Hækkun vaxtabóta

Ríkisstjórnir undanfarinna ára hafa markvist aukið ójöfnuð í landinu með því að láta skerðingarmörk sitja kyrr í hækkandi verðlagi, þannig að þeir sem minnst hafa fengu ennþá minna.

Í þessu sambandi má t.d. benda á hvernig stjórnvöld nýttu sér hækkun fasteignaverðs milli áranna 2004 og 2005 til þess að skerða vaxtabætur um nokkra milljarða. Þessi skerðing bitnaði fyrst og fremst á lág – og millitekjufólki og þá sérstaklega ungu fólki með erfiða greiðslubyrði.

Hvernig fóru stjórnvöld að þessu, jú þau þau létu eignastuðul ekki fylgja verðlagi. Eignastuðlar voru eftir mikinn eftirgang ASÍ hækkaðir fyrir ári síðan, en fjármálaráðherra sveik loforð sín og hækkað eignastuðla einungis um 25% í stað, þess að þeir þurftu að hækka um 83% svo ungt fólk á höfuðborgarsvæðinu stæðu í óbreyttri stöðu.

Aðgerðir fjármálaráðherra hafa leitt til þess að vaxtabætur margra ungra fjölskyldna, sérstaklega á höfuðborgarsvæðinu, hafa nánast horfið. Þessa dagana er vaxandi fjöldi eigna að fara nauðungaruppboð.

Ef stjórnvöld ætla að gera eitthvað fyrir skuldsettar fjölskyldur, sem því miður virðist vera takmarkaður áhuga á, verða þau að færa vaxtabæturnar strax að minnsta kosti í fyrra horf.

Með lagfæringu á vaxtabótakerfinu er komið beint að þeim sem sitja í erfiðustu vandamálunum.

Hömlur á gjaldeyrisviðskipti

Með lögum um hömlur á gjaldeyrisviðskiptum sem samþykkt voru í nótt er verið að setja á algjörar hömlur á viðskipti með gjaldeyri, sem mun líklega leiða til þess að minni gjaldeyrir kemur inn í landið því útflytjendur framkvæmi sín viðskipti alfarið erlendis í vaxandi mæli. Með þessum lögum verður vart um að ræða endurfjármögnun erlendra lána atvinnulífsins.

Jöklabréfin illræmdu eru hér upp á 550 milljarða króna og bera 18-20% vexti. Þessar eignir munu á þessu tímabili vaxa í allt að 800 milljarða. Þegar hömlurnar renna út mun allt þetta fé hverfa úr landi - með samsvarandi hruni gjaldmiðilsins.

Ríkisstjórnin og Seðlabankinn hafa ekkert gert til að skapa trúverðugleika á íslenskt efnahagslíf. Formaður efnahags- og skattanefndar ásamt Seðlabankastjóri virðast algerlega andvígir aðgerðaáætlun ríkistjórnarinnar og Seðlabankastjóri ræðst að henni með hótunum.

Afleiðing þessa er vítahringur hafta og minnkandi siðferðis í gjaldeyrisviðskiptum. Tvöfaldur markaður eins og hefur verið að myndast undanfarið. Þetta ýtir undir flótta stórfyrirtækja úr landi á borð við Marel, Össur, Actavís, Hampiðju, Promeks o.s.fr.

Allt er þetta vegna þess að ríkisstjórnin er vanhæf um að taka nauðsynlegar ákvarðanir um ESB og evru vegna andstöðu trénaðrar stjórnar Seðlabanka.

Kattarþvottur eftirlaunaósómans

Eftirlaunaósóminn er ofarlega í huga launamanna. Fyrir landsmönnum blasir veruleg skerðing á almennum lífeyrissjóðum vegna falls bankanna á meðan lífeyrissjóður þingmanna og ráðherra er ríkistryggður. Þjóðin hefur lengi krafist þess að þingmenn og ráðherrar afnemi eftirlaunasérréttindi sín.

Á föstudag var lagt fram frumvarp í Alþingi sem er kattarþvottur á fyrra frumvarpi. Þingmenn og ráðherrar ætla sér ekki að draga úr ójöfnuðinum. Það er langt frá því að þeir ætli sér að sitja við sama borð og aðrir. Einhverra hluta vegna kjósa þeir að kattarþvotturinn eigi ekki að koma til framkvæmda fyrr en næsta sumar. Það blasir við að núverandi ráðherrar og þingmenn eru hræddir um að missa stóla sína í kosningum í vetur.

Í dag ávinna launamenn í almennum lífeyrissjóðum sér árlega lífeyrisrétt sem nemur frá 1.2% til 1,47%.

Fyrir sama iðgjald ávinna ákveðnir ríkisstarfsmenn sér lífeyrisrétt sem nemur um 1,9%. Það er 20% hærri réttindi en sjóðfélagar í almennu lífeyrissjóðanna afla sér.

Auk þess ber ríkið ábyrgð á þessum lífeyrissjóð eins og frægt er. Ef lífeyrissjóðir opinberra starfsmanna, þingmanna og ráðherra eiga ekki fyrir skuldbindingum vegna slakrar ávöxtunar eða taps, þá er það sem upp á vantar greitt úr ríkissjóði. Almennum sjóðum er aftur á móti gert að skerða réttindi öryrkja og ellilífeyrisþega samkvæmt lögum sem Alþingi setti.

Á heimasíðum lífeyrissjóða eru lífeyrisreiknivélar. Það æpir á mann að svo er ekki fyrir þingmenn og ráðherra. Hvers vegna? Þegar maður talar við þingmenn um þessi mál og krefur þá svara þá kemur ætíð fljótt upp sú staða að þeir bera fyrir sig að þekkja ekki nægilega vel þessi flóknu lífeyrisréttindi og víkja sér undan því að svara. T.d. er algengt svar hjá hinum "gríðarlega talnaglögga" þingmanni Pétri Blöndal að þingmenn hafi skert réttindi sín!!

Nú liggur fyrir Alþingi tillaga ríkisstjórnar um að leiðrétta hin alræmdu Eftirlaunalög. Réttindastuðull þingmanna er í dag 3% og þeir ætla að lækka hann í 2,4% af launum. Þingmenn eru 29 ár að ávinna sér 70% eftirlaunarétt. Almennir launamenn eru 41 ár að ávinna sér 56%.

Réttindastuðull ráðherra þegar búið er að lækka ávinnslustuðul úr 6% í 4,8% af launum. Ráðherrar eru þar með 14,5 ár að ávinna sér 70% eftirlaunarétt og þurfa eftir það ekki að greiða af launum sínum í lífeyrissjóð svo fremi þeir greiði í lífeyrissjóð opinberra starfsmanna. Til samanburðar má geta þess að þá hafa sjóðfélagar almennnu sjóðanna unnið sér inn að meðaltali um 16% lífeyrisrétt eftir 14,5 ára greiðslu í sjóðinn.

Svo ótrúlegt sem það nú er þá gerir hæstvirt Alþingi ekki ráð fyrir að þingmenn og ráðherrar eigi launalíf fyrir þingsetu og fái auk þess ekki vinnu eftir þingstörf. Þess vegna sé nauðsynlegt að þeir nái 70% lífeyrisrétt á umtalsvert styttri tíma en aðrir þegnar þessa lands. Þetta voru rök sem þingmenn lögðu fyrir landsmenn!!

Þetta er vitanlega fáránlegt og gengur ekki lengur. Vitanlega eiga þingmenn að afnema öll sérréttindi sín og sitja við sama borð og aðrir launamenn.

Þessu til viðbótar má geta þess að ætíð þegar laun ráðherra og þingmanna eru hækkuð er miðað við prósentuhækkun lægstu launa, sem ætíð hefur verið töluvert hærri en meðalhækkun. Þeir úthlutðu sér t..d með fjögurra mánaða afturvirkni í september hækkun lægstu taxta. Þessa dagana eru þeri sem eru með 350 þús. kr. laun eða hærri að taka á sig 10% launalækkun. Samkvæmt síðustu upplýsingum stendur það líklega ekki til hjá ráðherrum og þingmönnum.

Svona er Ísland í dag.

Aðgerðir strax

Mér er ákaflega hugleikin staða þeirra eru að verða fyrir tekjubresti þessa dagana, þ.e. þeim sem missa vinnuna eða þurfa að taka á sig launalækkun út af mismunandi ástæðum. Við blasa afleiðingar efnahagsstefnu ríkisstjórnarinnar. Það er ærin ástæða til að gera eitthvað í stöðu hins venjulega borgara sem lendir í greiðsluerfiðleikum.

Fólk er ekki hlutafélag sem hægt er að setja á hausinn, skipta um kennitölu afskrifa með því skuldir og byrja með nýrri kennitölu daginn eftir. Þetta virðast stjórnvöld hinnar grímulausu frjálshyggju og efnhagsspekúlantar hennar ekki gera sér grein fyrir. „Hver er sinnar gæfu smiður“ segja þeir, „Fólk átti bara að taka minni lán.“

Þeir ríghalda í krónuna og segja ; „Með krónunni er blóðsúthellingalaust hægt að lækka laun, hafi verið gerðir óskynsamir kjarasamningar.“ Efnahagstefna þeirra hefur leitt yfir okkur fjórfalda verðbólgu nágrannalanda okkar, helmings gengisfall krónnunar og hæstu vexti í Evrópu, sem kalla á hækkun verðtryggingar.

Það þarf að gríða til sértækra ráðstafana til að hjálpa fólki sem stefnir í greiðsluþrot. Þetta þarf ríkisstjórnin að gera núna. Fram hefur komið fram sú hugmynd frá efnahagsspekúlöntum hvort ekki megi bara taka fjármagn úr almennu lífeyrissjóðunum til þess að greiða niður lánin.

Forsvarsmenn almennu stéttarfélaganna hafa bent á að þetta ráðslag myndi leiða til þess að örorkubætur og ellilífeyrir myndi lækka hjá þeim sem eru í almennu lífeyrissjóðunum. En ekki hjá hluta opinberra starfsmanna, þingmanna, háttsettra embættismanna og ráðherra, því þeir nýttu sér aðstöðu sína til þess að setja ríkisstryggingu á sína lífeyrissjóði. Þeir sem ekki hafa greitt íslensku lífeyrissjóðina sleppa líka.

Hvers vegna á almennt launafólk sem hefur unnið það eitt til saka að hafa greitt sinn sparnað í almennu lífeyrissjóðina, að una því að efnahagsspekúlantarnir ætli að taka út sparnað þess og nýta hann til þess að leiðrétta eigin mistök. Þeir tóku 10 - 15% af þessum sparnaði út um leið og þeir leiddu bankafallið yfir þjóðina.

Væri nokkuð ósanngjarnt að ætlast til þess að efnhagsspekúlantarnir finndu einhverja aðra leið?

Svo væri ágætt að þeir færu að margítrekuðum óskum launamanna og breyttu um efnahags- og peningastefnu og stjórnendur hennar. Strax.

Vantar framtíðarsýn

Útspil ríkisstjórnarinnar vegna eftirlaunafrumvarpsins er lýsandi um viðhorf fólks sem telur sig standa ofar almenningi.

Sama gildir um það viðhorf forsætisráðherra að stjórnmálaflokkarnir eigi að handvelja pólitíska hvítþvottarnefnd til þess að fara yfir aðdraganda bankahrunsins.

Það mun ekki verða friður fyrr en búið verður að endurskoða framboðslista stjórnmálaflokkanna og efna til kosninga. Líklegt er að fram komi ný framboð.

Traust og trúverðugleiki verður ekki reistur með sama fólki við völdin.

Hið opinbera má ekki draga úr framkvæmdum í vaxandi atvinnuleysi. Á hinum norðurlandanna hefur ríkissjóður brugðist við í svona ástandi með því að veita vaxtalaus lán til sveitarfélöganna svo þau geti lagt út í framkvæmdir.

Það er engin framtíðarsýn hjá þessari ríkisstjórn. Það kemur ekkert fram um hvernig eigi að taka á vandanum, nauðhyggjan er við völd.

Til varnar fullveldinu

Það er ánægjulegt hvernig íslenskum almenning er að takast að draga stjórn umræðunnar úr höndum stjórnmálamanna. Það er ekki langt síðan stjórnmálamenn ásamt fjölmiðlum hæddust að mótmælum almennings. En undanfarnar vikur hafa fjölmiðlar tekið við sér og eru farnir að snúa sér að íslenskum almenning fremur en forrituðum viðtölum ráðherra. Í þessu sambandi má benda hvernig ráðherrar hæddust með góðri aðstoð fjölmiðlamanna að fólki sem stóð fyrir mótmælum. Völdu gjarnan almenning hiklaust orð eins skríll og skrílslæti.

Áður voru skorður á því sem náði í gegn í fréttum og fékk birtingu fjölmiðla. Nú eru beinar útsendingar frá mótmælum. Frummælendum jafnvel hrósað. Á örfáu vikum er kominn mikil gróska í umræðuna. Þolinmæði landsmanna gagnvart stjórnmálamönnum er þrotin. Sama gildir gagnvart spyrjendum í fréttaþáttum. Þess er krafist að þeir gangi vasklega fram og spyrji aftur fái þeir ekki svör. Þetta hefur leitt til þess að ráðherrar víkja sér í vaxandi mæli undan að mæta í þessa þætti og nú líður ekki sá dagur að tekið sé fram í fréttum eða fréttatengdum þáttum að einn eða fleiri ráðherrar treysti sér ekki til þess að horfast í augu við íslenska alþýðu.

Íslenskir ráðherrar eru hafa á undanförnum árum einangrast frá íslenskum almenning og reyndar frá Alþingi. Búa í sinni veröld einangraðri af handvöldum embættismönnum, með sín sérkjör og eftirlaun. Það segir íslenskum almenning svo margt að ráðherrar ráði erlendan stríðshana til þess að koma á framfæri þeim upplýsingum, sem hæfa íslenskri þjóð að þeirra mati.

Stjórnvöld hafa með hátterni sínu undanfarin ár rofið það aðhald sem þjóðin á að geta búið þeim. Íslenskir stjórnmálamenn hafa í vaxandi mæli komist upp með að vera til viðtals vikuna fyrir kjördag, sem svo er sambandið rofið í fjögur ár. Nú þegar lokinu hefur verið svipt af Alþingi blasir við ormagryfja sjálftöku, sukki og spillingu. Þjóðin er að rísa upp til varnar fullveldinu og það stefnir hraðbyri í flauelsbyltingu ef fer sem horfir.

Í kjölfar hruns bankakerfisins hafa stjórnmálamenn aftur tekið upp pólitíska misnotkun á bönkunum. Ríkisstjórnin víkur frá almennum reglum réttarríkisins eins og hún hefur gert á undanförnum mánuði við gjaldþrot bankanna.

Stjórnarþingmenn halda því að almenning að orsök hruns bankakerfisins sé að leita í óviðráðanlegum ytri aðstæðum. Hvítþvotturinn er ástundaður. En á hverjum degi birtast okkur ítarlegri upplýsingar sem afhjúpa þá gríðarlegu spillingu sem ríkt hefur á Íslandi. Fallið var heimatilbúið í skjóli getulausra stjórnmálamanna.

Í kjölfar samninga við ESB og opnun inn á innri markað ESB gerðu íslenskir ráðherrar engar varúðarráðstafanir. Ráðherrar núverandi ríkisstjórnar segjast hafa staðið vaktina. Öll vitum við hversu fálmkennd viðbrögð þeirra hafa verið á þessu ári og hversu fjarri þær voru því sem nauðsynlega þurfti. Hópur innlendra og erlendra hagfræðinga ásamt ráðherrum nágrannalanda okkar margendurtóku að krónan væri myllusteinn íslensks hagkerfis. En ráðherrar lögðu ekki í stjórn Seðlabankans.

Öll vitum við að í stjórn Seðlabankans eru samankomnir forpokuðustu Evrópuandstæðingar þessa lands. Frá lýðveldisstofnun hafa engir ráðherrar hafa valdið íslenskum almenning jafn miklum skaða og núverandi ráðherrar Íslands. 1. desember nálgast þann dag á að nýta til þess að minna valdahafana enn frekar að fullveldinu hefur verið hætt í þeirra höndum.

Loks eitthvað af viti

Það er gott mál að fá finnska fjármálasérfræðingurinn Kaarlo Vilho Jännäri til þess að til að endurskoða regluverk um fjármálastarfsemi og framkvæmd bankaeftirlitsins hér á landi.

Jännäri hefur reynslu bankakreppum og var forstjóri finnska Fjármálaeftirlitsins á árunum 1996-2006. Hann hefur verið áberandi í því starfi í opinberri umræðu í Finnlandi enda hefur Fjármálaeftirlitið miklu hlutverki að gegna þar. Jännäri kemur fljótlega til Íslands og á að skila skýrslu sinni í lok mars.

Almenningur setti strax fram kröfu um erlendan óháðan eftirltisaðila og fram hefur komið að Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn ásamt norrænum seðlabankastjórum settu þetta sem skilyrði.
Nefnd sem þingflokksformenn áttu að stofna til þess að endurskoða sjálfa sig var andvana fædd, en segir allt um hugarfar íslenskra stjórnvalda.

Staða stjórmálamanna endurspeglast mjög vel í skoðanakönnun Fréttabalsðins, 50% þjóðarinnar vill ekkert hafa með þá að gera. Sjálfstæðisflokkurinn er kominn niður i 24% af hinum helmningnum, semsagt með fylgi 12% þjóðarinnar. Það sem eftir stendur er semsagt lítið umfram þann hóp sem sækir landsfund.

Þetta hlýtur að vera ráðherrum umhugsunarefni. Því fer fjarri að þeir séu að ná til þjóðarinnar og þeir eru rúnir trausti. Viðbúið er að mótmælin eigi eftir að vaxa ennfrekar hugsi þeir sér ekki til hreyfings fljótlega

Siðblindur þingmaður

„Fólk telur réttlætismál að þetta verði skoðað og nú hefur það verið gert svo ég vona að nú sé deilum um þetta mál lokið,“ segir Sigurður Kári Kristjánsson, þingmaður Sjálfstæðisflokks. „Ég er síðan alltaf tilbúinn að ræða það hvort færa eigi lífeyrisréttindi opinberra starfsmanna nær því sem gerist á almennum markaði.“

Hér talar greinilega fullkomlega veruleikafyrrtur maður. Siðblinda hans er algjör. Það verður fróðlegt að fylgjast með því hvernig þingmenn og ráðherrar Samfylkingar muni taka á þessu máli.

Of fljótt gefið eftir

Er þessa dagana á þingi Finnska rafiðnaðarsambandsins í Tammerfors eða Tampere. Höfuðstöðvar sambandsins eru í Tampere. Í borginni og nálægum héruðum búa tæplega 400 þús. manns eða svipað og heima.

Var fenginn til þess að fara yfir aðdraganda íslensku kreppunnar og eins það sem gerst hafi frá því hún skall á. Finnar kannast vel þá stöðu sem við erum að fara inn í og eins kannst þeir vel við hvernig stjórnmálamenn brugðust við. Þegar þeir fengu yfir sig djúpa efnahagslægð 1990 blasti við þeim eins og heima á Íslandi hversu duglitla stjórnmálamenn þeir höfðu.

Finnskir stjórnmálamenn sem höfðu verið virkir þátttakendur í aðdragandanum með bankamönnum, töldu sig vera þeir einu sem væru hæfir til þess að stýra þjóðinni upp úr lægðinni. Allt fór á versta veg, atvinnuleysi jókst og fór upp í 40% á sumum svæðum í Finnlandi og mörg heimili hrundu til grunna. Það var ekki fyrr en eftir rúmt ár sem Finnum tókst að hrekja af höndum sér hina gerspilltu stjórnmálamenn og hefja tiltekt í bankalífinu. Með nýju og dugmiklu fólki tókst þeim svo að hefja markvissa uppgöngu.

Enn þann dag í segjast Finnar vera að bíta úr nálinni fyrir að hafa ekki tekið strax á stjórnmálamönnunum. Það hefði kostað þjóðfélagið meira í styrkjum að koma fótunum undir þau heimili sem hrundu, en ef tekið hefði verið strax á málinu. Sama gildir um hversu lengi stjórnmálamenn voru að taka á við sér hvað varðar atvinnulífið.

Það ber öllum fulltrúum Norðurlandanna hér á þinginu saman um að það hafi verið gefið of fljótt eftir við íslenska stjórnmálamenn. Loforð íslenskra ráðherra eftir 7 vikna þras þeirri um betrumbót fannst norðurlandamönnum vera lítils virði. Í því sambandi bentu þeir á umæli forsætisráðherra um að Norðurlöndin væru ekki miklir vinir, fyrst þau létu hann ekki strax fá allt sem hann bað um. Eins hafa ummæli Davíðs Oddssonar vakið mikla furðu. Vegur íslenskra stjórnmálamanna liggur ekki hátt þessa dagana hjá norðurlandamönnum.

Vinur er sá, er til vamms segir

Hvar er sómatilfinning þeirra sem létu allar aðvaranir sem vind um eyri þjóta? Hlustuðu ekki á aðvörunarbjöllurnar glymja. Þessir hinir sömu ætla að sitja áfram eins og ekkert hafi gerst, þrátt fyrir að þjóðin krefjist að menn verði dregnir til ábyrgðar. Þeir ætla sér að sitja að endurskoðun og haga málum þannig að þeir geti sópað til hliðar afglöpum sínum.

Ætíð þegar frjálshyggjumenn Sjálfstæðisflokksins hafa rætt um efnahagsstefnur hefur þeim verið sérstaklega í nöp norrænt hagkerfi, þá sérstaklega við Svíþjóð, en hampað BNA. Hvar standa Norðurlöndin í dag í samanburði við BNA? Þrátt fyrir þetta leita Geir og félagar sérstaklega til Norðurlandanna eftir aðstoð. Svörin sem hafa komið þaðan, og reyndar frá öllum öðrum, hafa verið skilmerkileg; Það komi ekki til greina að láta okkur fá peninga fyrr en það liggi fyrir að tekið verði til í efnahagsstjórninni.

Geir og félagar hafa þráast við í 7 vikur og hreytt ónotum í vinarþjóðir okkar. Það er runnið af okkur, segja Geir og félagar, sjáið ekki að við erum edrú í dag og höfum fullt vald á drykkjunni. Látið okkur hafa einn kassa strax, ekki vera svona leiðinleg við okkur.

Hvernig í veröldinni telja Geir og félagar sig geta verið mað einhverjar dylgjur í garð Norðurlanda um að þær séu ekki lengur vinaþjóðir okkar. Eins og Geir og sérstakur efnahagsmógull Sjálfstæðisflokksins Hannes Hólmsteinn eru að dylgja um í fjölmiðlum í morgun. Var sóðaræða Forsetans yfir sendiherrunum um daginn eignlega ekki alveg nægileg. Staðan er nú einfaldlega sú að afstaða þeirra er vinargreiði. Þeir þekkja vel hvað hefur verið að gerast á Íslandi.

Íslensk stjórnvöld hafa verið virkir þátttakendur á hömlulausu eyðslufylleríi bankanna og ýtt undir skuldaaukningu almennings með því að láta krónuna vera 30% of sterka. Messað yfir þjóðinni að allt sé hér í toppstandi, fellt niður skatta til þess að ýta ennfrekar undir eyðsluna. Vitanlega vildu margir trúa þessu og tóku þátt í þessu með fjárfestingum sem í dag er að setja mörg heimili á hausinn. Jú það voru heimilin sem tóku þessa ákvörðun. En undir hvaða skilaboðum frá Geir og félögum og fjármálaráðunautum bankanna? Þetta er allt í fínu, skál.

Og nú á að láta 700 milljarða í hendur Seðlabankastjórans! Jesús minn. Eru menn eitthvað undrandi á því að það vefjist fyrir vinum okkar. Vinur er sá, er til vamms segir.