að því að tryggja öllum launahækkanir, ekki síst þeim sem minnst mega sín og eru í hvað verstri stöðu á vinnumarkaði. En eins og komið hefur fram þá hafa tvö stéttarfélög klofið sig frá þessari vinnu og vilja semja um launahækkanir hjá stéttum sem vinna í útflutningsfyrirtækjum, en láta að aðrar stéttir liggja óbættar hjá eins og komið hefur fram í fjölmiðlum undanfarna daga.

Þetta hefur þær afleiðingar að laun verða tengd afkomu fyrirtækja og sem hefði haft þær afleiðingar að laun hjá útflutningsfyrirtækjum hefðu lækkað um 30% á árunum 2005 – 2008.

Tvískinnungur SA

Undanfarin misseri hefði ríkt kyrrstaða, sem er afleiðing af þrefi stjórnmálamanna um alla skapaða hluti. Hagkerfið er keyrt áfram að einkaneyslu en engin fjárfesting er í gangi. Það getur ekki leitt til annars en vaxandi erfiðleika. Skuldsetning samfélagsins er í lagi ef hún fer í fjárfestingar sem koma til með að skila arði.

Þegar menn setjast að því í nóvember að setja upp vinnuáætlanir fyrir endurnýjun kjarasamninga voru menn að vegna aðstæðna yrðu menn að líta heildstætt á hlutina. Hvaða hópar eru varðir í dag og hverjir standa berskjaldaðir? Ef ekki næðist samstaða er mestu líkur á að nokkrir hópar dragi til sín það sem til skiptana er og þeir sem minna mega sín sitji eftir. Það eru nokkrir hópar sem hafa skjól af ónýtri krónu, en það er á kostnað annarra hópa, nokkrir hópar nái kjarasamningum, en eftir munu sitja þeir hópar sem minnst mega sín og eru hvað verst settir hvað varðar atvinnuástand og þeir myndu sitja eftir samningslausir í marga mánuði.

Launamenn voru komnir vel af stað með svokallaða atvinnuleið og voru sammála um að það væri ábyrgðarleysi að kanna ekki til hlítar hvað launamönnum stæði til boða. Þessari leið var SA sammála á fundum í nóvember, desember og janúar. En þegar skriður var að komast af stað snéru þeir við blaðinu og settu fram kröfur um að ekki væri samið fyrr en að LÍÚ hefðu náð ásættanlegum samningi að þeirra mati um kvótamálin.

Þetta er ólöglegt, það er lagaleg skylda atvinnurekenda og samtaka launamanna að gera kjarasamninga um kaup og kjör fólks. Samkvæmt lögum má ekki blanda saman við þá baráttu utanaðkomandi atriði. Þetta var meðala annars það sem SA benti á þegar skuldavandi heimilanna var til umræðu að kröfur komu um að taka það upp á baráttuborðið. Einnig mætti líkja þessu saman við að launamenn krefðust þess að skipt yrði um gjaldmiðil til svo umsaminn kaupmáttur haldist. En eins og launamenn vita þá vilja útvegsmenn halda í krónuna til þess að greiða innlendan kostnað, en gera fyrirtæki sín upp í Evru.

Samtök launamanna hafa á því skoðanir hvernig ganga á frá samningum um kvótamálin, þar á að gæta hagsmuna almennings, ekki örfárra útvegsmanna, allt eins gæti sú staða að það væri vilji meðal launamanna að fara í aðgerðir ef niðurstaða í kvótamálum yrði með þeim hætti sem útvegsmenn krefjast. Launamenn hafna því alfarið að útvegsmenn ætli að nýta sér stöðu á vinnumarkaði til þess að ná fram sínum sérhagsmunum, sem í sumu eru algjörlega andstæðir hagsmunum íslensks almennings.

Bófar í Karphúsinu - með viðbót

Einhver ómerkilegasta aðgerð sem framkvæmd hefur verið við gerð kjarasamninga stendur núna yfir. Kjarasamningar hafa nú verið lausir hjá flestum launamönnum á almennum vinnumarkaði í tvo mánuði. Það þarf ekki að fara mörgum orðum um hver staðan er á almennum vinnumarkaði. Kaupmáttur hefur hrapað frá um 13% upp í liðlega 30% hjá sumum hópum. Um 14 þús. manns eru atvinnulausir og margir búa við skerta vinnu og eru vitanlega hræddir við að glata því litla sem þeir hafa. Eða með öðrum orðum slagkraftur þeirra sem minnst hafa er ákaflega slakur.

Vinnubrögð í komandi kjarasamningum voru til umræðu á síðasta ársfundi ASÍ, þar voru 300 trúnaðarmenn launamanna á almennum vinnumarkaði samankomnir og niðurstaða þeirra var að nú þyrftu menn að standa saman, versta staðan yrði ef allt færi í bál og brand. Það myndi verða til þess þeir sem væru í verstu stöðunni yrðu eftir og fengju ekkert. Þetta var samþykkt með öllum atkvæðum gegn 2.

Fjölmiðlar tóku að venju viðtal við annan þeirra, en höfðu ekki áhuga á niðurstöðu hinna og hvers vegna þeir höfðu komist að þeirri niðurstöðu. Samstaða var um að vinna þyrfti að því að rífa atvinnulífi upp úr þeirri kyrrstöðu sem það væri í til þess að auka vinnu og minnka atvinnuleysi.

Þessa stöðu nýta samtök útgerðarmanna og SA núna til hins ýtrasta. Í skjóli einhvers réttlætis, sem engin skilur nema örfáir útgerðarmenn og forsvarsmenn SA, hafna þeir alfarið að ræða af einhverju viti um endurnýjun kjarasamninga. Mæta á fundi með endalausa útúrsnúninga. Þeir bera fyrir sig sömu leið og ASÍ benti á og kalla Atvinnuleið en vinna svo bak við tjöldin með öllum ráðum að splundra ASÍ o gþá ganga þeir um leið gegn eigin stefnu. Ógeðfelld vinnubrögð svo ekki sé nú meira sagt.

Margir leikmenn og blaðamenn sjá ekki plottið. Allsherjarverkfall er nefnilega nákvæmlega það sem LÍÚ vill, það mun gera það eitt að þrýsta á ríkisstjórnina til þess að fallast á kröfur LÍÚ um hvernig þessi samningur verði. Þetta er ólöglegt, ódrengilegt og það má kalla þennan leik mörgum fleiri nöfnum.

Hagstofa Íslands vinnur árlega yfirlit yfir hag fiskveiða og fiskvinnslu. Yfirlitið sýnir að svokölluð verg hlutdeild fjármagns (EBITA) nam samtals um 63,5 milljörðum króna í veiðum og vinnslu árið 2009. Reiknaðar afskriftir og reiknaður vaxtakostnaður nemur 18,5 milljörðum króna. Hreinn hagnaður veiða og vinnslu er því 45 milljarðar króna. Eigið fé greinanna tveggja hefur aukist um 86,5 milljarða króna milli áranna 2008 og 2009.

Þess má geta að árið 2009 lækkaði Alþingi álagt veiðigjald úr 500 til 1000 milljónum í 170 milljónir króna. Þ.e.a.s. á sama tíma og útgerð og fiskvinnsla hagnaðist sem aldrei fyrr höfðu forsvarsmenn þessara greina geð í sér að taka við ölmusu úr galtómum ríkissjóði að upphæð á bilinu 300 til 800 milljónir króna!

Þetta lið hefur tekið alla launamenn í gíslingu, því er slétt sama þó liðnir séu tveir mánuðir án endurnýjunar kjarasamninga og það liggi fyrir að það muni taka a.m.k 3 mánuði að ná í gegnum Alþingi nýjum lögum, þar til viðbótar krefjast þeir að niðurstaðan verði að vera ásættanleg að þeirra mati.

Séu einhversstaðar bófar á ferð þá eru þeir staddir á skrifstofum SA þessa dagana.

Land smákónganna

Ef litið er yfir sviðið á vinnumarkaði þá er það sem hræðir mig mest að flestir þeirra sem eru að flytja af landi brot í mínum starfsgeira eru velmenntaðir og flínkir tæknimenn með mörg framhaldsnámskeið í faginu. Það eru ekki atvinnulausir menn sem eru að fara, heldur rafiðnaðarmenn sem eru eftirsóttir allstaðar og fara beint í góð störf erlendis.

Þeir hafa verið að bíða eftir því að eitthvað færi að gerast hér, en hér ríkir stöðnun og virðist muni verða áfram. Stjórnmálamenn berjast gegn því að skipta um gjaldmiðil og tengjast betur ESB svæðinu, það eru landbúnaður og sjávarútvegur sem ráða landinu og þau vilja einangrun og engu má breyta. Þessir starfsgeirar eru ekki að bæta við nýjum störfum þeir hafa ef eitthvað er verið að fækka störfum einnig eru störf þar einhæf og illa borguð. Það þarf að fjölga störfum hér á landi um 20. þús á tveim árum ef hér á að skapast eðlilegt ástand.

Ef við skoðun starfsgeira rafiðnaðarmanna, þá hefur þróunin verið þannig að undanfarin 30 ár að engin fjölgun rafiðnaðarmanna hefur verið í orkugeiranum, búið að vera um 300 rafiðnaðarmenn í þeim geira síðan 1980, í landbúnaðar- og fiskvinnslu er sama kyrrstaða þar hafa einnig verið um 300 rafiðnaðarmenn og í byggingar- og verktakageiranum hafa verið um 500 – 800 rafvirkjar og það er í þessum geira sem allt atvinnuleysi rafvirkja er. Á sama tíma hefur rafiðnaðarmönnum fjölgað úr 2.000 í tæplega 6.000 öll fjölgunin hefur verið í tækni og þjónustustörfum.

Tæknifyrirtækin sem hafa verið að bjóða upp á mest spennandi störfin ásamt því að þar hefur öll fjölgum starfa verið, eru að flytja sig til ESB. Þau eru alfarið háð góðum viðskiptatengslum við ESB svæðið, góðum lánamarkaði og ekki síður hlutabréfamarkaði.Við rafiðnaðarmönnum blasir stöðnun í starfsframa hér heima og það vilja ekki ungir velmenntaðir menn horfa upp á, þeir vilja hafa möguleika til þess að viðhalda menntun og aðgang að tækifærum í vali á góðum störfum.

Við öllum blasir að það eru á þessum millitekjuhópum sem hækkandi skattar lenda harðast og aðgerðir sveitarfélaga í niðurskurði og tekjutengingum í þjónustugjöldum og öðru sem talið er nauðsynlegt öllum heimilum í dag sakir þess að báðir foreldrar vinna úti.

Þetta fólk horfir framan í enn meiri hækkun skatta og þjónustugjalda ásamt enn frekari niðurskurð í velferðarkerfinu. Það er þetta fólk sem á í mestum vandræðum með skuldirnar, vegna þess að það hefur verið að koma undir sig fótunum og það er þetta fólk sem gerir mestar kröfur um spennandi störf og gott og fjölskylduvænt umhverfi. Það stendur því til boða á hinum norðurlandanna, „Strax í dag“ eins og Stína Stuð sagði í Sýrlandi.

Ég fékk nýlega bréf frá einum félagsmanni, sem er einn af best menntuðu félagsmönnum Rafiðnaðarsambandsins og í topp starfi. Hann lýsir í þessu bréfi ágætlega því sem ég hef heyrt í samtölum mínum við félagsmenn, m.a. á fjölmennum fundum undanfarnar vikur.

Sæl öll á Rafiðnaðarsambandinu
Hef verið huxi vegna dóms hæstaréttar, sérstaklega í ljósi þess að ég hef verið að skoða endurútreikninga gengislána fyrir sjálfan mig og aðra. Allar forsendur í endurútreikningum virðast vera löglegar, og eru algerlega lánveitanda í hag. Þannig er málið að í öllum þeim pappírum sem ég hef komist yfir að gengislánin eru hagstæðari en nýju löglegu lánin, þótt krónan hafi veikst um meira en 50% frá lántökudegi!! Þetta eitt og sér segir manni að það er maðkur í mysunni. Einnig þykir mér undarlegt að reiknaðir séu dráttarvextir á reiknuð gjöld aftur í tímann sem lántaki átti ekki möguleika á að standa í skilum með á réttum tíma, enda voru gjöldin ekki til staðar þá. Nóg um það.

Ég rakst á greiningu gamals stærðfræðikennara míns í Háskólanum á rök(leysu)færslu Hæstaréttar fyrir Stjórnlagaþingsdómnum. Eftir þennan lestur og skoðun minni á gengislánamálunum get ég aðeins komist að einni niðurstöðu: Talað er um að glæpamenn beiti einbeittum brotavilja, ég fæ ekki betur séð en að Hæstiréttur beiti einbeittum dómsvilja í málum sem tengjast klíkunni þeirra.

Maður fær á tilfinninguna að dómurinn hafi verið fyrirfram ákveðinn í báðum tilvikum, skáldað var í eyður röksemdafærslunnar eftir á. Maður hefur algerlega misst traust á enn einn stólpa lýðveldisins eftir þetta. Hvað eru þá margir stólpar eftir?

Fjölskyldan og fegurðin eru þeir máttarstólpar sem enn standa, en smám saman eru hinir föllnu stólpar að kaffæra þessar mikilvægustu stæður sem eiga að byggja okkar samfélagsgerð - eiga að vera grunnurinn.

Við höfum ekkert lært af þessu Hruni - enda verðmæti og verðmætamat ennþá miðað við þenslu, útblásnar krónur og bullandi neysluhyggju sem skapar ekkert nema græðgi, dónaskap og brotthvarf frá náttúrunni (veruleikanum) . Við slökum ekki á og íhugum okkar stöðu heldur, ef eitthvað er, er nú unnið á 2svar sinnum meiri hraða (fyrir brotabrot af þeim kaupmætti sem áður var) til að halda í sama takt og búið var að sveifla hér upp á síðasta áratug...

Hér hefur sama smákóngaveldið verið við lýði síðan landið var byggt - hér hefur aldrei verið "stokkað upp" í kerfinu því þeir sem hafa völdin og lyklana að kerfisbreytingunum starfa ekki eftir hugsjónum um bætt lýðræði - heldur ganga aðeins eiginhagsmunir fyrir!

Maður er alvarlega farinn að íhuga brottflutning, enda skilaboðin sem næsta kynslóð hefur fengið í veganestið hér (til að lifa af):

Trúðu á réttarríki og meðalhóf og eigin verðleika og vertu þannig troðinn undir og hæddur eða taktu þátt í að viðhalda ríkjandi spillingu og fóðraðu feitu maðkana - og þá gæti ykkur farnast hér vel.

Frekja, dónaskapur og stöðug græðgi hefur aldrei verið jafnvel afhjúpuð hér eins og sl. árin eftir hrun

Kv XX

Formsatriðin og Hæstiréttur

Formsatriðin réðu úrskurði Hæstaréttar, en höfðu engin áhrif á niðurstöðu kosningarinnar, það er mesti kosningaglæpur sem framinn hefur verið í vestrænu lýðræðisríki, fyrr og síðar, segir Þórhildur Þorleifsdóttir um úrskurð Hæstaréttar. Undanfarna daga hefur hver lögfræðingurinn á fætur öðrum lýst efasemdum um þær forsendur sem hæstaréttardómarar reisa álit sitt á. Ég tek undir með stöllu minni „fyrrverandi væntanlegum stjórnlagaþingmanni.“

Það er sjaldgæft að hæstaréttardómarar mæti í drottningarviðtöl og stilli þar upp með aðstoð spjallþáttarstjórnanda hvítþvotti. Traustið á Hæstarétti Íslands féll mikið eftir viðtal við Jón Steinar hæstaréttardómara í Návígi. Þórhallur og hann byrjuðu þáttinn á því að reyna að byggja upp traust á því sem eftir átti að koma með því að marglýsa því yfir hversu hlutlaus Jón Steinar væri. Síðan kom lýsing á því að það ætti að rannsaka sérstaklega hvort dómarar yrðu fyrir áhrifum af þrýstingi og hávaða í samfélaginu.

Sérstaklega hefur Jón Steinar áhyggjur af sönnunarfærslu í kynferðisbrotamálum, að hún hafi farið minnkandi, sjálfsagt vegna utanaðkomandi þrýstings. álagið óheyrilegt. Óhuggulegt var að heyra hæstaréttardómara fjalla í spjallþætti brosandi um eitt tiltekið kynferðisbrotamál. Hvernig skyldi þolanda líða að þurfa að hlusta á þetta, ræddum við hjónin gáttuð.

Þegar talið barst hinsvegar að Stjórnlagaþingi og þeim formgöllum sem Jón Steinar sagðist hafa fundið, voru upp á borðum allt önnur viðhorf. Þar varð hann ekki fyrir utanaðkomandi þrýsting, og svo kom langur kafli með hverri fullyrðingunni á fætur annarri og hver þeirra í hrópandi mótsögn það sem áður hafði verið sagt. Hvernig vinnur þessi maður, veltum við hjónin fyrir okkur. Það er greinilegt að hann getur ekki náð heildstæðri niðurstöðu, hann tekur afstöðu eftir því sem honum hentar hverju sinni.

Við vitum að í öllum kosningum er fræðilega hægt að framkvæma allskonar svik. Ef margir vinna saman með einlægan brotavilja, bæði leikmenn og þeir sem vinna að framkvæmd viðkomandi kosningar. En staðreyndin er sú að við búum í lýðræðislegu þjóðfélagi, og það er hefð fyrir því að virða lýðræðislegar reglur, þess vegna reynir ekki á það að menn séu að reyna að svindla.

Það hefur reyndar verið dáldið erfitt að fá Sjálfstæðisflokkinn til þess að leggja af þann sið að stunda reglubundnar og skipulagðar njósnir um hverjir kjósi og hvernig þeir kjósi. Einnig að fá Flokkinn til þess að leggja niður skipulagt trúnaðarmannakerfi á vinnustöðum. Nú svo maður tali nú ekki um skipulagðar kosningavélar kostaðar af þeim sem vilja halda þessu samfélagi óbreyttu, svo þeir geti viðhaldið sínum sérréttindum.

Dómararnir úrskurðuðu réttilega um hnökra á kosningunni, en af hverju voru þá ekki allar kosningar á Íslandi hingað til ógiltar, það má gera með nákvæmlega sömu rökum og Hæstiréttur notar. Hæstiréttur ógilti núna lýðræðislega kosningu 83 þús. íslendinga. Hann hendir út um gluggann 250 millj. kr. kostnaði. Kosningin var vel heppnuð þrátt fyrir að tiltekinn Flokkur gerði allt sem í hans valdi var til þess að ófrægja, eyðileggja og fæla fólk frá þátttöku.

Viðurkennt er að kosningabaráttan var heiðarleg, engin bellibrögð, engar smurðar kosningavélar og niðurstaðan var að venjulegt fólk náði kjöri sem engin hefur gert athugasemdir við. Fólk sem hefur lagt fram heiðarleg og viðurkennd sjónarmið um það samfélag sem við búum í og vilja til þess að taka þátt í drengilegri umræðu um hvernig sé hægt að lagfæra það sem gagnrýnt hefur verið.

Engin önnur kosning í vestrænu ríki hefur verið dæmd ógild vegna slíkra mála. Kosningaglæpurinn sem framinn hefur verið er gagnvart þeim 83 þúsundum íslendinga sem mætti á kjörstað og valdi úr 522 manna hópi. Fólk sem greiddi atkvæði gerði ekkert rangt, en er nú sýnt rauða spjaldið af Jóni Steinari og félögum.

Það er verið að fótum troða lýðræðið. Þessi ákvörðun Hæstaréttar er rammpólitísk, hún hindrar lýðræðislegan framgang málsins, án þess að það hafi verið sýnt fram á að lýðræðinu hafi stafað nein hætta af þeim hnökrum sem Hæstiréttur bendir á. Við höfum beðið þolinmóð lengi eftir því að tekið verði á sérhagsmunagæslu, en nú seilast 6 hæstaréttardómar um hurð til lokunnar og nýta til þess ósannaðan orðróm.

Það má ætla að ef það verður kosið aftur mun Flokkurinn ræsa sínar kosningavélar og beita öllu afli sínu í pólitískum skotgröfum og leðjuslag. Þrælpólitískar kosningar með öllum þeim öflum sem þá fara í gang, fjármagni, áróðri auglýsingum og mannorðsmeiðingum. Þá munu margir sitja heima, eins og komið hefur fram er fólkið í landinu búið að fá nóg af flokkspólitísku ofbeldi. Venjulegt fólk tekur ekki þátt endalausum kosningar sem síðan Hæstiréttur lítilsvirðir þar sem úrslitin voru honum ekki þóknanleg.

Af hverju spyrjum við ekki þjóðina hvað hún vill gera?

Álit Hæstaréttar kallar á margskonar vangaveltur. Sérstök ástæða er að benda á að þetta var ekki dómur, þetta var álit. Er þetta pólitískt álit? Gat Hæstiréttur ekki komist að annarri niðurstöðu og það vissu kærendur sem höfðu það markmið eitt að eyðileggja Stjórnlagaþingið? Á að kjósa aftur? Á Alþingi að slá Stjórnlagaþing af, eða á að leita eftir því að þeir sem þjóðin kaus ljúki því verkefni sem þeir voru kosnir til?

Hvað á að gera við niðurstöðu Stjórnlaganefndar, sem hún mun skila í byrjun næsta mánaðar? Nú hefur formaður Sjálfstæðisflokksins skyndilega lýst því yfir að hann vilji fá þetta álit til umfjöllunar. Það yrði versti kosturinn og öll sú gífurlega vinna sem fram fór á Þjóðfundum og Stjórnlaganefnd hefur unnið úr, myndi daga uppi inni í nefnd þingmanna.

Á þeim sem ætluðu sér að eyðileggja Stjórnlagaþingið og koma í veg fyrir breytingar á Stjórnaskránni að takast ætlunarverk sitt? Hið rétta væri að kjósa aftur nýtt þing. En það hefur verið bent á annan áhugaverðan kost. Það er að fá þá 25 sem þjóðin kaus til þess að vinna frumvarp til breytinga á Stjórnarskránni til þess að ljúka verkinu og leggja það síðan fyrir þjóðina og fá álit hennar.

Við megum ekki gefast upp fyrir afturhaldsöflunum og verðum að berjast áfram fyrir því að hér verði lagður grunnur að byggja réttlátara samfélag. Engin hafði engin rangt við í kosningunum og ekkert svindl var framið. Það hefði þurft einbeittan brotavilja og samstarf margra til þess að það hefði átt sér stað.

Við búum í lýðræðisríki og hér er engin vilji til þess að fremja kosningasvik. Gagnrýna má framkvæmdina, ef álit Hæstaréttar er skoðað má með sömu rökum segja að allar kosningar hér á landi hefðu fallið undir það álit, það hefði verið hægt að svindla ef einbeittur vilji hefði verið til þess.

Það er óásættanlegt að láta niðurstöðu Stjórnalaganefndar í hendur alþingismanna, Stjórnlagaþing sem er ofurselt Alþingi er veikt og tryggja verður að niðurstaða réttkjörins Stjórnlagaþings verði skilað til þjóðarinnar.

Það mætti byrja á því að spyrja þjóðina hvort hún vilji fara þessa leið. Það er auðvelt að gera það rafrænt og tæki ekki langan tíma og kostaði ekki mikið og þá myndu ekki mikil verðmæti fara í súginn, svo maður tali nú ekki um sú mikla undirbúningsvinna sem hefur farið fram.

Ofbeldi LÍÚ mótmælt

Í dag var haldinn fjölmennasti félagsfundur sem haldin hefur verið á því svæði. Sé litið til viðhorfa og fundarsóknar í fundarröð RSÍ undanfarnar vikur, hefur orðið mikil viðhorfsbreyting frá útspili SA/LÍÚ. Samstaða félagsmanna hefur snaraukist. Nánast allir félagsmenn Rafiðnaðarsambandsins á Norðurlandi vestra mættu fundinn í dag og fullt var út úr dyrum, en nú hafa tæplega 500 félagsmenn Rafiðnaðarsambandsins sótt félagsfundi undanfarnar tvær vikur. Fundir hafa verið haldnir á 7 stöðum á landinu.

Á fundum hefur verið fjallað þróun viðræðna hefði verið við undirbúning kjarasamninga fram að útspili SA/LÍÚ um að stoppa allar viðræður þar til niðurstaða um kvótamál næst, sem að mati LÍÚ sé ásættanleg.

Í kjölfar þessa hefur til viðbótar fylgt sú hótun af hálfu SA/LÍÚ, að það þýði ekkert að reyna að fá viðtöl um kjarasamninga við þá, ekki verði rætt við einstök félög fyrr en fyrir liggi samræmd heildarstefna. Eða með öðrum orðum fámenn klíka í SA hefur tekið alla launamenn á landinu í gíslingu. Þannig ætla þeir að ná í gegn tryggingu á eign sinni á kvótanum.

Fram að þessu útspili hafði Vilhjálmur Egilsson framkv.stj. SA ítrekað lýst þeirra skoðun, og hér er vitnað orðrétt til endurtekinna ummæla hans. „Koma verði í veg fyrir átök á vinnumarkaði í sameiginlegum viðræðum um launaramma í 3ja ára kjarasamning með stöðugleika að markmiði, ná fram styrkingu krónunnar og möguleika til kaupmáttarauka. Langtímasamningur biði upp á, bæði hvað varðar launahækkanir, ekki síður kaupmáttaraukningu í skjóli stöðugleika, aukinni atvinnu, vaxandi fjölda starfa með meiri verðmætasköpun.

Undanfarin misseri hefði ríkt kyrrstaða, sem er afleiðing af þrefi stjórnmálamanna um alla skapaða hluti. Hagkerfið væri keyrt áfram að einkaneyslu og engin fjárfesting er í gangi. Það gæti ekki leitt til annars en vaxandi erfiðleika. Ef hver hópur færi fram og reyndi að ná til sín því sem frekast kostur væri, gæti slíkt ekki leitt til annars en að þeir sem minnst megi sín og búi við erfiðustu starfsskilyrðin muni sitja eftir.“

Rafiðnaðarmenn höfðu á fjölmennum fundum ekki hafnað því að ræða málin á þessum grunni, en 180° beygja SA/LÍÚ hefur þjappað mönnum saman. Vitað er að tæknifyrirtæki eru ósátt við þessa stefnu SA/LÍÚ, hún gengur þvert á hagsmuni þessara fyrirtækja og starfsmanna þeirra.

SA/LÍÚ hafa sett til hliðar heildarhagsmuni þessa samfélags og eru vísvitandi að þvinga fram svæsin átök á vinnumarkaði, þar sem stéttarfélögin munu krefjast skammtímasamninga, á meðan LÍÚ ætlar að þvinga stjórnvöld til hlýðni við sig eða að skapa pólitíska upplausn og þvinga réttkjörna ríkisstjórn frá.

Fram kom af hálfu fundarmanna að það blasi við öllum hvort sé markmið LÍÚ og þeim takist með því að þvinga ríkisstjórnina frá að ná fram endanlegu markmiði sínu að halda kvótanum í höndum örfárra. Með þessu er verið að valda launamönnum gríðarlegum skaða, kjarasamningar dragast, uppbygging atvinnulífs seinkar og atvinnuleysi vex í stað þess að minnka. Fyrir þessu stendur fámenn klíka sem ætlar sér að verja eigin hagsmuni, þó svo það leiði til þess að fleiri heimili falli í valinn.

Þess er krafist að hart verði brugðist af hálfu Rafiðnaðarsambandsins. Á morgun föstudag 28. janúar mun miðstjórn Rafiðnaðarsambandsins koma saman ásamt forsvarsmönnum samninganefnda, þar verður fjallað um niðurstöður félagsfunda og afstöðu SA/LÍÚ. Fram kom á fundinum að Rafiðnaðarsambandið ætti að stefna á að sambandið fari fram sem ein heild í kjarasamningum og beiti öllum sínum vopnum til þess að brjóta á bak aftur ofurvald LÍÚ klíkunnar.

Stjórnlagaþingið

Ég varð ekki undrandi þegar ég sá hverjir það voru sem kærðu þingkosningarnar til Stjórnlagaþings og ég er heldur ekki undrandi á niðurstöðu Hæstaréttar. Það liggur fyrir vilji Stjórnlagaþingmanna að breyta því hvernig staðið er að því velja Hæstaréttardómara. Öll vitum við hverjir voru óánægðir með þetta þinghald og höfðu allt á hornum sér hvað það varðar.

Það eru ekki lögin sem fá falleinkunn, það er framkvæmdin. Vitanlega hefði verið hægt að standa betur að kosningunum og ekki síður að hvernig staðið var að kynningu á þeim markmiðum sem sett voru og kynningu á framboðum.

En umræðan á Alþingi einkennist af einhverju öðru og maður er heldur ekki undrandi á því, enn eina ferðina ganga alþingismenn Framsóknar og Sjálfstæðisflokks fullkomlega fram af manni. Það samfélag sem þeir hafa búið okkur er fyrir útvalda og þeir verja sín völd með öllum ráðum og vilja ekki breytingar á því.

Af hverju heyrðist ekkert frá þessu liði í haust? Öllum var heimilt að hafa aðstoðarmenn og öllum var heimilt að vera við kosninguna, ekkert bannaði það og sumir nýttu sér það, en samt gefa sumir sér að það hafi verið bannað.

Í dómi Hæstaréttar um leynilegar kosningar kemur fram í rökstuðningi um númeramerkingu seðlanna að kærandi kvaðst vita til þess að í sumum kjördeildum hefðu kjörstjórnir við kosningar skráð nöfn kjósenda á lista jafnóðum og þeir kusu. En aðspurður um frekari skýringar kom fram að hann kvaðst vita til þess að þetta verklag hefði verið viðhaft en hefði ekki upplýsingar um hvaða kjördeildir eða kjörstjórnir væri um að ræða.” Hvers lags vinnubrögð eru þetta hjá Hæstarétti?

Kosningareglurnar eru byggðar á erlendum fyrirmyndum og enginn hefur gert athugasemdir þær. Samskonar kjörklefar eru notaðir í Evrópu og Bandaríkjunum. Klúðrið er ekki í lögunum um stjórnlagaþingið og ekki heldur í kosningareglunum heldur framkvæmdinni.
Nú er spurning hvort Alþingi með sínum venjubundnu upphlaupum og skætingi, klúðri enn einu málinu með því að fara einhverja málamyndaleið.

Ef t.d. alþingismenn ætla sér að endurkjósa þá fulltrúa sem tæplega 90.000 manns kusu, verður andrúmsloftið í kringum Stjórnlagaþingið óbærilegt og andstæðingar hafa haldgóð rök fyrir því að stinga niðurstöðum þingsins um breytingar á núverandi Stjórnarskrá undir stól. Það er einungis ein leið úr þessum vanda, kjósa aftur.

Lýðræðið er dýrt.

Sérhagsmunaklíka tekur íslenska launamenn í gíslingu

Hef verið á 4 fundum í dag og hitta þar um 100 manns og er reyndar að fara á fund stjórnlagaþingmanna seinna í kvöld. Áberandi hefur verið sama hvar ég hef komið, menn eru gjörsamlega gáttaðir á útspili SA/(LÍÚ).

Það sé óskiljanlegt, það eina sem geti skýrt sé að þar ráði för sérhagsmunagæsla. Ég hef heyrt það víða í vetur við störf að undirbúning kjarasamninga að LÍÚ ætli sér að rústa viðræðum, sama hvaða brögðum verði beit.

Koma vinnumarkaði í bál og brand og helst að skapa með því pólitíska upplausn á Alþingi. Hæstiréttur lagði í dag langa lykkju á leið sína til þess að taka þátt í þessu.

Málflutningur Vilhjálms Egilssonar framkv.stj. SA/LÍÚ) og reyndar fleiri staðfestir þetta. Allavega gengur þetta þvert á þau atriði sem Vilhjálmur hefur haft fremst sínum rökstuðning um að hér verði að semja til langs tíma. Skapa stöðugleika, lága verðbólgu og með því viðsnúning í hugarfari.

Það sé eina leiðin til þess að fyrirtæki og almenningur fari að fjárfesta og framkvæma. Hlutabréfamarkaður fari af stað, gengið styrkist og það allt saman leggist á eitt um að skapa styrkingu krónunnar og batnandi kaupmætti.

Í þessu tilfelli er ástæða til þess að benda á málflutning forsvarsmanna Samtaka iðnaðarins. Útspil Vilhjálms framkv.stj . SA/(LÍÚ) og málflutningur hans gengur þvert á það sem forsvarsmenn iðnaðarfyrirtækja, ekki síst sprotafyrirtækja, halda fram.

Ætlar íslensku þjóðfélagi ekki að takast rífa sig frá því ofurvaldi sem valdastéttin hefur tekist að draga til sín og ver með öllum tiltækum brögðum? Hún krefst þess að launamenn eigi að búa við að kjarabarátta þeirra sé reglulega eyðilögð með handstýrðum gjaldmiðli. Sérhagsmunaaðilar berjast gegn því að stjórnarskrá verði endurskoðuð.

Sérhagsmunaklíka beitir iðnfyrirtækjum ofríki. Iðnfyrirtæki að búa til flest störf hér á landi. Greiða best laun, og eru þau einu sem geta skapað hér þau 20 þús. störf sem þarf til hér á landi á næstu 2 árum. Ég hef heyrt í nokkrum forsvarsmönnum iðnfyrirtækja í dag og þeir eru sumir öskuvondir yfir þessu útspili SA/(LÍÚ) og aðrir eru furðu lostnir.

Allt í hnút í Karphúsinu

Fundur var með samninganefndum ASÍ og SA í dag. Þar var farið yfir stöðuna og hún enn óbreytt. SA setur það fram sem skilyrði að lokið verði umræðum um kvótamál og aðspurðir kom það fram að þeim væri ekki nægjanlegt að viðræður myndu hefjast milli stjórnvalda og SA um þessi mál heldur yrði einnig að liggja fyrir efnisleg niðurstaða. Með öðrum orðum að SA vætlaði sér að taka öll stéttarfélögin í gíslingu, til að ná fram ásættanlegri niðurstöðu að þeirra mati.

Það má fullyrða með þokkalegum rökum að þetta muni tengjast umræðum um nýtingu orkuauðlinda. Hver verður endurnýjunarréttur og hversu langur verður samningstíminn? Reyndar má ætla að þetta mun að öllum líkindum leiða til þess að orkuverð muni hækka umtalsvert og líklega fara á svipaðar slóðir og það er í Noregi.

Samninganefnd ASÍ sá sér ekki annan kost en að slíta þessum viðræðum, þolinmæði félagsmanna heimilar ekki að þessar viðræður dragist fyrirsjáanlega í langan tíma. Þetta mun þá leiða til þess að samböndin innan ASÍ munu fara fram á að allar viðræður hefjist strax og stefnt verði að á kjarasamning til skamms tíma og reynt verði að þrýsta á viðræður eftir því sem styrkleiki hópana gefur tilefni til.

Í svörum ríkisstjórnar í dag kom fram að hún ætlaði ekki að leggja fram niðurstöður neysluviðmiðunar strax. Guðbjartur Hannesson velferðarráðherra hefur í viðtölum undanfarið borið þungar sakir á verkalýðsfélögin gagnvart lágmarksbótum í almenna tryggingarkerfinu, það er reyndar Alþingi sem ákvarðar þessar bætur ekki verkalýðsfélögin. Það verður vart hægt að hefja viðræður um grunnlaun án þess að neysluviðmiðin liggi fyrir. Þannig að áframhald viðræðna er í raun í höndum velferðarráðherra.

Þessi staða setur öll mál í ákaflega flókna stöðu. Aukin hætta er á að viðræður þeirra hópa sem verst standa, launalega og atvinnulega, muni dragast verulega og þeir muni dragast aftur úr þeim hópum sem betur standa.